Halve Marathon van Texel

De Runnersworld kopte de vorige maand al: “Hardloopwedstrijden worden dag of weekend uitjes. Steeds meer loopevenementen zijn al snel volgeboekt.
Zo ook de halve marathon van Texel die 28 september jl. plaatsvond. Zes dagen na opening van de inschrijving al vol! Dat gaat natuurlijk ook snel met maximaal 1600 deelnemers. Zowel de halve marathon als de 10 kilometer beginnen vanaf het autodek van de veerboot Den Helder-Texel, en met 1600 man is de boot vol.
Ook ik ben te laat met inschrijven. De organisatie zet mij op een reservelijst en in juli krijg ik onverwacht een mailtje dat er toch nog een plekje vrij is! Cor heeft spijt dat hij zich niet heeft ingeschreven voor de 10 kilometer, maar kan in de week vóór de loop via internet nog aan een startbewijs komen.
Frank en Ineke, die op Texel wonen, stellen hun huis open dus vertrekken wij op zaterdag voor een weekendje Texel naar het noorden. De auto parkeren we in Den Helder en gaan op de fiets verder. Op de boot begint het vakantiegevoel al. Op de een of andere manier werkt de overtocht altijd zeer relaxed en ook het eiland zelf, zonder snelwegen en met zijn weinige stoplichten, werkt ontspanning in de hand. We gaan eerst naar Den Burg waar een leuk en functioneel shirt (bij het inschrijfgeld inbegrepen) op ons ligt te wachten. Vervolgens lokt het terras op het plein waar op zondag de finish zal zijn en als we genoeg van de zon hebben gaan we op de fiets richting Den Hoorn naar ons logeeradres. Het is zulk prachtig fietsweer dat we via Oude Schild gaan. Op weg er naar toe komen we langs een boerderij waar zelfgemaakt ijs wordt verkocht. Voordat het goed tot ons doordringt dat er wat lekkers te halen valt, zijn we helaas al voorbij gefietst!Met zijn speciale fietspaden en kleine weggetjes is Texel bij uitstek geschikt om te fietsen. In Oude Schild fietsen we via de haven over de buitendijk richting ‘t Horntje. Heel apart om zo dicht langs het water te fietsen. Een klein stukje is het echt te steil, dus worden we naar de andere kant van de dijk geleid, maar een paar honderd meter verderop kunnen we toch weer langs de waddenzee fietsen. Hoewel de veerboot aankomt in ’t Horntje, zien we het gehucht nooit liggen. Vandaag rijden we over de dijk. We zien de huizen beneden ons, glimmen in de zon. Nu is het nog maar 4 km naar Den Hoorn. Morgen mogen we dit zelfde stuk lopen, zo hard we kunnen.
Het is de tweede keer dat de halve van Texel word gehouden en de organisatie is perfect! Zondagochtend een extra boot, alleen toegankelijk voor de hardlopers. Deze vaart naar Den Helder om de “overkanters” (ja, zo heten wij van het vaste land) op te halen en gezamenlijk weer terug te varen. Een boot vol hardlopers met goede zin. Sommige een zenuwachtige blik in de ogen maar de meeste vrolijk lachend, zingend en zelfs polonaise als warming up. Meer zit er niet in want het dek is niet echt geschikt om de spieren goed los te maken.
Vlak voor aankomst bij ’t Horntje gaan we naar het bovenste autodek. De wedstrijdlopers staan al opgesteld. Ongeduldig wachtend tot de deur van het ruim opengaat, want veel frisse lucht is er niet! Als de scheepstoeter klinkt, start de klok. De wedstrijdlopers schieten weg. Wij recreanten volgen.Wat een publiek staat er buiten al te wachten. In het heerlijke zonnetje vertrekken we eerst richting Den Hoorn. Meteen wind tegen. Het leuke kerktorentje van den Hoorn zien we 4 kilometer verder al liggen.Het wedstrijdritme ben ik helemaal kwijt en kom maar moeizaam op gang. Geeft niet, dan maar rustig mijn kilometers afleggen tot ik ingelopen ben.
In Den Hoorn scheiden de wegen van de 10 en de 21 km. Wij van de 21 gaan de Herenstraat in. De halve marathon is een prachtige route die alles heeft. Bos, strand, een venijnige strandopgang waarvan je geen tijd krijgt te herstellen want meteen volgen daar de duinen.

Dan weer een stuk bos om vervolgens weer tussen de schapen te lopen. Veel Texelaars en vakantiegangers staan langs de route en worden niet moe iedereen aan te moedigen. De drankposten zijn ruim bezet met vrijwilligers dus voor iedereen water en sportdrank genoeg. Met nog één kilometer te gaan is er nog een laatste kuitenbijter. Van 4 containers en plankieren is er door zes man in vier dagen tijd een brug over de pontweg gebouwd. Naar boven lopen is lastig, maar naar beneden is nog veel enger. Gelukkig regent het niet, dan zou alles spek glad zijn. Na dit staaltje van Texelse bouwnijverheid mogen we sprinten tot de finish in het hartje van Den Burg. Sprinten? Die enkele seconden winst maken toch ook weinig uit denk ik dan. Maar ja, het publiek wil ook wat, zo te horen. Ik kan er nog wat uitpersen waardoor de klok op 1 uur 47 minuten en 30 seconden blijft staan.Later blijkt dat ik nummer één van de vrouwen 55+ geworden ben. Gefeliciteerd! Cor staat bij de finish te wachten en is blij dat hij met zijn onregelmatig getrainde lijf toch nog binnen het uur over de streep is gekomen De halve marathon van Texel 2009, is op zondag 27 september. Een datum om in je agenda te zetten want het is een heel leuk, aantrekkelijk evenement! Op een heerlijk vakantie eiland.

