Door (de) week (te) loop

Net als de laatste dagen heeft de zon vandaag zijn best gedaan. Heerlijk weer voor een lange duurloop. Helaas betrekt het aan de eind van de middag en buienradar laat niet veel goeds zien. Toch om half zes op pad. Richting Katwijk. De zee en duinen zijn in nevel gehuld. Ik loop langs de boulevard naar het zuiden en zie de bui al hangen. Ik heb nu steeds de wind op zij en tegen gehad maar als ik bij de duinen ben en naar links moet, heb ik hem alleen nog maar mee. Op het parkeerterrein staat de kermis. Ik loop er langs en dan begint het langzaam te spetteren. Voordat ik langs de duinen richting watertoren ga valt de hemel open. Ik ben snel doorweekt dus daar hoef ik me geen zorgen meer om te maken. Het wordt meteen ook al wat schemeriger. Ik loop stoer door. Kan ook moeilijk anders. Dan begint het te onweren. Dit is niet meer leuk er zit nauwelijks tijd tussen flits en klap. Wat moet ik doen? Dat vraag ik me af terwijl ik doorloop. De regen wordt wat minder om een kilometer verderop toch weer feller te worden. Weer een donderslag! Er liggen inmiddels behoorlijke plassen op de weg dus de voeten blijven ook niet droog. Normaal kan je in de verte al het transferium langs de A44 zien, maar alles is gehuld in nevel. Ook het nieuwe Corpus die normaal overal boven uitstijgt, is niet te zien. Toch weet ik dat het niet ver meer is. Er komen wat fietsers mij tegemoet. Die hebben het nog slechter denk ik monter en versnel mijn pas. Ben ik sneller thuis. Op de Wassenaarseweg kom ik meerder lopers tegen. Allemaal hetzelfde lot. Het blijft regenen ook las ik al thuis ben. Mijn handen zijn zo koud dat ik geen kracht heb om mijn sokken uit te trekken. Bizar gevoel is dat, om niets te kunnen. Gelukkig is dat met een warme douche snel over. Door een lege Garmin weet ik niet de exacte afstand, maar ik heb in ieder geval 2uur en 2 minuten in een rustig DL1 gelopen.

Knoop doorgehakt

Gisteren inderdaad in een ontspannend bad alles nog eens overdacht.

Vandaag de knoop doorgehakt en mij ingeschreven voor de marathon in Leiden (18 mei). Er is geen weg terug. Om het te vieren een rustig herstellooprondje van 9 kilometer.

Genoten van het prachtige weer. Eindelijk voelt het aan als lente. Gisteren kon ik er iets minder van genieten, maar vandaag dus wel. In korte broek en korte mouwen, zo zou je wel uren willen doorlopen!

