HamRun

Halve Marathon van Texel

2008-10-03T11:59:00.007+02:00

De Runnersworld kopte de vorige maand al: “Hardloopwedstrijden worden dag of weekend uitjes. Steeds meer loopevenementen zijn al snel volgeboekt.
Zo ook de halve marathon van Texel die 28 september jl. plaatsvond. Zes dagen na opening van de inschrijving al vol! Dat gaat natuurlijk ook snel met maximaal 1600 deelnemers. Zowel de halve marathon als de 10 kilometer beginnen vanaf het autodek van de veerboot Den Helder-Texel, en met 1600 man is de boot vol.
Ook ik ben te laat met inschrijven. De organisatie zet mij op een reservelijst en in juli krijg ik onverwacht een mailtje dat er toch nog een plekje vrij is! Cor heeft spijt dat hij zich niet heeft ingeschreven voor de 10 kilometer, maar kan in de week vóór de loop via internet nog aan een startbewijs komen.
Frank en Ineke, die op Texel wonen, stellen hun huis open dus vertrekken wij op zaterdag voor een weekendje Texel naar het noorden. De auto parkeren we in Den Helder en gaan op de fiets verder. Op de boot begint het vakantiegevoel al. Op de een of andere manier werkt de overtocht altijd zeer relaxed en ook het eiland zelf, zonder snelwegen en met zijn weinige stoplichten, werkt ontspanning in de hand. We gaan eerst naar Den Burg waar een leuk en functioneel shirt (bij het inschrijfgeld inbegrepen) op ons ligt te wachten. Vervolgens lokt het terras op het plein waar op zondag de finish zal zijn en als we genoeg van de zon hebben gaan we op de fiets richting Den Hoorn naar ons logeeradres. Het is zulk prachtig fietsweer dat we via Oude Schild gaan. Op weg er naar toe komen we langs een boerderij waar zelfgemaakt ijs wordt verkocht. Voordat het goed tot ons doordringt dat er wat lekkers te halen valt, zijn we helaas al voorbij gefietst!Met zijn speciale fietspaden en kleine weggetjes is Texel bij uitstek geschikt om te fietsen. In Oude Schild fietsen we via de haven over de buitendijk richting ‘t Horntje. Heel apart om zo dicht langs het water te fietsen. Een klein stukje is het echt te steil, dus worden we naar de andere kant van de dijk geleid, maar een paar honderd meter verderop kunnen we toch weer langs de waddenzee fietsen. Hoewel de veerboot aankomt in ’t Horntje, zien we het gehucht nooit liggen. Vandaag rijden we over de dijk. We zien de huizen beneden ons, glimmen in de zon. Nu is het nog maar 4 km naar Den Hoorn. Morgen mogen we dit zelfde stuk lopen, zo hard we kunnen.
Het is de tweede keer dat de halve van Texel word gehouden en de organisatie is perfect! Zondagochtend een extra boot, alleen toegankelijk voor de hardlopers. Deze vaart naar Den Helder om de “overkanters” (ja, zo heten wij van het vaste land) op te halen en gezamenlijk weer terug te varen. Een boot vol hardlopers met goede zin. Sommige een zenuwachtige blik in de ogen maar de meeste vrolijk lachend, zingend en zelfs polonaise als warming up. Meer zit er niet in want het dek is niet echt geschikt om de spieren goed los te maken.
Vlak voor aankomst bij ’t Horntje gaan we naar het bovenste autodek. De wedstrijdlopers staan al opgesteld. Ongeduldig wachtend tot de deur van het ruim opengaat, want veel frisse lucht is er niet! Als de scheepstoeter klinkt, start de klok. De wedstrijdlopers schieten weg. Wij recreanten volgen.Wat een publiek staat er buiten al te wachten. In het heerlijke zonnetje vertrekken we eerst richting Den Hoorn. Meteen wind tegen. Het leuke kerktorentje van den Hoorn zien we 4 kilometer verder al liggen.Het wedstrijdritme ben ik helemaal kwijt en kom maar moeizaam op gang. Geeft niet, dan maar rustig mijn kilometers afleggen tot ik ingelopen ben.
In Den Hoorn scheiden de wegen van de 10 en de 21 km. Wij van de 21 gaan de Herenstraat in. De halve marathon is een prachtige route die alles heeft. Bos, strand, een venijnige strandopgang waarvan je geen tijd krijgt te herstellen want meteen volgen daar de duinen.