Laatste loop

Vandaag alweer de laatste loop van het Z&Z circuit. Deze keer georganiseerd door onze eigen NSL. Een 21 km door duinen en bollenvelden. De bollen staan er dit weekend prachtig bij. Het is ineens behoorlijk warm en daar moeten onze lichamen nog helemaal aan wennen. Vandaar dat het best wel zwaar aanvoelt. Komt bij dat ik deze week ook nog wat kilometers in de benen heb.
Bij de start ontmoet ik Ben die ik al een tijd niet gezien heb en ook druk is met de training voor de Leiden marathon. De 21 kilometer lopers mogen als eerste weg. Toevallig krijg ik Kees in het vizier die in Roelofarendsveen als haas diende. Nu wilde hij 1uur 40 lopen. Ik loop maar mee, want zijn tempo voelt goed. Ik loop op 1uur 40 schema zegt hij schuin over zijn schouder naar mij toe. Ik zeg maar niet dat ik dat óók in Roelofarendsveen gelopen heb. Voor ik het weet zijn we bij de duinen. Daar staat Astrid van de Kennemer Runners met de Mountainbike. Ook Linda staat op dit punt enthousiast te roepen. Het gaat richting Noordwijk om via de venijnige steile heuvel de duinen in te gaan. Het voelt nog steeds goed. De kilometerborden schijnen niet helemaal goed te staan, maar ik let toch niet op tijd. Kees wel. Moppert en bij de eerste drinkpost na de 5 kilometer, haakt hij af. Ik ga gewoon door, want het gaat nog steeds lekker. Ik ben wel mijn eigen drinken vergeten en ik verbeeld me dat ik dat nu ga missen. Het is toch wel erg warm. De oostenwind brengt pas de tweede helft verkoeling. Als we langs de golfbaan lopen, passeer ik een man die mij toeroept: "jullie zijn steeds met meer" Daar bedoelt hij hardlopende vrouwen mee. "Ik vind het wel leuk hoor" voegt hij er aan toe. We zijn bijna bij de Stay-Ok. Hier staat José te posten. Heb ik ook al een tijd niet gezien. Langs de camping en op de zeeweg een lusje, waarna er gelukkig weer een drinkpost is. Het voelt nog steeds goed. Aan het eind rechtsaf, waar we de oostenwind gaan voelen. Veel support van de bezoekers van de snackcar. De duinen hebben we gehad, nu de bollen.Toch heb ik daar minder oog voor dan normaal. De wind is matig maar duidelijk voelbaar en niemand om me beschutting te bieden. Dat gaat door tot het 15 km punt waar Jos staat. Nu zijn we vlak bij de Leidsevaart waar de laatste etappe ingaat. Een lang stuk, wat gek genoeg minder lang lijkt dan anders. Het gaat nu wel zwaarder. De benen verzuren een beetje. Toch de kilometers van de afgelopen week. Ik haal een dame van Voorschoten in die ineens wakker wordt als ik passeer en alle moeite doet om ij in te halen en van mij weg te lopen. Prima. Ga maar. De laatste bochten en ik zie een man gewond langs de kant. Nog een paar honderd meter tot de finish. Ik zie of hoor niemand meer. Het zit erop. De tijd is prima 1 uur 44 en nog wat. Dat levert mij voor de eindklassering van het totale circuit over 7 wedstrijden de derde plaats op in mijn categorie. Ik ben me er op dat moment niet van bewust. Ga rustig een plantje uitzoeken, klets wat met bekenden. Bij de Z&Z tafel het kado voor de lopers die 6 lopen of meer hebben bezocht. Vanochtend zei ik nog tegen Cor: "als het maar geen bidonhouder is". Ja hoor een belt met 4 flesjes. De zoveelste. Ik moet ze maar weg gaan geven. Met de armen vol, groet ik William van de Kennemer Runners die fantastisch in 1 uur en 28 minuten heeft gelopen en vertrek met Cor in de pendelbus naar de auto. Daar trek ik een schoon shirt aan om vervolgens naar huis te gaan lopen. Ik ben al een beetje stijf en dat hoop ik los te lopen. Het is inmiddels ontzettend druk geworden. Wandelaars, fietsers, automobilisten alles gaat naar de bollen.
Ook Geek komt mij achterop rijden en vraagt hoe het gaat. Het zal er niet al te soepel uitzien vrees ik. Eens stoet van oude Kevers komt mij tegemoet. Ik heb er geen oog voor. Bij de jeugdgevangenis even wandelen om rustig te kunnen drinken. Lopend ben je toch sneller, dus ik ga weer. Uiteindelijk heb ik 9 km uitgelopen.
Ik voel de spieren wel, maar heb nog energie genoeg om na een ontspannend bad in de tuin te gaan werken.

Onverwacht

Vandaag was vrij gehouden voor familiebezoek. Al lang geleden vastgelegd. Nog vóór het vreten van de kilometers voor de marathontraining. Vrijdag werd hier een streep door gehaald en lag de hele planning weer open. Ik heb meteen gekozen voor de 30 km in Leiden. De zgn Henk Hakker memorial. Een ou-loper van de Leidse Road Runnersclub. Dat is het enige dat ik weet.Een zonnige dag, hoewel 's morgens nog zo fris, dat ik voor de dunste tight gekozen heb i.p.v. de korte broek. Bij de inschrijving is het best wel druk, er is ook voor elk wat wils. De langste afstand is het minst in trek. Uiteindelijk zullen we met 47 lopers deze afstand afleggen. Op het smalle fietspad is het na de start behoorlijk dringen. De snelheid ligt vrij laag, dus probeer ik toch voorzichtig in te halen, al hou ik de snelheid in de gaten. Ik mag niet te hard gaan. Het gaat verder wel lekker. Kom snel in mijn ritme en een drietal dames (Voorschoten Atletiek) komt mij achterop. We blijven gezellig met zijn vieren lopen. Totdat er een moet plassen. Als ze niet meer bij ons terugkomt gaar nummer twee haar halen. Ik loop heel lang samen met de derde vrouw, die gelukkig goed weet hoe de route gaat. De route is wel gepijld, maar ik vertrouw mezelf daar niet helemaal in. Soms ben je zo met andere dingen bezig of met jezelf, dat je vergeet goed om je heen te kijken. We knabbelen steeds meer kilometers van de route af. De drinkposten doe ik allemaal aan. Bij de laatste drinkpost stopr mijn loopmaatje niet meer. Ze klaagde al eerder dat ze dan zo uit haar ritme gaat. Ik drink wel wat en haal haar niet meer in. Sterker de afstand wordt wat groter. Ik begin het moeilijk te krijgen. Probeer mezelf op te peppen door te beweren dat het heel goed gaat en dat ik vooral dóór moet gaan. Maar de benen worden gevoeliger. Gelukkig had mijn metgezellin al gewaarschuwd voor een extra rondje aan het eind. Dat is een mentale test. Je loopt door de finish en mag dan niet stoppen.
Achter mij hoor ik dat de eerste dame gaat finishen! Dat rondje is ook héél zwaar met wind tegen als ik langs het water loop. Maar ik hou vol! Een sprintje zit er niet meer in, maar dat heeft ook weinig zin op zo'n afstand. De snelste tijd voor mij ooit op de 30 kilometer: 2uur en 33 minuten. De blijheid over dit feit wordt sterk onderdrukt door de vermoeid en de gedachte dat er over een paar weken nog eens 12 kilometer extra gelopen moeten worden! Dit ga ik in een ontspannend bad maar eens verwerken.

Succes

De extra kilometers hebben duidelijk effect. Vandaag bij de zesde wedstrijd in het Z&Z circuit, alweer een PR gelopen! De 21 kiloimeter heb ik in 1:40:49 afgelegd.