Onverwacht

Vandaag was vrij gehouden voor familiebezoek. Al lang geleden vastgelegd. Nog vóór het vreten van de kilometers voor de marathontraining. Vrijdag werd hier een streep door gehaald en lag de hele planning weer open. Ik heb meteen gekozen voor de 30 km in Leiden. De zgn Henk Hakker memorial. Een ou-loper van de Leidse Road Runnersclub. Dat is het enige dat ik weet.Een zonnige dag, hoewel 's morgens nog zo fris, dat ik voor de dunste tight gekozen heb i.p.v. de korte broek. Bij de inschrijving is het best wel druk, er is ook voor elk wat wils. De langste afstand is het minst in trek. Uiteindelijk zullen we met 47 lopers deze afstand afleggen. Op het smalle fietspad is het na de start behoorlijk dringen. De snelheid ligt vrij laag, dus probeer ik toch voorzichtig in te halen, al hou ik de snelheid in de gaten. Ik mag niet te hard gaan. Het gaat verder wel lekker. Kom snel in mijn ritme en een drietal dames (Voorschoten Atletiek) komt mij achterop. We blijven gezellig met zijn vieren lopen. Totdat er een moet plassen. Als ze niet meer bij ons terugkomt gaar nummer twee haar halen. Ik loop heel lang samen met de derde vrouw, die gelukkig goed weet hoe de route gaat. De route is wel gepijld, maar ik vertrouw mezelf daar niet helemaal in. Soms ben je zo met andere dingen bezig of met jezelf, dat je vergeet goed om je heen te kijken. We knabbelen steeds meer kilometers van de route af. De drinkposten doe ik allemaal aan. Bij de laatste drinkpost stopr mijn loopmaatje niet meer. Ze klaagde al eerder dat ze dan zo uit haar ritme gaat. Ik drink wel wat en haal haar niet meer in. Sterker de afstand wordt wat groter. Ik begin het moeilijk te krijgen. Probeer mezelf op te peppen door te beweren dat het heel goed gaat en dat ik vooral dóór moet gaan. Maar de benen worden gevoeliger. Gelukkig had mijn metgezellin al gewaarschuwd voor een extra rondje aan het eind. Dat is een mentale test. Je loopt door de finish en mag dan niet stoppen.
Achter mij hoor ik dat de eerste dame gaat finishen! Dat rondje is ook héél zwaar met wind tegen als ik langs het water loop. Maar ik hou vol! Een sprintje zit er niet meer in, maar dat heeft ook weinig zin op zo'n afstand. De snelste tijd voor mij ooit op de 30 kilometer: 2uur en 33 minuten. De blijheid over dit feit wordt sterk onderdrukt door de vermoeid en de gedachte dat er over een paar weken nog eens 12 kilometer extra gelopen moeten worden! Dit ga ik in een ontspannend bad maar eens verwerken.

Mentale training

Alweer een wijziging in het schema. De visite die voor aanstaande zondag was gepland heeft afgebeld. Kan ik toch de 30 kilometer van de LRRC (Leidse Road Runners Club) lopen! Dat betekent dat ik het loopje van vandaag wat korter en in DL1 doe. Zondag kan ik dan 30 km in marathon tempo lopen(geen idee wat dat is voor mij!!). Ik begin met wind mee. Het zonnetje schijnt alweer de hele dag. Voor vertrek een sanitaire stop want ik heb geleerd. Hoewel, na 25 minuten beginnen de darmen toch te protesteren. Ik loop het rondje uit, maar met samengeknepen billen en dat loopt niet lekker. Het ergste is dat het merendeel gewoon lucht blijkt te zijn. Nou ja, laten we er voor zondag maar de moed inhouden. Dit is voor mij vooral een zware mentale training.

Opkikker

De nare smaak van gisteren even weglopen. Gewoon een herstelloopje in een rustig tempo. Ik ben de straat nog niet uit of ik heb het gevoel of ik een kou onder de leden heb. Mijn bovenlijf alles doet zeer. Maar nog geen 500 meter vererop is alles blijkbaar geod van bloed voorzien en is er niets meer aan de hand. De benen voelen zelfs goed aan. Hier kikker je van op! Nu ik pas ween paar dagen van het vloeibaar voedsel ben moeten mijn darmen daar blijkbaar erg aan wennen. Dat is mijn verklaring voor dat ellendige gevoel van gisteren.
Als ik thuiskom ben ik 9 kilometer verder en voel me moreel weer een sterk mens!

