De laatste loodjes

De laatste training voor de marathon van Leiden. Een heel rustig rondje. Ik loop vrij vroeg, maar het is al aardig warm. Ik hoop niet dat het zondag zo warm is.

Genoeg?

Ook vandaag loop ik voor mezelf. Het trainingsschema van Geek past nu niet bij mijn voorbereiding voor de marathon. Het is weer mooi weer en ik loop een rondje Voorhout. De vraag die me nu steeds wordt gesteld is: Ben je er klaar voor? Ik heb geen idee. Trouw maar toch creatief het schema gevolgd. Meer kan ik niet doen. Ik kan me alleen niet voorstellen dat ik op 18 mei 42 kilometer ga lopen. Mijn voorstellingsvermogen schiet daarin tekort.

Afbouwen

Het afbouwen van de trainingsintensiteit voor de marathon is begonnen. Vandaag dus een rustig rondje in de buurt.

Koffie met Winnifred

Een duurloop van 60 minuten staat er op het programma. Daarna gaan we met Winniefred koffiedrinken bij de Duinrand. Even over uit het Madridse, kunnen we even bijpraten. Maar dat moeten we wel verdienen! Het is warm en je merkt dat je lichaam daar nog niet aan gewend is. Je lichaam kan zich per dag 1,5 graden aanpassen .Vandaar dat in ons klimaatje waar de temperatuurswisselingen heel sterk kunnen zijn, mensen moeite hebben om in de warmte te functioneren. Sommige lopers zijn duidelijk niet gewend om voor zichzelf te zorgen en water mee te nemen. Wil je het niet te moeilijk krijgen is dat een bittere noodzaak. Gelukkig zijn er altijd anderen die weer iets extra's bij zich hebben.

Aan de koffietafel praten we met z'n achten bij met Winnifred, die het nog steeds niet echt makkelijk heeft. Het is weer ouderwets gezellig en ik hoop dat haar loopmaatjes haar het gevoel hebben gegeven dat we haar niet vergeten zijn.

Naar de bollen

De loopschoenen zijn dankzij de NRC Handelsblad weer helemaal droog. Ik hou van regelmaat én afwisseling (lekker tegenstrijdig en daarom wijzen de neuzen van de schoenen ditmaal wel richting strand en duinen, om vervolgens af te slaan richting Noordwijk. Verder komt de route in mijn hoofd nog niet, dat zien we onderweg wel. De zon is inmiddels achter een lichte bewolking verdwenen maar het is prima loopweer en volgens buienradar houden we het helemaal droog. Wat trekken we aan? Al fietsend van mijn werk naar huis vond ik het best wel fris, dus toch maar de dunne tight en het jackje mee. Jack kan onderweg altijd uit. Sportdrank en gelletje mee, en gaan! Lekker in een rustig ontspannen tempo. Langs het kanaal loopt een kievit. Blijkbaar hebben ze op dit braakliggend stukje grond een nest, want er wordt met veel kabaal geprobeerd mij weg te lokken. Tot Katwijk is het lekker rustig op de route. Op het grote parkeerterrein bij het strand zijn ze druk bezig met de voorbereiding voor de oranjefeesten. Er staat een grote tent en het geluid wordt op dit moment uitgetest. Ben blij dat ik rechtsaf het duinpad op kan. Er valt letterlijk een weldadige rust over mij heen die zich ook figuurlijk doet voelen. Waar zijn al die medebewoners van deze planeet? Die vraag wordt beantwoord als ik in noordijk de boulevard oploop. Bussen. Vooral Duitse bussen laten hun ladingen los. Ook veel particulieren met een vreemde tongval die ik passeer. Bollentijd. Keukenhof. Bloemencorso. De trefwoorden waarvoor deze mensen hier naar toe komen. Wat een drukte. De bollenvelden staan er op dit moment ook prachtig bij en het is jammer dat Google earth op een ander momnet de satelliet foto heeft gemaakt. Wat zou mijn route er gekleurd uitzien als ze dat in het voorjaar hadden gedaan!! O, ja ik ben aan het lopen. Inmiddels op de helft van mijn route. Het gaat nog steeds goed. De darmen geven weer kramp, de voeten voel ik ook, what else is new?. Gewoon stug doorgaan kom ik vanzelf weer thuis. Het jack is in de windstille duinen meteen al uitgegaan maar hier voelt het wat frisser aan. In Noordwijk binnen wordt er druk aan de weggetimmerd dus opletten waar je loopt. Ik heb nog steeds schrik om te vallen sinds mijn Pechloop en ik ontwijk handig een stukje metaal waarover je flink zou kunnen struikelen. De kerk van Voorhout komt al in het zicht maar ik kies de weg van de minste weerstand (geen kruisingen en stoplichten) en ga rechtsaf richting Rijnsburg. Geen prettige weg om hard te lopen. Redelijk wat auto's en de fietsstroken lopen sterk af. Gelukkig ik mag linksaf en hier komt alleen bestemmingverkeer. Ik kan de A44 al in de verte zien liggen. Nu ben ik bijna thuis. Na 2 uur en 15 minuten voelt het nog steeds goed, al voel ik wel de kilometers in mijn benen zitten. Hopelijk willen ze vóór zondag snel herstellen. De hartslag is n ieder geval mooi laag gebleven. Ik heb me duidelijk NIET druk gemaakt.