Eerste circuit loop

Jankend als een formule 1 door de bochten,(sommige lopers konden dat het geluid goed nadoen!), Niet te scheef lopen, Op en neer, Alleen buitenom was er in te halen. Een leuke ervaring om op het circuit van Zandvoort te lopenm. Helaas WEER in de regen!!!
Strand was goed te lopen, wind viel mee. Door de winkelstraten, aangeodigd door het schaarse publiek. Rustig gelopen omdat ik daarna een lange duurloop nog wilde doen. Maar ik was zo afgekoeld, dat ik dat maar heb uitgesteld. Net binnen het uur gelopen. Te snel naar mijn zin! 59:48
De circuit loop: een aanrader

Paasloop2008

Lopend van huis naar de start. Dat komt niet veel voor, maar is wel zo prettig. Als ik heel rustig inloop doe ik er bijna 10 minuten over. Te weinig om echt warm te worden want hoewel de zon in een rap tempo de sneeuw doet smelten, staat er een snijdende wind. Ben benieuwd hoe de staat van het parcours is. Autovrij is beloofd, maar dat betekent ook dat er nog sneeuw zal liggen waar de zon nog niet heeft kunnen schijnen. Van verre hoor ik de blaaskapel zich al warm blazen. De Paasloop, georgansieerd door de buurtvereniging zal vooral kinderen met hun ouders trekken. De serieuze lopers (tussen aanhalingsteekjes!)zullen in de minderheid zijn. Toch is er voor elk wat wils. 2km voor de kleinsten (die het eerst zullen starten) en als zij terug zijn mogen de grotere kleintjes en de volwassenen tegelijk weg voor de 5, 10 of 15 km. Ik kies voor de 15 km, dat betekent dat ik 3x een rondje van 5 mag lopen.
Het gaat allemaal wat amateuristisch, wat me wel verbaasd want ze orgnaniseren dit al voor de 33ste! keer en worden ondersteund en gesponsord door Runnersworld. Het is onduidelijk waar de 2 km start is met als gevolg dat de allerkleinsten aan de andere kant van het water staan en zich met hun ouders als een haas moeten verplaatsen via de brug die een paar honderd meter verderop is naar de goede startplek. Hopelijk is er nog wat energie over voor de echte wedstrijd. Het is duidelijk dat deze meest fanatieke groep er echt helemaal voor gaat. In de tussentijd worden wij steeds blauwer van de kou, waar de gezamelijke warming-up niet voldoende is om dat weg te nemen. We starten dus met wat stijve spieren. inmiddels is de zon weg en zien we de (sneeuw of hagel) bui al hangen.

De route loopt door de rustige Haaswijk (ja, zo heet het hier echt) naar de Klinkerbergerplas waar de gesmolten sneeuw de paden af en toe behoorlijk blubberig maakt. Glibber, glibber dan weer plassen ontwijken via het soppende gras om dan weer over de inmiddels schone straten van de wijk Morsebel naar de finisch te lopen. Het tweede rondje wordt al door beduidend minder lopers gelopen, maar ik tref een haas die de tien loopt.
Hij heeft het wel erg moeilijk dus dat geeft mij een goed gevoel. Na de tweede doorkomst word er pas water aangereikt, dus ik ben blij dat ik toch zelf ook nog een flesje meegenomen hebt. Hier kom ik een andere haas tegen die in tegenstelling tot mezelf niet vlak kan lopen. Als ik hem naderbij komt, versnelt hij en als ik niet meega, zakt hij weer af. Dodelijk vermoeiend lijkt me. Dat breekt hem op als we het talud naar de Tolbrug opgaan en ik hem zonder moeite passeer. Hij krijgt even tijd om te herstellen en neemt revanch in de eindsprint. Die wint hij met gemak. Wel sneu dat ik de bloemen en de cadeaubon uit de handen krijg van onze burgemeester omdat ik tweede dame geworden ben en hij maar vierde man.
O ja, voor wie dat interessant vind. Mijn tijd was 1:10:52

Clubkampioenschappen 2008

Nauwelijks wind maar des te meer regen.
De parkeerwacht bij de Langerveldeslag, doet de deur van zijn cabine open maar blijft lekker binnen staan. De handen in de zakken. Al ben ik niet de eerste, het grote parkeerterrein oogt leeg en triest. Ik graai € 1,50 uit mijn tas en mag daarvoor parkeren tot het donker wordt. De vrijwilligers zijn bezig met het opzetten van de finish. Ik ben veel te vroeg, maar de regen accentueert de verlatenheid nog eens extra. Toch zitten er al mensen op het overdekte terrasje koffie te drinken. Dat lijkt me een goed plan en ga naar binnen. Er zijn toch al meer lopers dan ik dacht, maar die hebben allemaal het warme, droge restaurant opgezocht. Ik heb mijn loopkleding al en zoek alleen een veilig plekje voor de tas. In tegenstelling met gisteren is het vandaag géén korte broeken weer. Tenminste niet voor mij. Ik zie dat anderen er anders over denken. Onder de overkapping wordt er ingelopen. Als gekooide tijgers lopen de lopers hun spanning weg. 10 meter heen en 10 meter terug. Ik sta 2de in het klassement en daar zal vandaag geen verandering in komen. Toch zal ik zorgen zo snel mogelijk over de finish te komen, weg van deze nattigheid. Een klein groepje aan de start is toch wel prettiger. Zonder megafoon is Frans niet te verstaan en dat maakt niet uit. Daar gaan we!