Opgeven

Aan alles komt een eind. Ook aan een supergezellig weekendje op de hei. Maandagochtend om vijf uur gaat de wekker. Niet voor een vroege ochtendwandeling, maar om de boot van half negen naar Texel te kunnen halen. Daar staat mij een tandartsbehandeling te wachten. De gebroken tand moet of eruit of gerepareerd worden. En aangezien onze tandarts op Texel woont. Het inpakken gaat voorspoedig. Nog vol slaaptekort reizen we af. De lange duurloop van mijn schema die in dit weekend viel wil ik goedmaken door vanavond van Den Helder naar Schoorl te lopen en daar weer in de auto te stappen. Je kan het allemaal leuk bedenken, maar soms lopen dingen toch ook anders. Zo ook ons bezoek aan dat heerlijke eiland. De kies kan gerepareerd dus dat was goed nieuws. We zijn met het prachtige weer in de duinen gaan wandelen en deze wandeling was veel langer dan gepland. Ik voelde me dus te moe en heb niet gelopen.
Vandaag is er weer een nieuwe dag. Na het werk dus de schoenen aan en richting duinen. Het eerste stuk gaat prima. Het tempo ligt laag en ik hoef daar geen moeite voor te doen. De wind heb ik tegen maar dat valt ook nog mee. Cor zal mij bij de Stay-OK opwachten. Bij de Duindamseslag staat Piet klaar om de training te beginnen. Vererop kom ik NSLérs tegen op weg naar de trainingDaar is Cor. Ik vul de bidon en ga weer door. Ik had al wat buikkrampen, maar dat verergerd. Ik ga me daardoor niet prettig voelen en het lopen gaat steeds zwaarder. De voeten voel ik, onder mijn rechtervoet begint het te branden maar wordt ook wel wat minder. Drinken lukt niet meer want ik word er misselijk van. Zo sleep ik mezelf voort. Het stuk naar het Zweefvliegveld (Ruigenhoek) is verder weg dan ik had gehoopt. Dan door naar de Leidsevaart. Ben ik in ieder geval op de terugweg. Gelukkig kan ik Cor bellen om me op te halen. Eerst moeten er nog wat kilometers gemaakt worden. Ik heb het heel zwaar. Zo worstel ik door tot in de 's Gravendamseweg heb bereikt. Gelukkig ik kan even stoppen om auto's te laten passeren. Toch nog maar een slokje sportdrank. Nu richt ik mijn blik op Voorhout. Alweer een stukje dichterbij huis. De kilometers kruipen voorbij. Ik weet dat ik Cor ga bellen maar wanneer? Ik rek het tot de zuidelijke randweg van Voorhout. Nu is het klaar. Ik loop door tot ik mijn bezemwagen zie komen ik heb dan 30 kilometer gelopen in plaats van de geplande 32. Ik voel me echt niet lekker en pas thuis in het warme bad, word ik weer een beetje mens. Marathon lopen??????????? Dacht het niet.....

Rondje hei

Een weekendje we in het mooie Drente. Op stap met 6 Kennemer Runners. We zijn met 4 hardlopers, waarvan er twee geblesseerd zijn. Het lopen schiet er dus een beetje bij in. 's Ochtends vroeg de deur uit. Cor besluit mee te gaan. Het bos en de hei liggen meteen al aan onze voeten. We lopen rustig in onder luid vogelgezang. Cor laat me na een paar kilometer alweer alleen en ik besluit de hei over te steken.
De ruimte en eenzaamheid geven een rustgevend gevoel. Toch ben ik niet de enige vroege hardloper. Met een prachtige loopstijl sprint hij het weiland over. Wat een gratie! Het rondje hei is 4 kilometer. Dat doe ik lekker 2x.Ik loop totaal 10 kilometer om dan net te laat voor het ontbijt aan te komen.

Trainingsritme

Een weekendje weg verstoord het trainingsritme. Vandaag dus vóór de tassen gepakt worden nog even een lekker stuk rennen. Mijn neus staat alweer richting Katwijk. Daar duik ik de duinen richting Noordwijk in. Het is prachtig weer en heerlijk rustig. Het tempo blijft lekker laag net als de hartslag.

Vertrouwd

Alweer een duurloop. Na het werk de schoenen aan en gaan! De zee trekt, dus maak ik mijn vertrouwde rondje naar Katwijk. De zee klotst rimpelloos op het strand. Het strand oplopen maakt mijn rondje te lang, dus ik keer de zee mijn rug toe en ben alweer op de terugweg. Via Rijnsburg langs het nieuwe museum Corpus naar de Wassenaarseweg waardoor de route een klein lusje erbij krijgt.