Door (de) week (te) loop

Net als de laatste dagen heeft de zon vandaag zijn best gedaan. Heerlijk weer voor een lange duurloop. Helaas betrekt het aan de eind van de middag en buienradar laat niet veel goeds zien. Toch om half zes op pad. Richting Katwijk. De zee en duinen zijn in nevel gehuld. Ik loop langs de boulevard naar het zuiden en zie de bui al hangen. Ik heb nu steeds de wind op zij en tegen gehad maar als ik bij de duinen ben en naar links moet, heb ik hem alleen nog maar mee. Op het parkeerterrein staat de kermis. Ik loop er langs en dan begint het langzaam te spetteren. Voordat ik langs de duinen richting watertoren ga valt de hemel open. Ik ben snel doorweekt dus daar hoef ik me geen zorgen meer om te maken. Het wordt meteen ook al wat schemeriger. Ik loop stoer door. Kan ook moeilijk anders. Dan begint het te onweren. Dit is niet meer leuk er zit nauwelijks tijd tussen flits en klap. Wat moet ik doen? Dat vraag ik me af terwijl ik doorloop. De regen wordt wat minder om een kilometer verderop toch weer feller te worden. Weer een donderslag! Er liggen inmiddels behoorlijke plassen op de weg dus de voeten blijven ook niet droog. Normaal kan je in de verte al het transferium langs de A44 zien, maar alles is gehuld in nevel. Ook het nieuwe Corpus die normaal overal boven uitstijgt, is niet te zien. Toch weet ik dat het niet ver meer is. Er komen wat fietsers mij tegemoet. Die hebben het nog slechter denk ik monter en versnel mijn pas. Ben ik sneller thuis. Op de Wassenaarseweg kom ik meerder lopers tegen. Allemaal hetzelfde lot. Het blijft regenen ook las ik al thuis ben. Mijn handen zijn zo koud dat ik geen kracht heb om mijn sokken uit te trekken. Bizar gevoel is dat, om niets te kunnen. Gelukkig is dat met een warme douche snel over. Door een lege Garmin weet ik niet de exacte afstand, maar ik heb in ieder geval 2uur en 2 minuten in een rustig DL1 gelopen.