Goed opletten want er liggen enorme plassen op het pad. Ik kan wel wat harder maar de lopers voor mij kan ik alleen maar inhalen als ik door de diepe plassen loop. Dan maar even wachten. Als we de bocht omgaan richting Stay-OK moeten we zelfs alternatief van het pad af om geen natte voeten te krijgen! Het gaat daarna lekker omhoog, vervolgens rechtsaf het bos in. Daar staat Carla die gisteren ook de CPC gelopen heeft. Ook op dit stuk moeten de plassen vermeden worden. Als we daarna rechts het fietspad opgaan (Hoi Marjo!), is het pad lekker droog. Het tempo kan weer omhoog. Door mijn petje heb ik weinig last van de regen in mijn ogen, maar ik zie te weinig van de omgeving. Telkens duw ik hem weer naar achteren. Dat gaat even god, totdat ik weer weinig zicht heb. Nog een keer rechts af en dan is het strand in zicht. We waren al gewaarschuwd. Hoog water, en mul zand. En dit kilometers lang. Het is zwaar! Langs de vloedlijn kan er niet gelopen worden want er is een viswedstrijd aan de gang. We blijven dus maar hoog lopen. Het zal weinig uitmaken. Ik probeer de gaten en de jeepsporen te vermijden. De afstand tussen de man in het rood en mij wordt kleiner. Dat geeft vleugels. Ja, hoor ik kan hem inhalen. Het duurt lang, maar dan zie ik de oranje container. Daar mogen we weer omhoog. Het weinig publiek staat hier aan te moedigen. De eerste ronde zit erop. Even wat drinken en verder met ronde twee. De korte afstand lopers zijn gefinisht dus bij de tweede ronde is het parcours erg leeg. De posters blijven enthousiast! In je eentje is het makkelijker de plassen te vermijden. Het gaat nog steeds prima. Als ik na rechts moet richting strand ben k mijn steeds maar afzakkende petje zat. Ik gooi hem naar de poster. Dan maar haar en regen in de ogen. Het tweede stuk voelt zwaarder aan. Nu wordt de afstand met mijn voorganger grote. Ik probeer kleine pasjes en plat te lopen, maar of dit echt de juiste zandtechniek is weet ik niet. Zouden ze toch moeten aanleren bij een club die zich de strandlopers noemen. Ik houd de blik vlak voor me op het zand gericht. Want het eindpunt hangt in een nevel. Ik wil niet denken aan al die spiertjes en pijntjes die ik voel. Dat zit gewoon tussen de oren! Zie je wel, daar is de container. De finish.
Een laatste klim zonder eindsprintje. Waarom ook . Voor en achter me is het parcours leeg. Als ik mijn Garmin uitdruk op 1.20 ben ik tevreden. De ca. 15 km die ons beloofd was is uiteindelijk 15,7 kilometer. Ik krijg een kop warme thee in mijn handen gedrukt. Dat heeft mij nog nooit zo goed gesmaakt als nu! Helaas kan hier niet gedouchet worden, maar al het zweet is toch al van mijn lijf geregend. In droge kleding en met een kop koffie van Joop wachten we op de prijsuitreiking.

Met bloemen en een beker zoek ik mijn auto op het nog altijd troosteloze parkeerterrein.

CPC loop

Nog nooit de City-pier city gelopen. De eerste keer dat ik mij voor deze loop opgegeven heb. Pas later kom ik erachter dat in hetzelfde weekend de derde clubkampioenswedstrijd van de NSL plaatsvindt. Niet zo handig dus. Maar het moet allemaal wel lukken. Vandaag dus een rustig tempo om wat energie voor morgen over te houden. Ben gaat ook en het is tot het laatste moment onzeker of Karolien die ook gaat, zich bij ons aansluit of met haar loopmaatje Remco gaat lopen.
Omdat er een after-party bij Maarten is, heeft Cor besloten als supporter mee te gaan, waar hij achteraf wel spijt van heeft.
Als we op de afgesproken tijd bij het station komen, is de hele NS in rep en roer. De treinen loop is volledig ontregeld door een aanrijding tussen Voorhout en Leiden. Wij zouden de Kennemer Runners in de trein ontmoeten, maar die hebben een alternatief moeten zoeken. Ben staat al op het perron en we besluiten de eerste de beste trein naar Den Haag te nemen. In de trein ontmoeten we nog een andere NSL’er (schande, ik weet zijn naam niet!).

VROM.
Dankzij William mogen we gebruik maken van de omkleedgelegenheid bij VROM en daar gaan we ook maar meteen naar toe. Daar ontmoeten we Beatrijs die ook op eigen gelegenheid gereisd is en ons weet te vertellen dat de KR’ers nu met de auto komen. Als we het VROM gebouw betreden, worden we streng gecontroleerd en het duurt even voor we in het immense gebouw de goede weg hebben gevonden. Stempeltjes en bonnetjes verzekeren ons en onze spullen van een goede behandeling.

De loop
Dan nog voor de vorm even inlopen en de staart van het startvak opzoeken. Kilometers hek passeren voor de ingang in zicht komt. Gevolg, we staan lekker achteraan. Krijgen Karolien en Remco in beeld, die zich verder een weg naar voren banen. Ben en ik blijven staan. Met de chip zal het toch weinig uitmaken. Gelukkig is het prachtig weer, want we staan, wachten en staan na half drie nog steeds. Geen idee wat er aan de hand is, maar van de lopers om ons heen horen we dat een late start voor de CPC niet ongewoon is?? Op het moment dat we weer verstijfd wortel staan te schieten, klinkt het kanon. Dan duurt het nog even vóór we het piepen van de matten horen, maar er zit in ieder geval beweging in de massa.
Zoals gezegd, rustig lopen. 5.30 per kilometer is het streven. In het begin is dat onmogelijk te halen want de massa is bijzonder dicht. Goed kijken, waar je loopt want de tramrails zijn overal. Er staan veel mensen langs de kant die doods de lopers aanschouwen. Het lukt ons toch ons tempo te bereiken en gaan zelfs wat sneller. Dan moet Ben toch de bosjes in. Ik vertraag mijn tempo zodat hij straks met een sprintje weer kan aanhaken. Door het rustige tempo kan je lekker van de omgeving genieten. We lopen niet in de natuur, maar in de stad en het is een prachtig gezicht als die verschillende lopers en verschillende loopstijlen. Verbazingwekkend soms. Zwaaiende bovenlijven, wapperende benen en een soms een gehijg dat je je afvraagt hoe lang dàt goed gaat. Lopers die veel te warm gekleed zijn. Lopers die een beltgordel met talloze flesjes drinken dragen alsof ze met een ultraloop bezig zijn. Wij doen het met de drinkposten van de organisatie. Ik, als loper van “kleine”loopjes wordt er door Ben op gewezen dat je door moet lopen tot de laatste kramen. Bij de eerste valt niets meer te halen. De bekertjes bevatten behalve water ook een spons en dat is heel handig. Na de dorstlessing gaat het in hetzelfde tempo weer verder. Nog steeds massa mensen langs de kant. Af en toe een muziekband die net als wij voorbijkomen, hun pauze houden. De stilte om ons heen is onbegrijpelijk. We komen lopers tegen die persé voor zichzelf een goede tijd willen neerzetten. En dan merk je, lopers zijn net gewone mensen. Gehinderd door ons, de massa, worden we af en toe ruw opzij geduwd.
Zelfs een sorry kan er niet af. Ik word nog bijna pootje gehaakt door een loper achter mij, maar gelukkig gaat het goed. Zo komen we in Scheveningen uit. Lekker het strand op roepen wij, maar onze medelopers laten zich niet opschrikken. Zij weten beter. Hing er in de stad een braadworstlucht, hier overheerst de lucht van gebakken vis. Gezellig, een bandje dat wél speelt. Omstanders die klappen en beweren dit zelf nooit en te nimmer te gaan doen. Zien we er niet vrolijk en fris genoeg uit? De pier ligt er zonnig bij en wij gaan zijn weer op de terugweg.
Nu komen we in de buurt waar Maarten woont en we straks verwend zullen worden. Vanwege een griepje loopt hij zelf niet mee, dus verwacht ik hem aan de kant. Hij staat er wel maar we zien elkaar niet. Pff toch nog hoogteverschil in Den Haag. Dan komt het lange rechte stuk. We zien de torens al en gaan voor de laatste loodjes. We zien de opblaas finish al, maar dan blijkt dat we de bocht nog om moeten. Hier staat Cor enthousiast te roepen. Nog een paar meter vóór Ben en ik tegelijkertijd de finish oplopen. Piep, piep, piep pieper de piep ik ben blij met de tijd die ik liep. Netto 1.57.14. De afstand blijkt trouwens volgens de Garmin 21,4 km te zijn.