Dan weer een stuk bos om vervolgens weer tussen de schapen te lopen. Veel Texelaars en vakantiegangers staan langs de route en worden niet moe iedereen aan te moedigen. De drankposten zijn ruim bezet met vrijwilligers dus voor iedereen water en sportdrank genoeg. Met nog één kilometer te gaan is er nog een laatste kuitenbijter. Van 4 containers en plankieren is er door zes man in vier dagen tijd een brug over de pontweg gebouwd. Naar boven lopen is lastig, maar naar beneden is nog veel enger. Gelukkig regent het niet, dan zou alles spek glad zijn. Na dit staaltje van Texelse bouwnijverheid mogen we sprinten tot de finish in het hartje van Den Burg. Sprinten? Die enkele seconden winst maken toch ook weinig uit denk ik dan. Maar ja, het publiek wil ook wat, zo te horen. Ik kan er nog wat uitpersen waardoor de klok op 1 uur 47 minuten en 30 seconden blijft staan.Later blijkt dat ik nummer één van de vrouwen 55+ geworden ben. Gefeliciteerd! Cor staat bij de finish te wachten en is blij dat hij met zijn onregelmatig getrainde lijf toch nog binnen het uur over de streep is gekomen De halve marathon van Texel 2009, is op zondag 27 september. Een datum om in je agenda te zetten want het is een heel leuk, aantrekkelijk evenement! Op een heerlijk vakantie eiland.

Hardlopen in Australië

2008-09-30T21:41:00.000+02:00

Het eerste waar je aan moet denken als je in Australië gaat hardlopen: LOOK RIGHT. Tenminste als je wilt oversteken. Gelukkig zijn de Australiërs heel behulpzaam en hebben bijvoorbeeld in Sydney en bij spectaculaire “look outs” langs de weg, met grote letters op het asfalt, LOOK RIGHT of LOOK LEFT geschilderd..

Er wonen meer dan 20.000.000 op dit prachtige continent, maar ik heb me soms wel afgevraagd of er buiten de steden veel hardlopers zijn en waar ze dan eigenlijk hardlopen. Ik ben ze eigenlijk alleen in de (grotere) steden tegen gekomen. Sydney bijvoorbeeld heeft wel 114 loopgroepen! Maar waar die dan allemaal hardlopen is me nog niet duidelijk. Lange duurlopen zijn ook wel heel lastig als je in het centrum van Sydney bent. Je zit dan al snel vast aan diverse korte rondjes. Het is daar wel heel gewoon je loopspullen mee te nemen naar kantoor en dan tussen de middag massaal met je collega’s te gaan hardlopen. Bijvoorbeeld in de Royal Botanic gardens, een zeer populaire plek waar je zelfs onder vleermuizen door kunt lopen.
Een andere plek waar je veel sportievelingen tegenkomt is het strand. Sydney heeft 70 stranden waarvan Bondi Beach hét strand is dat door zijn aardige golfslag ook veel surfers trekt (Bondi betekent branding).

Omdat de stranden in baaien ingesloten zijn, zijn ze allemaal erg kort, dus niet geschikt voor het hardlopen. Maar doordat ze met een wandelpad verbonden zijn, kan je daar toch goed hardlopen. Pittig is het ook want het is allerminst vlak. Nadeel is wel dat ook de wandelaars en snelwandelaars hier op het smalle pad recreëren, dus je moet wel de rustige tijden uitzoeken.

Het is ons gelukt om een startbewijs te krijgen van de loop die al 38 jaar in Sydney georganiseerd wordt: de City2Surf . 14km van Hyde Park naar Bondi beach samen met 70.000 andere lopers.

De start was op een kruispunt, zodat ze drie zijstraten, elk vier rijbanen breed vol konden laten lopen met lopers.
Een prachtige route vanaf het hart van de stad langs de diverse baaien, op en neer naar Bondi. Nergens vlak, dus best wel pittig. Een bijzonder evenement waar ook (snel) wandelaars aan meedoen en voor het goede doel verklede lopers! Heel apart dat je pas werd afgesneden omdat een loper die bijvoorbeeld links liep, dacht: ik wil naar de rechterkant van de weg. Een sprintje trok, vlak voor je langs ging, waardoor je enorm verrast werd en in de remmen moest. Een techniek die afgekeken is van de kangeroes die dat (bij voorkeur ’s nachts) voor je auto doen. Met vaak fataal resultaat overigens. Maar dat terzijde.De finish in Bondi Beach was wel spectaculair. Naar goede Australische gewoonte is er dan veel bier en volop barbecue. Families, collega’s en vrienden komen daar allemaal samen om de goede afloop te vieren met een eetfestijn op het strand. Daarna met de bus terug naar de stad. De organisatie had zoveel mogelijk bussen ingezet maar het duurde toch wel even voordat wij en die andere 70.000 deelnemers weer thuis waren.