Hollen of stilstaan

Het is niet helemaal zo zwart wit, maar na de wedstrijd van zondag nu een heel rustig herstelloopje. Gewoon 2x de plas rond. Na 30 minuten voelt alles weer prima aan, maar ik hou het rustig.

Succes

De extra kilometers hebben duidelijk effect. Vandaag bij de zesde wedstrijd in het Z&Z circuit, alweer een PR gelopen! De 21 kiloimeter heb ik in 1:40:49 afgelegd.

Dipje in de hartslag

De marathonlopers in de groep zijn aan het afbouwen dus zullen we een uurtje gaan lopen. Dat weten we uiteindelijk te rekken tot 75 minuten. Lekker door het duin.
Geen probleem met de duurloop van dinsdag! Geek is nog steeds geblesseerd dus Fons neemt de training over. Fons is niet als Geek en is doet wel aan warming-upoefeningen. Vandaar een dipje in de hartslagmeting.

Flexibel trainingsschema

De lange afstand die zondag letterlijk in het water viel, staat nog steeds op het programma. Met een schema moet je creatief om kunnen gaan, dus kwam ik met de volgende oplossing. Vanavond gaan we naar Overveen om met Martin,Gerda, Alette, Frans, Anja en Gerrit afspraken te maken voor ons gezamelijk sportief weekendje. Het aleerseerste plan was om eerst met de Kennemer Runners mee te trainen (interval) om vervolgens bij Martin en Gerda op de koffie te gaan.
Dat meetrainen heb ik dus geschrapt en heb thuis de loopschoenen aangetrokken om vervolgens richting noorden af te reizen. Cor zal mij tussentijds van drank voorzien. Via de duinen is el erg om dus pak ik de Leidsevaart.
Kan je zo'n route mooi in stukjes hakken. Rustig aan beginnen. Nederland gaat huiswaarts dus tot aan de Leidsvaart blijft het druk. Het is prachtig loopweer. De hartslag blijft mooi laag.
Ik ontmoet Cor bij de Zilk als ik aan de andere kant van het water moet gaan lopen. Precies op tijd, want de bidon is nu leeg. Een collega-loper staat met Cor te praten en gaat daarna de andere kant op. Ik ga alleen verder. Zet de blik niet op oneindig, maar hak de route in stukjes. Dat werkt prima. In Vogelenzang valt er een licht buitje. En het was de hele dag zo mooi droog en zonnig weer!! Gelukkig is het maar plaatselijk en zet het niet echt door. Heemstede komt in zicht. Aerdenhout is bereikt. Ik kies voor de route via Krantje Lek. Nog een paar heuveltjes toe. Ik ben an de laatste vijf kilometer. Die voel ik goed. Maar de Tetterodehal met zijn warme douches lonkt. Brouwerskolk als toetje en dan ben ik er al. Ik ben blij dat ik er ben, maar voel me goed. Het loperszweet wordt weggespoeld, de koffie ingeschonken en in het logboek kunnen 28 kilometers bijgeschreven worden. Leiden komt steeds dichterbij.

Eerste circuit loop

Jankend als een formule 1 door de bochten,(sommige lopers konden dat het geluid goed nadoen!), Niet te scheef lopen, Op en neer, Alleen buitenom was er in te halen. Een leuke ervaring om op het circuit van Zandvoort te lopenm. Helaas WEER in de regen!!!
Strand was goed te lopen, wind viel mee. Door de winkelstraten, aangeodigd door het schaarse publiek. Rustig gelopen omdat ik daarna een lange duurloop nog wilde doen. Maar ik was zo afgekoeld, dat ik dat maar heb uitgesteld. Net binnen het uur gelopen. Te snel naar mijn zin! 59:48
De circuit loop: een aanrader