Mentale training

Alweer een wijziging in het schema. De visite die voor aanstaande zondag was gepland heeft afgebeld. Kan ik toch de 30 kilometer van de LRRC (Leidse Road Runners Club) lopen! Dat betekent dat ik het loopje van vandaag wat korter en in DL1 doe. Zondag kan ik dan 30 km in marathon tempo lopen(geen idee wat dat is voor mij!!). Ik begin met wind mee. Het zonnetje schijnt alweer de hele dag. Voor vertrek een sanitaire stop want ik heb geleerd. Hoewel, na 25 minuten beginnen de darmen toch te protesteren. Ik loop het rondje uit, maar met samengeknepen billen en dat loopt niet lekker. Het ergste is dat het merendeel gewoon lucht blijkt te zijn. Nou ja, laten we er voor zondag maar de moed inhouden. Dit is voor mij vooral een zware mentale training.

Rondje hei

Een weekendje we in het mooie Drente. Op stap met 6 Kennemer Runners. We zijn met 4 hardlopers, waarvan er twee geblesseerd zijn. Het lopen schiet er dus een beetje bij in. 's Ochtends vroeg de deur uit. Cor besluit mee te gaan. Het bos en de hei liggen meteen al aan onze voeten. We lopen rustig in onder luid vogelgezang. Cor laat me na een paar kilometer alweer alleen en ik besluit de hei over te steken.
De ruimte en eenzaamheid geven een rustgevend gevoel. Toch ben ik niet de enige vroege hardloper. Met een prachtige loopstijl sprint hij het weiland over. Wat een gratie! Het rondje hei is 4 kilometer. Dat doe ik lekker 2x.Ik loop totaal 10 kilometer om dan net te laat voor het ontbijt aan te komen.

Trainingsritme

Een weekendje weg verstoord het trainingsritme. Vandaag dus vóór de tassen gepakt worden nog even een lekker stuk rennen. Mijn neus staat alweer richting Katwijk. Daar duik ik de duinen richting Noordwijk in. Het is prachtig weer en heerlijk rustig. Het tempo blijft lekker laag net als de hartslag.

Vertrouwd

Alweer een duurloop. Na het werk de schoenen aan en gaan! De zee trekt, dus maak ik mijn vertrouwde rondje naar Katwijk. De zee klotst rimpelloos op het strand. Het strand oplopen maakt mijn rondje te lang, dus ik keer de zee mijn rug toe en ben alweer op de terugweg. Via Rijnsburg langs het nieuwe museum Corpus naar de Wassenaarseweg waardoor de route een klein lusje erbij krijgt.

Dipje in de hartslag

De marathonlopers in de groep zijn aan het afbouwen dus zullen we een uurtje gaan lopen. Dat weten we uiteindelijk te rekken tot 75 minuten. Lekker door het duin.
Geen probleem met de duurloop van dinsdag! Geek is nog steeds geblesseerd dus Fons neemt de training over. Fons is niet als Geek en is doet wel aan warming-upoefeningen. Vandaar een dipje in de hartslagmeting.

Teugels vieren

Wilfried komt vandaag niet. Dat betekent dat Gijs zo'n beetje de leiding neemt van ons lange duurloop groepje. Niet dat Wilfried erg streng is, maar wet de teugels wel aan te trekken. De ervaring leert dat (zonder een trainer) het tempo ook meteen te hoog wordt voor een langzame duurloop en dat vind ik jammer. Was ik nu maar voor mezelf gaan leopen. Verder is het hel gezellig en genieten we van het zonnige weer. De wind is sterk e koud, maar we zijn het helemaal met elkaar eens, dat is beter dan de regen waarin we de laatste tjd te vaak hebben gelopen.

Grote rondjes worden klein

Vandaag kan het. Een duurloopje doen, nog net voor het donker wordt. 75 minuten. Helaas is het alweer een loopje in de regen geworden! Toch lekker getraind. Grappigdat dit vroegrvoor mij een grote ronde was. Na die lange duurlopen van de laatste weken is het getransformeerd tot een klein rondje.