Na de finish
eindeloos doorlopen tussen de hekken. Medaille, drinken en chip inleveren. Waar zijn we? Waar is VROM. Nu zijn we blij met al die Hagenezen aan de kant. We koelen af, maar hebben geen zin meer hard te lopen. Dan eindelijk weer naar VROM. Ben treft het niet. Veel mannen in de kleine kleedruimte en de douches geven alleen koud water. Ik tref nog een leeg hokje en een warme douche.
Inmiddels zijn Hannie en Beatrijs ook binnen. Hannie helemaal gelukkig met haar PR.

De afterparty
Nadat alle KR’ers gewassen zijn gaat het naar Maarten. Daar staan allerlei lekkernijen opgesteld. Het is een allerhartelijkst welkom in een sfeervol huis. Alle drie de dochters zijn opgetrommeld om te helpen en het is heel gezellig. Zelfs de poes en hond vinden het leuk dat wij er zijn. Anne-Claire heeft heerlijk gekookt en gebakken. Ik kan helaas alleen van de soep en het toetje genieten, maar dat maakt niet uitHet is al half tien als we in een donker Den Haag op de tram wachten. Daarna een lege ongezellige trein naar Leiden en we zijn blij als we rond elf uur weer thuis zijn. Even uitrusten en dan wéér hardlopen..

PR 15 km

Onverwacht een PR gelopen bij de Voorschotenloop. Daar had ik me van te voren helemaal niet mee bezig gehouden. De planning was om zaterdag gewoon met de anderen 2 uur in het duin te gaan trainen en dan zondag relatief rustig in Voorschoten. Zaterdag moest ik onverwacht werken dus het lopen schoot er bij in. Het flitst dan nog wel door je hoofd om ’s middags voor jezelf te gaan lopen, maar dat vond ik wel erg dicht om de 15 km loop.
Het weer was echt deprimerend en het zag er niet naar uit dat we droog van start konden gaan.
Ook was ik benieuwd hoe mijn lijf op de inspanning zou reageren, want doordat ik nog steeds mijn eten door de keukenmachine wordt gemalen en niet door mijn kiezen, moet ik mijn uiterste best doen voldoende bouwstoffen naar binnen te krijgen. In voorschoten was bij onze aankomst de kinderloop al voorbij en stonden de kleintjes druilerig bij de wagen naar een clown te luisteren die wel lekker droog stond. De andere lopers verscholen zich in gangen, kantine, kleedkamers en overdekte tribune. Een enkeling waagde zich al vroegtijdig aan het inlopen.
Dan het meest gehate ritueel voor een wedstrijd en dat is in de rij voor de toiletten. Het is waarschijnlijk allemaal psychisch, maar wie durft dit over te slaan!
Toch maar even inlopen en Cor weg zien gaan op de 5 km. Hij heeft heel verstandig zijn afstand om laten zetten. Door de onregelmatigheid van het lopen door blessures, maakt de kans op nieuwe blessures alleen maar groter.
Vijf minuten na het startschot van de 5 km, valt die van de tien en dan moeten wij eraan geloven. Het is nu nog harder gaan regenen, dus alle bikkels staan opeengepakt in de partytent die aan de finish aansluit. Pas op het aller-, allerlaatste moment schieten we naar voren. Het startschot klinkt en we zijn de regen alweer vergeten. De wedstrijd verdringt alles. Karoline en Joop lopen mij achterop en we gaan gedrieën verder. Joop geeft tempo aan en ik weet niet wat hij gegeten heeft maar ik vind het erg hard gaan. Komt natuurlijk omdat ik niet goed in gelopen ben. Ook kijkt hij héél irritant om de 500 m op zijn klokje. Tijd? Boeien! Ik heb wel mijn Garmin om, maar kijk naar gedurende de wedstrijd niet op! Ik ben geen prestatiemonster, maar loop zoals ik mij voel. Ik wil namelijk lekker lopen en dat zal de ene keer sneller zijn dan de andere keer, maar mijn gevoel is mijn leidraad, niet de Garmin. Volgens mij ben ik daar wel een uitzondering in.
Karoline vond het ook erg snel gaan dus bleven we samen een stap achter. Toen we bijna op de helft waren vond Karoline het te snel gaan en wilde een tikkie terug. Gek genoeg was ik op dat moment warm en kreeg de spirit. Ben gewoon doorgegaan. Zag Hans en Jan met nog twee anderen voor mij lopen, en zonder te versnellen heb ik ze ingehaald. Dat voelt goed. We liepen intussen weer op een smal pad het park in, dus ik kon er niet voorbij. Zodra er ruimte was ben ik er toch voorbij gegaan. Hans kon niet meekomen zei hij later. Jan wel, maar die wilde solidair bij Hans blijven. Ik wist niet of ik dit tempo vol kon houden, maar het voelde goed. De laatste kilometer was nog het zwaarst. Ik zag in de verte al de oranje partytent bij de finish maar dan moet je nog dat hele rechte stuk.
Ik wist dat ik goed liep maar dat de eindtijd 1:10:23 zou worden, was een complete verassing. Een P.R. van een dikke minuut en derde in mijn leeftijdscategorie. Een resultaat om lang van te genieten.

Vierde Z&Z loop

Vandaag lopen in Leiden. De Roadrunnersloop alweer de vierde loop in het Z&Z circuit. Het is prachtig weer. Eigenlijk korte broeken weer al zijn de ochtenden nog behoorlijk koud. Ik twijfel maar besluit de lange broek aan te houden en wel met korte mouwen te gaan lopen. Het is een goede keus. Er zijn heel wat bekenden aanwezig. Gezellig. Kletsen hier, praten daar en toch maar wat inlopen. Bij de toiletten staan rijen dik, maar ik hoor dat er mobiele toiletten bij de start staan. Hier zijn geen wachttijden. Ik ga mijn eigen loop lopen. Joop staat wel in de buurt, maar ik wil met niemand rekening houden. De tien en vijtien kilometer lopers starten dezelfde tijd. Onhandig. De eerste kilometers is het te druk op het parcours. Ik probeer een weg te vinden maar moet me toch inhouden. Uiteindelijk lukt het me om weg te komen en ga. Ik ga zelfs lekker. Te Hard? Ik dacht het niet. Haal Els en Willy in en ook Ton Meiland geeft ineens een schreeuw. Het blijft lekekr gaan. Na de 10 kilometer komt Hans mij voornij. Hij was bij Jan blijven lopen die zich niet optimaal voelt en gaat nu z'n eigen gang. Ik kan hem niet volgen, maar het gat wordt niet groter. Zelfs bij de finish voel ik me nog goed al ben ik wel blij dat ik er ben. In een voor mij prima tijd van 1.11.47
De beloning is een rugzak van de Hardloopwinkel.