Om al onze vakantieweken nog een beetje in vorm te blijven werden de loopschoenen regelmatig tevoorschijn gehaald. Australië heeft een totale oppervlak van 7.741.220 km² , daarvan heb ik ca. 170 km hardlopend afgelegd. Het is een uitgestrekt continent, een mekka voor de ultraloper.Door de enorme afstanden, voor gewone stervelingen heel lastig om een lange duurloop in de vorm van een rondje te doen. Het is me één keer gelukt, toen we voorbij Eugella op het kampeerterrein in Crediton Hall aan de Creditonloop road. Een weg die inderdaad in een lus liep. 15 km lang behoorlijk heuvelachtig en onverhard. Gelukkig met weinig verkeer want je zag bij het passeren niets meer door het rode stof, hoewel de enkele automobilist die ik tegenkwam me gelukkig met lage snelheid passeerde. Verder bestonden de duurloopjes alleen maar in heen en dezelfde weg weer terug. Ook niet verkeerd in een vreemde omgeving. En zelfs bij zo’n eenvoudige route moet je blijven opletten. In Capricorn. wilden we op een zonnige zondagmorgen vanaf de camping een duurloopje doen. De camper stond bij de Capricorn Caves, een paar honderd meter van de weg af. Zo gauw we de weg opliepen, ging het meteen steil omhoog. Goedemorgen! Nog niet eens ingelopen! Het was een asfaltweg, fraai gelegen in het bos om uiteindelijk tussen de weilanden door over te gaan in een onverhard pad. Dat we nog in de bewoonde wereld waren zagen we aan de brievenbussen die we om de 1,5 km langs de kant van de weg zagen (gemeten met de Garmin). Eén auto ging ons voorbij. Een pick-up truck met crossmotor achterop. Op weg naar een wedstrijdje? Nee, bleek toen hij een uur later terugkwam. Gewoon een boer die zijn vee even opzoekt. Even verderop ligt een slang! Midden op de weg lekker in het ochtend zonnetje. Volgens Cor dood, maar ik geloof liever dat ik aan een gevaar ontsnapt ben door met een grote boog om dit gave zonnende exemplaar heen te lopen. Verder ging het lopen allemaal heel relaxed. Zo ontspannen dat ik op de terugweg de wereld om mij heen met verbazing bekeek. Een blaffende hond bij een hek. Dat hek had ik op de heenweg helemaal niet ontdekt. Ook de huizen stonden er nog niet. Een ongemakkelijk gevoel kroop omhoog. Ik wachtte op de bocht met daarna een afdaling waarna de afslag zou volgen. Want die eerste stijging was mij echt wel bijgebleven. Bocht na bocht, afdaling na afdaling, maar geen afslag. Het vermoeden werd sterker en werd waarheid toen ik het bord langs de kant van de weg zag. Ik had de afslag gemist! Er zat niets anders op om mij spoorslags om te draaien en weer te gaan klimmen! Uiteindelijk werd het loopje een half uur langer dan gepland.

In augustus is het winter in Australië en al om half zes donker. Het viel dus niet mee om altijd voor het donker binnen te zijn. Dat is wel van belang want op de weg lopen is dan levensgevaarlijk. Op de doorgaande wegen mogen de auto’s 100 km p/uur rijden en vlak voor de bebouwde kom gaat het terug naar 80, 60 en als er een school is 40 km p/uur. In de bebouwde kom zijn er alleen voetpaden op de doorgaande wegen. De onbelangrijke straten hebben geen stoep of voetpad. Ook zijn deze straten amper verlicht, dus wil je wel voor donker thuis zijn.Australië heeft aan de oostkust ook prachtige (witte) stranden (met palmbomen) waarop je heerlijk kunt hardlopen. De meeste stranden worden begrensd door rotspartijen en in plaats van duinen komen de regenwouden tot aan het strand en in het noorden zijn de mangroven bomen die zorgen dat je alleen bij laag tij over het strand kunt lopen. Alleen in Port Douglas en in Cairns ben ik andere lopers tegengekomen. De overige stranden waren leeg, volkomen verlaten. Soms een enkele visser, maar meestal kon ik op de terugweg alleen mijn eigen voetstappen van de heenweg ontdekken. De Australiërs zijn weinig orgineel in het geven aan namen aan deze stranden wat erg makkelijk is als je wilt weten wat voor afstand je loopt.Zoals de 4 miles beach, 7 miles beach en 9 miles beach.Het mooiste strand waar wij geweest zijn is Rainbow beach. Door de vele verschillende mineralen bestaat het zand uit diverse kleuren wat de duinen een kleurrijk uiterlijk gaf. Het leukste strand kwamen we tegen bij Cape Hillsborough, waar ’s ochtends bij laag tij de kangeroes van het normaal in zee gelegen eiland over het strand kwamen springen. Terwijl we de kangeroes fotografeerden, zwommen de walvissen al fonteinen spuitend naar het noorden. Zoveel mooie momenten in zo’n land met zijn uitbundige flora en fauna.
Toch zijn wij hardlopers beter af in ons kleine kneuterige landje. Met onze vertrouwde duinen, waar je kris kras een uur kunt hardlopen zonder hetzelfde pad te kiezen. Een omgeving waar je ’s winters in het donker ook nog behoorlijk kunt hardlopen. Een land waar je nooit dezelfde route hoeft te lopen en waar je elke week keuzes hebt aan wedstrijden die zelfs aan de andere kant van het land goed bereikbaar zijn.
Maar Australië is wel zeer de moeite waard als vakantieland!