Debuut 30 km

De deur naar de marathon heb ik begin dit jaar op een kier gezet. Eerst eens kijken of de trainingsuibreiding geen lichamelijke klachten in de vorm van blessures oplevert. Het verhogen van de wekelijkse kilometers is erg goed gegaan en heeft (als je naar de uitslagen van de Z&Z loopjes kijkt)zijn vruchten al afgeworpen. De deur staat alweer wijder open. De marathonlopers bij de NSL heben voornamelijk Rotterdam op het oog, dus hun planning ziet er toch wat anders uit dan de mijne. Zo heb ik me opgegeven voor de CPC loop en de daarop volgende dag gekozen voor de Clubkampioenschappen. Dat betekent dat ik niet met ze meega naar Spaarnwoude om de 30km te lopen die op dezelfde dag zal plaatsvinden. Dertig kilometer, een afstand die ik nog nooit gelopen heb. Karolien die in amsterdam trainingen bezoekt met tempomakers brengt me op een idee. Ik ben wat gaan surfen op het internet en uitgekomen bij Av Fortuna in Vlaardingen. Bij Vlaardingen denk ik aan industrie onder de eigen rook en de rook van Rotterdam, maar op de site wordt voor 22maart een mooie route beloofd met tempolopers tussen de 4.30 en 6.15 per kilometer. Daarnaast prestatielopen van 5,10 en 15 km. Cor had wel zin in de 10 dus heb ik ons digitaal aangemeld.
Maar in de loop van de week slaat de twijfel toe. Sinds de inspanning van het afgelopen weekend heb ik last van de bal onder de voet en al heeft de podotherapeut op dinsdag de zooltjes aangepast,Ik ben er niet gerust op. Als ik donderdag ook nog een verkoudheid voel en de regen met bakken uit de hemel komt, besluit ik de voet te laten rusten tot zaterdag.
Vrijdag nog meer twijfel als het weer dramatisch slecht blijkt en ook de voorspellingen voor zaterdag winters aandoen.
Wat een verrassing. Zaterdagochtend schijnt het zonnetje en rijden we in een lentesfeer naar Vlaardingen. 44 minuten volgens de routeplanner. Het gebouw waar AV Fortuna in huist is heel modern en de kleine toekomstige atleten zijn enthousiast aan het oefenen.
Je eerste 30 kilometer is niet niks dus kies ik veilig voor de 5.45 groep. Warm geworden door het lentezonnetje sta ik samen met de andere dames te twijfelen over jasje aan of jasje uit. Ook hier een voorzichtige keus. Bij warmte gaat het jack om de middel, bij kou heb je niks. Aan dus. Ik kan niet vermoeden dat ik een paar uur later mezelf oneindig dankbaar zal zijn voor deze keus.
De tempolopers zijn duidelijk te herkennen aan hesje en bordje met de tijd. Ik en 21 andere lopers verzamelen zich om de twee 5.45 hazen. Geen startschot, maar bij het starten van de klok: gaan.
De meute kwomt in beweging en het duurt even voor iedere groep op de juiste plek in de race zit. Eerst door het park met zijn smalle paden en plassen niet altijd even gemakkelijk. De tijd wordt goed in de gaten gehouden en bij 3 kilometer zie ik dat ik blijkbaar de Garmin niet goed heb ingedrukt. Afstand staat nog op nul! Wat een geluk dat de tijd officieel geregistreerd wordt, want je wil je toch een bewijs van je eerste dertig kilometer!De groep is vrij rustig, de meeste lopen uiterst geconcentreerd al hebben ze dit rondje of deze afstand al veel vaker gedaan. De zon is warm en al snel kan het jasje uit. Later toen als we het park uitgaan en in de open polder kwomen toch weer aan. Zelfs de handschoenen gaan aan. Kilometer na kilometer wordt er in hetzelfde tempo afgelegd. Bij de drinkposten even rust om daarna weer het verlies in te halen. Ik wil graag voorin blijven om daardoor zo min mogelijk te hoeven sprinten.
De route is inderdaad heel landelijk en als ik niet aan die omvangrijke dertig moet denken, daar ook meer van zou genieten. Het water bij de drinkposten is lekker warm. Aangevuld met mijn eigen Isostar moet de machine toch draaiend blijven. Ineens, rond de 15 kilometer zien we in de verte de buien al vallen! De zon verdwijnt en even later krijgen ook wij de volle laag. De wind slaat ons de hagel in het gezicht. Gelukkig loop ik voordelig, dus een beetje beschut. Gelukkig, we mogen naar rechts, de wind komt in de rug. Maar degene die de route goed kennen weten mij te vertellen dat de laatste kilometers nog tegen wind in zullen zijn. Ik wil er niet teveel aan denken. Bij de 25 kilometer word ik ineens misselijk. Heb net bij de post wat water gedronken en ben echt bang om te moeten overgeven! Hoe kan dat nou? Gelukkig zakt het wel wat af, maar ik durf mijn eigen drinken ook niet meer te nemen en sla de laatste drinkposten ook maar over. Na de 25 kilometer voel ik aan mijn benen dat deze afstand nieuw voor ze is. Maar wat is nou vijf kilometer,denk je dan,gewoon doorgaan. Denk maar aan al die posters die vaak onbeschut in de regen staan! Die zijn pas dapper. Uiteindelijk zie ik de vlaggen van Fortuna wapperen. De finish! De klok blijft staan op 2:52:39.
Ik heb het gehaald!!!!!!!! Wat geeft dat een goed gevoel.
Voor mijn gevoel schijnt de zon weer en is de deur toch weer wat verder opengegaan.