Bosloop 2008

Een schitterende dag om de bosloop te lopen. De zon schijnt temperatuur is hoog (5 graden)en er is niet veel wind. Het is jammer dat de starttijden zover uit elkaar liggen. Nog een geluk dat we op loopafstand van de start wonen, dus het is voor ons niet zo erg. Cor start om 11 uur voor de 10 km. Ik ga wat foto's maken en ontmoet al veel NSL'ers. Als iedereen gestart is fiets ik snel naar het tunneltje in Poelgeest waar ik langs het fietspad in de Merenwijk weer foto's kan maken. De lopers zijn nog niet lang op weg, maar sommigen (in de achterhoede) hebben het al moeilijk. Dan ga ik naar huis om me om te kleden en klaar te maken voor de start van de 15 km die om kwart over twaalf plaatsvind. Ik sta naast Ans en we zijn zo aan het kletsen dat we verrast worden door het startschot. Jeetje, we moeten lopen! Na een van weerszijden succes gaan we op weg. Ik loop al snel bij de mannen van de NSL. Jan v.d. Berg en Hans van Diemen bepalen het tempo. Niet hun eigen tempo begrijp ik, maar het tempo dat Huub kan volgen. Ik dus ook gelukkig. Dat gaat kilometers goed. Het stuk op tengnagel is blubberig en behoorlijk glibberig. Voorzichtig lopen dus. Haalt je wel uit het ritme. Maar het gaat nog steeds goed. Op de terugweg, laat Huub zich lossen. Gaat niet, ga maar. Meteen zet het duo een versneliing in. Ik ga ook niet mee. Op dat moment ben ik bang dat ik het niet vol zou houden. Achteraf denk ik, waarom heb ik het niet geprobeerd en dan maar kijken waar het schip strand?
Ik blijf hetzelfde tempo houden. Het vervelende lusje in de Leidse hout (de route is nog 1,5 km terwijl je al de atletiekbaan ziet)en dan de finish. 1 uur 12 minuten en 46 seconden. Ik ben tevreden. Vijfde in mijn leeftijdscategorie. Het stukje naar huis gebruik ik om wat uit te lopen. De zon is inmiddels achter een paar wolken verdwenen.

Ter Speckeloop

De weermannen hadden het al voorspeld, het zou errug onstuimig weer worden. De ochtend begon goed. Wel veel wind net als gisteren, maar hardstikke droog. Toen het eenmaal begon te regenen, regende het ook gestaag en goed. Terwijl we naar de baan van de Spartaan rijden, slaat de twijfel toe. Dit is toch gekkenwerk. Het lijkt erger dan vorig jaar. We zijn net op weg als ik merk dat ik wel mijn hartslagmeter om heb, maar geen ontvanger. Het is te laat om terug te gaan. Dan maar geen persoonlijke registratie. Als we bij de baan aankomen kunnen we de auto gelukkig dichtbij plaatsen. De presentielijst invullen en dan maar schuilen,net als iedereen. De kantine puilt uit en het lijkt alsof er niet veel mensen zijn maar iedereen schuilt onder het afdak. Ik ga naar de dames kleedruimtem daar is het aangenaam warm. Wat trekken we aan, wat laten we uit. Moeilijk. Aanvankelijk wil ik zonder jack lopen. Alleen thermohemd aan en hemdje erover. Dat werkt goed. Wel inlopen of niet inlopen. Eerst toch maar niet, dan toch maar weer wel een rondje. Dat valt zo tegen qua temperatuur dat ik toch weer twijfel en naar de kleedkamer ga om mijn jack te halen. Daar staat Cora Broers die het weer uit mijn hoofd praat. Wordt veel te nat en dan te zwaar. Ik zwicht en laat het jack hangen. Klaar voor de start. De wind komt van opzij en ineens begint het harder te regenen. De meute begint te gillen:"STARTEN,STARTEN" Ik heb wel een plastic zak aan (uitgedeeld bij de zevenheuvelenloop) maar zo wordt je toch nog aardig nat. Gelukkig, het startschot. De menigte stuift weg. Er staat weinig publiek aan de kant. Karolien die bij me wilde lopen is als een speer vertrokken. Ik besluit mijn eigen tempo te lopen, maar houd haar wel in de gaten. Joop Broekhof loopt ook in de buurt en nog een paar andere NSLers. We houden dat zeker drie kilometer vol en halen dan Karolien in. Gaat het vraag ik, nee te snel is het antwoord. Probeer bij ons te lopen zeg ik nog. Het eerste rondje zit erop. Aan de linkerkant staat de drinkpost. Karolien loopt door, ik wil toch een paar slokken. Joop stopt. Ik haal Karolien weer in om bij haar te lopen. Maar ik kan net een tikkie harder, ga dus toch voorbij. Dit probeer ik de rest van de race vol te houden. Wind tegen. Ik heb het gevoel dat mijn petje afwaait. Dan maar afdoen. Probeer uit de wind te lopen, maar vind niemand die lekker mijn tempo loopt. Ga dan toch maar zelf beuken. Bij de 7 kilometer, gaat de rechterveter los. Dat is stoppen. Lastig met je koude handen weer vastknopen. Daarna moet je weer in je tempo zien te komen. Het gebeurt een tweede keer. En een dere keer. Omdat ik niet goed kan strikken leg ik er een knoop in en laat de slierten maar waaien. We gaan het derde rondje in. Het publiek heeft het opgegeven. Alleen de posters zijn er nog. De regen slaat onverminderd in mijn gezicht. Toch loop ik best lekker al merk ik dat ik op mijn uiterste loop. Maar ja, des te eerder lig ik in dat hete bad dat ik mezelf beloofd heb. De stukken wind mee toch het drijfnatte petje op. Houd het hoofd ondanks dat het nat is toch warm. Nu gaan we echt aftellen. Het laatste lusje, het laatste stukje tegenwind, de laatste kilometers. Het is nu een kwestie van volhouden. Gewoon blijven lopen. De laatste bocht. De speaker is al duidelijk te horen. Lopers achter mij trekken de sprint aan. Ik heb geen energie om mee te gaan. Het tempo ligt te hoog. Vlak voor de finish wordt ik nog door een dame gepasseerd. Het zij zo. Ik ben dik tevreden met mijn 1.12.47. Nat en met een arm vol bollen gaan we weer naar huis. Cor staat al een tijdje te wachten. Is ook tevreden over zijn 10 km. Ondanks matig trainen toch nog binnen het uur gebleven. We zijn beide dik tevreden. En de regen blijft maar vallen.