Teugels vieren

Wilfried komt vandaag niet. Dat betekent dat Gijs zo'n beetje de leiding neemt van ons lange duurloop groepje. Niet dat Wilfried erg streng is, maar wet de teugels wel aan te trekken. De ervaring leert dat (zonder een trainer) het tempo ook meteen te hoog wordt voor een langzame duurloop en dat vind ik jammer. Was ik nu maar voor mezelf gaan leopen. Verder is het hel gezellig en genieten we van het zonnige weer. De wind is sterk e koud, maar we zijn het helemaal met elkaar eens, dat is beter dan de regen waarin we de laatste tjd te vaak hebben gelopen.

Grote rondjes worden klein

Vandaag kan het. Een duurloopje doen, nog net voor het donker wordt. 75 minuten. Helaas is het alweer een loopje in de regen geworden! Toch lekker getraind. Grappigdat dit vroegrvoor mij een grote ronde was. Na die lange duurlopen van de laatste weken is het getransformeerd tot een klein rondje.

Garmin van slag

Ik geef natuurlijk mijn Garmin de schuld, maar het zal wel aan mij liggen. Ik denk dat hij kuren heeft, maar ik zal hem wel niet begrijpen. Al een paar weken geeft hij bij de interval zijn eigen rondes aan. Ik druk wel braaf op de rondeknop, maar maakt het alleen maar nog maar erger.
De lopers die Rotterdam gaan doen, gaan vanaf nu afbouwen. Dus een rustige interval. 500, 1000, 1500, 1000, 500 en als herstelpauze 200, 400, 600, 400 en 200.
Dit geeft mijn Garmin aan:
Misschien moet ik hem resetten of de software opnieuw installeren????????

Paasloop2008

Lopend van huis naar de start. Dat komt niet veel voor, maar is wel zo prettig. Als ik heel rustig inloop doe ik er bijna 10 minuten over. Te weinig om echt warm te worden want hoewel de zon in een rap tempo de sneeuw doet smelten, staat er een snijdende wind. Ben benieuwd hoe de staat van het parcours is. Autovrij is beloofd, maar dat betekent ook dat er nog sneeuw zal liggen waar de zon nog niet heeft kunnen schijnen. Van verre hoor ik de blaaskapel zich al warm blazen. De Paasloop, georgansieerd door de buurtvereniging zal vooral kinderen met hun ouders trekken. De serieuze lopers (tussen aanhalingsteekjes!)zullen in de minderheid zijn. Toch is er voor elk wat wils. 2km voor de kleinsten (die het eerst zullen starten) en als zij terug zijn mogen de grotere kleintjes en de volwassenen tegelijk weg voor de 5, 10 of 15 km. Ik kies voor de 15 km, dat betekent dat ik 3x een rondje van 5 mag lopen.
Het gaat allemaal wat amateuristisch, wat me wel verbaasd want ze orgnaniseren dit al voor de 33ste! keer en worden ondersteund en gesponsord door Runnersworld. Het is onduidelijk waar de 2 km start is met als gevolg dat de allerkleinsten aan de andere kant van het water staan en zich met hun ouders als een haas moeten verplaatsen via de brug die een paar honderd meter verderop is naar de goede startplek. Hopelijk is er nog wat energie over voor de echte wedstrijd. Het is duidelijk dat deze meest fanatieke groep er echt helemaal voor gaat. In de tussentijd worden wij steeds blauwer van de kou, waar de gezamelijke warming-up niet voldoende is om dat weg te nemen. We starten dus met wat stijve spieren. inmiddels is de zon weg en zien we de (sneeuw of hagel) bui al hangen.