Contrast rijk

Gisteren nog een stormwaarschuwing, vandaag een mooie zonnige dag. Het is een uitzondering dat ik al om vier uur thuis ben. De zon is daar blijkbaak van geschrokken want die laat zich niet meer zien, maar het blijft nog lekker lang licht. Dus snel de loopspullen aan en de twee uur die vandaag op het schema staat in daglicht afleggen. Beginnen met wind tegen, dat betekent de kust opzoeken. Probeer het tempo lekker laag te houden wat met deze wind wel zal lukken. Langs het Oegstgeesterkanaal is het nog lekker rustig, maar in Katwijk is Nederland al bezig naar huis te gaan. Lopen is gezond, maar ik vraag me af hoeveel viezigheid ik nu inadem. Als hetgeen de brommers die mij passeren uitstoten net zo is als ze ruiken, is dat niet best. Ik weet niet of het hoog of laag water is dus besluit ik aan zee het schelpenpad naar Noordwijk op te lopen. Weg van de drukte. Het pad gaat omhoog en omlaag. Veel zwaarder dan het fietspad maar heerlijk rustig. Wat een contrast. Op en neer gaat het steeds, met ver op de achtergrond de zee die het strand raakt. Wat rustgevend is dit. Samen met het rustige tempo voelt het helemaal goed. Tot Noordwijk kom ik maar één wandelaar tegen. Met het lege duingebied om mij heen voel ik me vrij! In Noordwijk loop ik de boulevard af richting vuurtoren en ga het binnenland weer in. Neus naar het oosten en in kom vanzelf weer thuis. Bij Voorhout komt een verbaasde Marjo mij op de fiets tegemoet. Ze had mij hier duidelijk niet verwacht. De voeten beginnen te branden. Komt dat door de Vitasan kousen? Ben blij als ik in Voorhout (lang) bij het stoplicht moet wachten. Het fietspad loopt erg scheef af, dus niet lekker. Rechts lopen heb ik de minste last van de scheefheid, maar daar loop ik weer dicht langs de auto’s die zich haasten om thuis te komen. Gelukkig zijn dit de laatste loodjes! Ik denk aan de geblesseerde Ans en al die andere lopers die nu thuiszitten en graag met me zouden willen ruilen. Dat geeft me weer moed en energie om vol te houden. Het vooruitzicht dat ik vanavond niet naar de training hoef en heel veel andere dingen kan doen, geeft me vleugeltjes.
Voldaan druk ik mijn Garmin pas bij het tuinhekje uit.