Zevenheuvelenloop 2007

We hebben hem deze week toch wel geknepen. De weersvoorspellingen waren aanvankelijk bijzonder slecht. Nat en misschien zelfs natte sneeuw zeiden de kenners. Gelukkig draaide het iedere dag een beetje bij al waren we op het ergste voorbereid. Toen ik 's ochtends uit mijn hotelkamer keek, zag ik een prachtige lucht en was het helemaal droog. De temperatuur was wel vrij laag, en de wind wat guur. Eerst de T-shirts ophalen en dan als vanouds de Kennemer Runners van het station gaan halen, maar die bleken niet allemaal samen te reizen. Uiteindelijk hebben we alleen Maarten in de mensenmassa kunnen ontdekken die notabene uit Den Haag kwam. Dan maar naar de parkeergarage. Hun vaste stek is de Rabobank en ja hoor daar zat het spul. Gezellig bij gekletst en de een bleek zich beter te hebben voorbereid dan de ander. De NSLérs die zich gedeeltelijk in de SNS bank hadden omgekleed ook nog even daggezegd. Annelies had haar startnummer in de bus laten liggen! Gelukkig wel haar chip al in de schoen en kon heel erg opgelucht, dankzij het nummer van José dat over was en in bezit van Dinie, toch gewoon naar het startvak. Toen werd het tijd ons voor te bereiden op de loop. Cor en ik zouden samen in het oranje vak starten. Zijn zenuwen waren groter dan de mijne, maar ik sta er graag op tijd. Na rustig inlopen( heeft toch weinig zin) staan en wachten. Wat een mensen.
Het startschot hebben we gemist, maar de wedstrijd lijkt begonnen. Dan duurt het nog even maar 1 uur 15 passeren we dan toch de startstreep. Ieder zijn eigen weg. Net als die vele tienduizenden met ons. Het lopen gaat lekker! Soepel, makkelijk. Veel makkelijker dan de Oosterduinloop. Zou die verkoudheid daar zo ingehakt hebben? Ik kan de route bijna met mijn ogen dicht lopen. Dat doe ik maar niet, al kijk ik niet bij de 5 km op de klok. Gewoon lekker lopen is mijn plan. Wat mijn lichaam wil. De pijntje in de knie, zijn weg. Niets voel ik. Alles gaat gesmeerd. Daar is het 8 km punt al! We zijn al over de helft. Als zitten we in het oranje vak, ik blijf mensen inhalen. Dat zou eigenlijk niet kunnen want in het oranjevak horen mensen te staan die tussen de 70 en 75 mminuten lopen. Maar ja ik loop lekker ontspannen en vind altijd wel een gaatje. Anderen denken daar soms anders over en ik hoor een man echt schelden. Het is maar een spelletje roep ik hem na. De hoogste heuvel, Berg en Dal en dan gaat het alleen maar naar beneden tot de finish. Ik hoor een motor met sirene. Hoop niet dat er iets naars gebeurd is. De massa loopt door. Links en rechts wordt er nog steeds ingehaald en ik haal ook nog steeds (meest rechts) in. Dan hoor ik de speaker. Nog even een tandje erbij, maar daar is helaas geen ruimte voor. Toch wil ik nu iedere seconde pakken. Over de finish stop ik de tijd.: 1:14:14. Mijn snelste zevenheuvelentijd ooit! Dik tevreden dus. Ik wil nog op Cor wachten, maar koel snel af. Doorlopen tot een flesje AA en de medaille. Daar zie ik Rob langs de kant. Heeft ook goed gelopen, ondanks de slechte vorbereiding. Hij wacht op Annego. Die blijkt achteraf vlak achter mij te zitten, maar we zien haar niet. Jaap van Oerle staat langs de kant. Is helemaal op de motor naar Nijmegen gekomen om dochter, schoonzoon en de twee kleinkinderen te zien lopen. Ook die zitten nog in de massa achter ons. Ik zie Joop Broekhof nog en dan besluit ik toch mijn chip in te leveren en een hete douche te nemen. Als ik ver weg ben hoor ik omroepn dat Carolien Vrolijk binnen is. Zo, die heeft ook een goeie tijd. Leuk hoor!
Na de douche komt Cor dik tevreden de kamer op. Ondanks weinig getraind door de rugblessure en plekje op de voet, toch een nette tijd. 1:34. Na dertien jaar geen 7 heuvelenloop meer gedaan te hebben een knappe prestatie. We gaan tevreden na het omkleden en douchen naar het cafe 2CV. Daar kletsen we na met de Kennemer Runners, die gaan op huis aan maar wij zetten ons feestje nog even voort.

UITSLAG
6335 Cor de Feber NSL M55 21228 1295 1:50:29 31:13 1:03:29 1:34:15
3424 Annemiek Töns NSL V50 7946 39 1:30:27 25:47 50:26 1:14:14
Ik ben 39ste n mijn categeorie waar 200 vrouwen meededen. Toch niet slecht?