De route loopt door de rustige Haaswijk (ja, zo heet het hier echt) naar de Klinkerbergerplas waar de gesmolten sneeuw de paden af en toe behoorlijk blubberig maakt. Glibber, glibber dan weer plassen ontwijken via het soppende gras om dan weer over de inmiddels schone straten van de wijk Morsebel naar de finisch te lopen. Het tweede rondje wordt al door beduidend minder lopers gelopen, maar ik tref een haas die de tien loopt.
Hij heeft het wel erg moeilijk dus dat geeft mij een goed gevoel. Na de tweede doorkomst word er pas water aangereikt, dus ik ben blij dat ik toch zelf ook nog een flesje meegenomen hebt. Hier kom ik een andere haas tegen die in tegenstelling tot mezelf niet vlak kan lopen. Als ik hem naderbij komt, versnelt hij en als ik niet meega, zakt hij weer af. Dodelijk vermoeiend lijkt me. Dat breekt hem op als we het talud naar de Tolbrug opgaan en ik hem zonder moeite passeer. Hij krijgt even tijd om te herstellen en neemt revanch in de eindsprint. Die wint hij met gemak. Wel sneu dat ik de bloemen en de cadeaubon uit de handen krijg van onze burgemeester omdat ik tweede dame geworden ben en hij maar vierde man.
O ja, voor wie dat interessant vind. Mijn tijd was 1:10:52