Vetloop

Vandaag wil ik echt een duurloop doen met een lage hartslag. Zal niet meevallen met de nog steeds forse wind, maar ik zal niet op tempo letten. Dat valt uiteindelijk nog niet mee, want het gaat tegen de wind in wel errug langzaam! Ik loop onder begeleiding van het klokkengelui van het Groene kerkje. Het weer is prachtig en het water in het Oegstgeester kanaal wordt fors opgestuwd met dezelfde kracht warmee ik tegengehouden wordt. Anne het eind van het kanaal hoor ik snelle voetstappen achter mij. Hijgend komt er een man naast me lopen. "Zo even een gaatje dichten hijgt hij". "Was ik een goede haas voor je"vraag ik. "Ja, maar nu ga ik vegen"Hij draait zich om en weg is hij weer, zijn loopmaten tegemoet. In Katwijk heerst de gebruikelijke zondagrust, alleen onderbroken daar jawel alweer kerkklokken. Bij het strand heb ik zin in windje mee en ga het strand op richting Noordwijk. Het is nog steeds een onstuimige zee met gelukkig hard zand. Er zijn al aardig wat wandelaars. In de verte schemeren de hotels van Noordwijk. Als ik eenmaal op de boulevard ben wil ik via Rijnsburg weer terug. En dan gaat het mis. Ik kom in een woonerf terecht en om dat te vermijden sla ik toch het pad in waar een bordje "doodlopend" staat. Aangemoedigd door de fietser die hier ook gewoon ingaat, en omdat ik geen zin heb om terug te lopen (want dat is omlopen) ga ik door. Hier zie ik tegen de duinrand het eerste bloeiende bollenveldje van 2008.

Mijn enthousisme is meteen gedemd als ik erken dat ik niet goed zit. Ik kom uit op het terrein van de Psychiatrische inrichting vlak naast ESTEC. Aangezien beide terreinen erg groot zijn en Estec omringd door een heel hoog hek, raak ik de weg kwijt. Ik vraag nog naar de uitgang aan een bewoner die op het terrein wandelt, maar aan zijn gezicht te zien is hij al veel langer de weg kwijt. Ik besluit het hek te volgen dan kom ik goed uit. Gelukkig het werkt wel maar kost kilometers.
Ik wil meteen de snelste weg naar huis. Ik heb er genoeg van en kan niet meer van de laatste kilometers genieten. In tegendeel, ik ga van alles voelen. Het ergste zijn de benen die voelen erg zwaar aan. Pfff, je zal maar met een marathon bezig zijn. Daar moet ik even niet aan denken. Gelukkig is thuis het leed gauw geleden en kom ik bij, door met een nieuwe uitgave van het blad Runners in bad te gaan liggen.

Onstuimige duurloop

Het heeft de hele nacht gespookt. Er was storm voorspeld met zware windstoten, nou die is er ook geweest ook. Vergezeld van veel weerlichten. 's morgens lijkt de wind wat minder en de lucht ziet er goed uit. Het is tenminste droog. Ik reken op een paar brede ruggen. De laatste dag van de rustige week, er staat 90 minuten op het program. De groep is niet zo heel erg groot en we vertrekken meteen met kop in de wind. Lange Paul, altijd vooraan te vinden, wil nu niet voorop. Gelukkig lopen we na 1 km tegen de zeereep aan en moeten we noodgedwongen links of rechts. We gaan links richting Noordwijk. Via een kronkelige route komen we daar in een heel relaxed tempo. Daar verliezen we Aad, die eigenwijs als hij is, niet een paar stappen terug wil doen om de route van de groep te volgen maar zijn eigen weg zoekt. Inmiddels is de zon herlijk gaan schijnen en is het ondanks de wind, prachtig weer.We lopen door de Goudkust van Noordwijk waar het tempo dankzij wind mee, fors omhoog gaat. Het is redelijk stil in de groep. Op de Boulevard zien we niets meer door de stuifwind. De zee buldert onstuimig. Een gementelijk boompje heeft ondanks de steunpaal van de wind verloren en is ligt plat op straat. Dekking zoekend omdat we gezandstraald worden gaan we richting duinen. De wind komt van opzij en sommige gaan het gevecht aan. Dat gaat wel ten koste van een stijgende hartslag, wat niet de bedoeling is bij deze duurloop. Ik blijf dus achter bij Grazyna die last heeft van haar knie. Ze kan gelukkig de laatse kilometers volgen en daar zien we ineens Aad weer. Komt zoals altijd weer boven water.