De Oosterduinloop in Noordwijkerhout

De Oosterduinloop in Noordwijkerhout
De weersvoorspellingen zijn niet best, maar blijken uiteindelijk heel erg mee te vallen. Als we op de Brink de auto parkeren zijn de vrijwilligers al druk bezig met het opzetten van start en finish en de posters ontvangen de laatste instructies. Brr, wat een frisse wind. De kantine begint zich al gezellig te vullen met mensen, maar de dames van de inschrijving hebben het nog rustig. Er kunnen 2 afstanden gelopen worden. 8 of 16,1 km (10EM). Ik ga voor 2 rondjes als voorbereiding op de 7 heuvelenloop van volgende week.
Het waait behoorlijk en het voelt fris aan. Jack aan of jack uit.Uit besluit ik.Tijdens het inlopen vind ik het absoluut te koud (ja, ik ben een enorme koukleum) dus ik ga terug om mijn jack te halen.
De meute is zich al aan het opstellen voor de start en de snelle jongens zijn te herkennen aan de korte broek en singletjes. Ik krijg het nog kouder als ik daar naar kijk. Ze stuiven weg als het startschot klinkt. De rest volgt en zoekt zijn weg. Dan komen wij. Na het hek de bocht om en nog een een bocht om, pas op de Herenweg krijg je een beetje de ruimte. Meteen de wind tegen. Gelukkig kan ik een beetje uit de wind blijven lopen. Ik zou wel ietsje harder kunnen maar dan moet ik zelf meer kracht inzetten tegen wind en die energie bewaar ik liever voor later. Het lopersveld ligt al erg uit elkaar. Joop Broekhof komt mij samen met en andere loper voorbij. Nu loop ik echt lekker uit de wind. Ik kan het goed bijhouden en dat verbaast me want ik ken Joop alleen van het Zorg en zekerheid circuit en daar liep hij meestal een eind voor me. Ik voel dat ik toch echt niet te hard loop dus ik blijf volgen. Als we bij de Ruigenhoek naar links draaien verwacht ik (net als vorig jaar) de wind vol in het gezicht. Maar dat valt alles mee. Geen wind, wat een meevaller. Vcorbij de parkeerplaats waar ondanks de afzetting gewoon bloemen worden verkocht draaien we Duinschoten. Nu gaat het lekker. Alsof je vooruit geduwd wordt. Je hoeft er niets voor te doen alleen het ene been voor de ander te zetten. De weg strekt zich voor ons uit en het eind is nog niet te zien. Langs Solassi en dan zijn we ongeveer op de helft. Rechts van de weg staat de auto met de klok. We hebben nu 5 kilometer afgelegd. Voor mij is dat in 25.48. Ik krijg het nu wel warm zo met de wind in de rug. Ik verwacht Cor wel in de buurt mij de doorkomst te zien, dus ik doe m’n jack uit en bind hem om mijn middel. Te los blijkt, dus ik verlies hem. Snel teruglopen en oprapen. Ik prop hem in mijn hand want ik kan hem denk ik snel afgeven. Blijkbaar heb ik mijn zakje niet goed dichtgerist want mijn autosleutel valt op het asfalt. Sufferd, nu moet ik wéér terug! Toch wil ik graag bij Joop blijven lopen want dat kan straks bij wind tegen weer handig zijn. Ik trek dus even een sprintje. Het lukt. Inmiddels herstelt van het uit tempo lopen, zie ik Cor staan en kan ik mijn spullen kwijt. Waar blijft de doorkomst. We proberen de bochten te snijden om de snelste weg te zoeken. Ton staat op de splitsing, de 8 km lopers gaan naar links, wij naar rechts. Daar is ook een drinkpost. Helaas stopt Joop om te drinken. Ik loop al drinkend, rustig door. Dan maar alleen. Het is pittig met de wind in m’n snufferd. Dan komt Ben Gressie voorbij. Informeert hoe het met me gaat en blijft voor me lopen. Hij loopt niet bij me weg dus ik kan achter z’n rug schuilen. Ik krijg meteen het gevoel of ik met mijn vingers in mijn neus kan lopen. Zo lopen we het hele lange stuk richting Ruigenhoek. Bij de 10 km wijst de klok 50.26 aan. Als we een andere loper in dreigen te halen, gaat Ben weer een tandje harder. Daar ga ik niet in mee. Als ik dat doe haal ik de finish misschien niet, dus laat ik een gaatje vallen. We gaan voor de tweede keer Duinschoten op en de posters op de hoek roepen dat ik Ben niet mag loslaten. Deze doet er een schepje bovenop door zich om te draaien en mij aan te moedigen. Zoveel mentale steun kan zijn uitwerking niet missen en ga ik toch weer makkelijker lopen. Waarom ook niet, we hebben nu ook weer de wind gunstig dus ik kan erbij blijven. Er vallen wat druppels uit de lucht. Een plaagstootje, meer is het niet. Zo lopen we richting de 15 km. De klok wijst inmiddels 1.15.35. aan. Nu zou ik er eigenlijk een schepje bovenop moeten gooien voor de laatste kilometer, maar omdat het gat met mijn voorgangers te groot is, lijkt me dat verspilde energie. Ik ken nl. Ben zijn eindsprintjes. Pas als ik Peter hoor, is de finish zo dichtbij dat ik nog wel gas wil geven, maar dat zal mijn tijd niet veel mooier maken die blijft staan op 1.21.20
Wat een heerlijk gevoel als je over de finish bent. Even het vocht aanvullen en nakletsen met lopers en clubgenoten die als vrijwilligers hebben meegedaan. Als deze sportiviteit daarna nog met prijs en bloemen wordt beloond, kan je niet anders dan met een tevreden gevoel naar huis gaan.

3de VU gebouwenloop

Krankzinnig! Lopen in de gebouwen van de VU. In 2005 georganiseerd als ludiek openingsevenemnet van het lustrumjaar van het medisch centrum van de vrije universiteit te Amsterdam (VUmc). Dat sloeg zó aan dat er in 2006 en nu in 2007 wéér een gebouwenloop wordt georganiseerd. Elk jaar met een ander goed doel. Dat is dit jaar het Diabetescentrum. Ik had vorig jaar van diverse kanten zulke positieve geluiden gehoord, dat ik het ook wel eens wilde proberen. De 5 en 10 km loop wordt serieus georganiseerd, met georganiseerde warming-up, verfrissingsposten, prijzen en aandenken in vorm van een tasje en handdoek.

De deelname is beperkt en er wordt op twee tijden gestart. Om 11 uur en half een.

Cor is ook meteen enthousiast maar als wij ons voor de 10 km aanmelden is 11.00 uur al vol. Wij starten dus met de twee serie om half een.

De start en finish zijn in de tuin. Maar het gaat als snel via de hortus en de openbare weg naar binnen waar de temperatuur aanmerkelijk hoger ligt dan buiten. Als we in het ketelhuis komen stijgt de temperatuur en daalt het plafond. Voor de lange mensen onders ons is het oppassen. De Vu wil duidelijk geen nieuwe klanten want overal staan posters om te waarschuwen, voor scherpe bochten, trappen en gladde vloeren en lage plafonds. Toppie! Ook staan er nog personeel en patienten aan te moedigen. Goed tempo! Vasthouden klinkt het onderweg. Behalve slalomtrajecten zijn er ook lange gangen en de parkeergarage is speciaal afgesloten voor deze loop. Wij, 10 km lopers, mogen het rondje 2 keer doen. Het is een verademing weer even buiten te lopen, al is dit maar eenderde van de totale afstand.Natuurlijk gaat deze loop niet om tijd, toch werp ik bij de finish een blik op de digitale klok. 52 minuten en een paar seconden. Mijn Garmin ging deze loop te boven. Begreep er helemaal niets van. Volgens mijn Garmin was de afstand niet meer dan 2.72 km en heb ik daar 13.48 over gedaan. Nou ja. Laat maar. Ik had hem natuurlijk voor binnenshuis moeten afstellen.

De gebouwenloop was een bijzonder leuke ervaring en volgend jaar zijn we er vast weer bij!