Debuut 30 km

De deur naar de marathon heb ik begin dit jaar op een kier gezet. Eerst eens kijken of de trainingsuibreiding geen lichamelijke klachten in de vorm van blessures oplevert. Het verhogen van de wekelijkse kilometers is erg goed gegaan en heeft (als je naar de uitslagen van de Z&Z loopjes kijkt)zijn vruchten al afgeworpen. De deur staat alweer wijder open. De marathonlopers bij de NSL heben voornamelijk Rotterdam op het oog, dus hun planning ziet er toch wat anders uit dan de mijne. Zo heb ik me opgegeven voor de CPC loop en de daarop volgende dag gekozen voor de Clubkampioenschappen. Dat betekent dat ik niet met ze meega naar Spaarnwoude om de 30km te lopen die op dezelfde dag zal plaatsvinden. Dertig kilometer, een afstand die ik nog nooit gelopen heb. Karolien die in amsterdam trainingen bezoekt met tempomakers brengt me op een idee. Ik ben wat gaan surfen op het internet en uitgekomen bij Av Fortuna in Vlaardingen. Bij Vlaardingen denk ik aan industrie onder de eigen rook en de rook van Rotterdam, maar op de site wordt voor 22maart een mooie route beloofd met tempolopers tussen de 4.30 en 6.15 per kilometer. Daarnaast prestatielopen van 5,10 en 15 km. Cor had wel zin in de 10 dus heb ik ons digitaal aangemeld.
Maar in de loop van de week slaat de twijfel toe. Sinds de inspanning van het afgelopen weekend heb ik last van de bal onder de voet en al heeft de podotherapeut op dinsdag de zooltjes aangepast,Ik ben er niet gerust op. Als ik donderdag ook nog een verkoudheid voel en de regen met bakken uit de hemel komt, besluit ik de voet te laten rusten tot zaterdag.
Vrijdag nog meer twijfel als het weer dramatisch slecht blijkt en ook de voorspellingen voor zaterdag winters aandoen.
Wat een verrassing. Zaterdagochtend schijnt het zonnetje en rijden we in een lentesfeer naar Vlaardingen. 44 minuten volgens de routeplanner. Het gebouw waar AV Fortuna in huist is heel modern en de kleine toekomstige atleten zijn enthousiast aan het oefenen.
Je eerste 30 kilometer is niet niks dus kies ik veilig voor de 5.45 groep. Warm geworden door het lentezonnetje sta ik samen met de andere dames te twijfelen over jasje aan of jasje uit. Ook hier een voorzichtige keus. Bij warmte gaat het jack om de middel, bij kou heb je niks. Aan dus. Ik kan niet vermoeden dat ik een paar uur later mezelf oneindig dankbaar zal zijn voor deze keus.
De tempolopers zijn duidelijk te herkennen aan hesje en bordje met de tijd. Ik en 21 andere lopers verzamelen zich om de twee 5.45 hazen. Geen startschot, maar bij het starten van de klok: gaan.
De meute kwomt in beweging en het duurt even voor iedere groep op de juiste plek in de race zit. Eerst door het park met zijn smalle paden en plassen niet altijd even gemakkelijk. De tijd wordt goed in de gaten gehouden en bij 3 kilometer zie ik dat ik blijkbaar de Garmin niet goed heb ingedrukt. Afstand staat nog op nul! Wat een geluk dat de tijd officieel geregistreerd wordt, want je wil je toch een bewijs van je eerste dertig kilometer!De groep is vrij rustig, de meeste lopen uiterst geconcentreerd al hebben ze dit rondje of deze afstand al veel vaker gedaan. De zon is warm en al snel kan het jasje uit. Later toen als we het park uitgaan en in de open polder kwomen toch weer aan. Zelfs de handschoenen gaan aan. Kilometer na kilometer wordt er in hetzelfde tempo afgelegd. Bij de drinkposten even rust om daarna weer het verlies in te halen. Ik wil graag voorin blijven om daardoor zo min mogelijk te hoeven sprinten.
De route is inderdaad heel landelijk en als ik niet aan die omvangrijke dertig moet denken, daar ook meer van zou genieten. Het water bij de drinkposten is lekker warm. Aangevuld met mijn eigen Isostar moet de machine toch draaiend blijven. Ineens, rond de 15 kilometer zien we in de verte de buien al vallen! De zon verdwijnt en even later krijgen ook wij de volle laag. De wind slaat ons de hagel in het gezicht. Gelukkig loop ik voordelig, dus een beetje beschut. Gelukkig, we mogen naar rechts, de wind komt in de rug. Maar degene die de route goed kennen weten mij te vertellen dat de laatste kilometers nog tegen wind in zullen zijn. Ik wil er niet teveel aan denken. Bij de 25 kilometer word ik ineens misselijk. Heb net bij de post wat water gedronken en ben echt bang om te moeten overgeven! Hoe kan dat nou? Gelukkig zakt het wel wat af, maar ik durf mijn eigen drinken ook niet meer te nemen en sla de laatste drinkposten ook maar over. Na de 25 kilometer voel ik aan mijn benen dat deze afstand nieuw voor ze is. Maar wat is nou vijf kilometer,denk je dan,gewoon doorgaan. Denk maar aan al die posters die vaak onbeschut in de regen staan! Die zijn pas dapper. Uiteindelijk zie ik de vlaggen van Fortuna wapperen. De finish! De klok blijft staan op 2:52:39.
Ik heb het gehaald!!!!!!!! Wat geeft dat een goed gevoel.
Voor mijn gevoel schijnt de zon weer en is de deur toch weer wat verder opengegaan.

Rondetijden????

Vandaag een kort interval programma, zoals gebruikelijk op de Galweg.
1x 400 m
6x 800 m
1x 400 m en steeds 200 m HS
Geek is geblesserd aan zijn achillespees (zondag te fanatiek geweest) dus Fons leidt de troep. Ik heb Fons eigenlijk nog niet megemaakt omdat hij heel laang op vakantie is geweest.
Voor het gemak 1x400 dan weer terug naar 0 (is dus 400 hp i.p.v. 200) om dat dit makkelijker zou zijn???
Ik begrijp niets van mijn Garmin. Wat doe ik fout. Ik druk steeds na de 400 en 800 meters de ronde knop in, maar hij geeft veel meer rondes. Wat doe ik toch fout. Toch maar eens in de handleiding duiken. Ik kan het wel met de hand optellen maar dat is niet de bedoeling als je zo'n geavanceerd apparaat hebt. Wie het weet mag het zeggen!