In plaats van de Baanwedstrijd

Vandaag de derde wedstrijd voor de clubkampioenschappen. De baanwedstrijd over 1,5 km vind plaats op de atletiekbaan, de Spartaan. Voor ons duurlopers is dit een vreselijke afstand dus ik vind het dit jaar niet erg om niet te starten. Hardlopen gaat nog steeds hardstikke goed, maar een wedstrijd durf ik nog niet aan. Ik besluit om in plaats van de wedstrijd te lopen na afloop de loopschoenen aan te trekken en naar huis te gaan lopen. Tot die tijd bekijk ik het geheel van de andere kant en heb me meteen als vrijwilliger aangemeld. Samen met José en Ankie die ook in meer of mindere mate geblesseerd zijn vormen wij de jury. Een gewetensvolle taak. Diverse pogingen worden ondernomen (zonder succes) om ons om te kopen. Iedereen zal op de juiste tijd finishen. Hoewel er zon voorspeld is laat die zich nog niet zien. Het is heerlijk loopweer, maar als je staat te jureren worden de handjes toch wel koud. Het zijn ook aardig wat series die afgewerkt worden. Van dichtbij kan ik de gezichten zien van lopers die echt tot het gaatje gaan. Anderen dat zijn er beest een aantal stoppen al vóór de finishlijn. Dat scheelt ze echt seconden, want ja, we zijn vandaag echt heel streng! Ik bekijk het groepje waarmee ik had moeten starten met gemengede gevoelens. Hier had ik tussen moeten lopen.
En wat zou het resultaat geweest zijn? Was Ben dan ook na zijn te snelle start even gestopt? Had Karoline dan ook zo relexed gelopen dat ze nog wat over had? Je weet het niet maar ik denk toch dat het een andere race was geweest!

Als iedereen geweest is drinken we nog wat en met stijve benen van het staan ga ik mijn training doen. Het eerste stuk is de route van de Z&Z loop en bij de rotonde (bij het soldaatje) ga ik richting Sassenheim. Ik besluit naar de A4 te lopen en dan via Warond terug te gaan. Het tempo is ongeveer Dl2 en het gaat uitstekend. Ook vandaag voel ik me heel goed. In het begin lijk jik me kaakopje te voelen, maar ik prent me in dat het vast suggestie is omdat niemand geloofd dat ik met lopen niks voel. De borstspier voel ik nauwelijks dus ik kan lekker doorkachelen. Zal ik er nog een lusje aanhaken? Cor denkt dat ik rechtstreeks naar huis kom en niet dat hij ongerust wordt, maar de klok wijst 15 km aan. Voor mij toch een reden om de lus de lus te laten. Goed getraind toch!

Keigoed

Ik voel me keigoed!!! Vandaag een hele lange duurloop gedaan en liep als een zonnetje. De echte zon leek ook tevoorschijn te komen maar dook snel weg achter een laag bewolking. Bij het strand was het zelfs een beetje nevelig. Met een zuidwesten wind. Maar goed, voor ik daar was moest er eerst 7 km gelopen worden. Ik begon heel rustig, samen met Cor die mij langs het Oegstgeesterkanaal zou vergezellen. We zijn heel rustig begonnen en mijn doel was ook heel rustig te eindigen. Wanneer, dat zou ik laten afhangen van het moment. Aan het eind van het pad, scheidden onze wegen en ik liep door richting jachthaven om via het industrieterrein van Katwijk naar het strand te gaan. Zoals ik al zei was het een beetje mistig, maar heerlijk loopweer. Het strand zag er goed uit en de zee lokte. Ben even lekker over het strand gelopen. Door de tegenwind ging de hartslag wat omhoog en dat wilde ik niet, het moest een rustige lange loop worden. Bij het witte kerkje dus weer naar de boulevard. De boulevard volgen tot de vuurtoren en toen de borden Leiden gevolgd. 6km stond er. Ik liep 6min/km dus 36 min. Geen punt ik voelde me echt heel erg goed. Bij de bushalte stond een echte Katwijkse kritisch naar mij te kijken. Wat denkt ze nu.. positief? negatief? Wat geeft het. Verderop roepen een paar spelende jongetjes iets naar me. Ik kan het niet verstaan, maar het is blijkbaar erg leuk want de anderen lachen. Ik loop langs de duinen en loop uiteindelijk langs de ventweg van de N206. Misschien wel saai, maar volgende keer zoek ik wel een wat leukere route als ik weet hoeveel kilometer het is. Bij de A44 ga ik het fietspad links. Bij het corpus zijn ze nog druk bezig. Half maart is de opening en zo te zien is er nog veel te doen. De snelweg onderdoor en langs universiteit en ziekenhuis. Ik wil er nog wel een lusje aanmaken. Het gaat zo lekker! Bij de rotonde van de Rijnsburgerweg ga ik rechtdoor de Kagerstraat in. Ik wil uitkomen bij de Oegstgeesterweg waar ik het stadspolderpad richting Warmond opga om dan bij het spoortunneltje linksaf te slaan naar Poelgeest.
Dan is het eind in zicht! De Haarlemmerweg af en achter kasteel Oud Poelgeest langs. Nu ruik ik de stal en moet me inhouden om niet nog meer te gaan versnellen. Bij het tuinhek bedenk ik, stoppen! Ik heb het gevoel of ik eindeloos door kan lopen.
Een druk op de Garmin en de klok blijft staan op 2 uur 14 minuten en 55 seconden. Ik ben dik tevreden.

Ik loop weer!

Ik weet het, iedereen verklaard me voor gek, maar na de val van zaterdag ga ik vandaag weer hardlopen. Rustig aan weliswaar maar toch. De rust van het weekend heeft gezorgd dat de kaak uit zichzelf al rechter is gaan staan. Dat is voor de kaakchirurg een reden om niet te opereren. De breuk moet zonder fixatie helen en het enige is dat ik nog een paar weken gepureerd voedsel moet eten. Dat betekent nu gewoon vloeibaar, want ik kan wel gewoon praten maar verder gaat de kaak nog niet open. Het slechte nieuws is dat er een kies gebroken is tot in de wortel dus die moet als verloren worden beschouwd. De chirurg had geen bezwaar tegen hardlopen (niet struikelen of vallen natuurlijk!!) en zelf aanvoelen of het gaat, ja of nee.
Dat heb ik dus vanavond gedaan. Samen met Cor die na zijn blessure ook weer begint en tot de Klinkerbergerplas zijn we zamen gegaan. Ik zou door tot het spoorpad, want het ging best en dat is uiteindelijk tot de spoorbomen bij de jeugdgevangenis geworden. Het ging goed maar rustig. 6 min/km als ik sneller ga heb ik het gevoel of ik twee tennisballen in mijn kaak heb. Niet prettig. Ook volede ik me niet sterk door het weinige eten van de afgelopen dagen.
Uiteindelijk 38 min (6 km) gelopen.