Herstelfase

2008-06-07T10:45:00.003+02:00

Ik ben nog steeds aan het herstellen van de marathon. Hoewel alles (nu) goed voelt, heeft je lichaam toch heel wat te verduren gehad. Ik zie ook veel mensen om mij heen die toch de pijntjes en anders signalen negeren en gewoon met de groep meetrainen. Ik wilde dat anders doen en dat valt niet mee! Het is ook maar ten dele gelukt.De maandag na de marathon, waren de benen héél erg stijf. De trap op en af ging absoluut niet soepel. ik had nog een afspraak met de fysio en die constateerde natuurlijk stijve kuiten, die hij lekker los gemasseerd heeft. De gevoelige plek die vóór de marathon mij zeer ongerust heeft gemaakt, was nauwelijks aanwezig!! Ik heb wel de rest van de week rust gehouden. Wetenschappelijk is tenslotte bewezen dat lopers die de week na de marathon niet hardlopen, sneller herstellen dan zij die wel (rustig) trainen. De zondag na de marathon heb ik mijn eerste duurloopje van 60 minuten met de groep van Ton gedaan. Rustig tempo, onderwijl vertellen van dat grote avontuur. Ben die na de marathon gewoon doorgetraind had vroeg,: Heb jij ook zo'n last van je knieën?" Ik:"eh he nee, echt niet, ik heb nergens nergens last van. Dat was niet helemaal waar, want in de diepte voelde ik (heel vaag) toch die plek in de rechterkuit.De dinsdag (27 mei) weer met Geek getraind, waar een ABC loop op het programma stond. Ideaal om compleet je eigen ding te doen. Lekker crossen in de duinen. Met van vier, diverse rondjes in estafette vorm afleggen. Inspanning, ontspanning etc. Heuveltje op en heuveltje af. Dan voel je meteen de marathon nog zitten! Ik heb dus mijn eigen tempo bepaald.Donderdag 29 mei stond een rustige duurloop van 60 minuten op het programma. Daar was ik helemaal klaar voor. Had wel wat last van de hamstrings, maar dat negeer je dan gewoon. Sterker nog dat loop je toch gewoon los? Lekker over het strand naar Noordwijk en bij de vuurtoren naar boven. Kris kras Noordwijk door, zo zie je nog eens wat. Via het fietspad langs de duinen weer terug. Het tempo werd ongewild wat opgeschroefd, dus in Noordwijk ben ik maar voorop gaan lopen!Toen was er weer even rust tot dinsdag 3 juni. Zondag visite en ik voelde me nog niet uitgerust. De spieren waren gek genoeg stijf en ook de hamstrings zijn nog steeds duidelijk aanwezig.Dinsdag kriebelt het genoeg om met de interval mee te doen. 6x200 meter met 100 m HP en SP van 500 meter. Dit 4 maal. Ik heb mijn eigen tempo gedaan waarbij ik de eerste serie samen, toe twee alleen en de laatste serie weer met Peter die natuurlijk te hard van start gegaan was! Ik voelde wel voortdurend de hamstrings, maar ze deden gelukkig dapper mee!Ja, donderdag waren ze nog niet hersteld. Dus de duurloop die aanvankelijk héél rustig ging, kon ik ook alleen maar héél rustig doen. Help, we kwamen midden in de route van de vierdaagse wandelaars terecht. Snel voor de eerste afslag kiezen. In Noordwijk werden we met muziek onthaald, maar kozen toch voor een aftocht over het strand. Dat liep niet helemaal tof, dus na een klein stukje strand toch maar weer de duinen in. Het tempo was moeilijk te temperen, dus moesten de dames weer voorop. Die zijn nu eenmaal beter in strak lopen!Hoewel er morgen weer een duurloop op het programma staat, ga ik toch maar weer eens voor mezelf lopen. Om echt dat rustige tempo aan te kunnen houden, zodat de billen niet meteen gaan opspelen.

Mijn Marathon Debuut

2008-05-18T20:44:00.003+02:00

De Marathon van Leiden (de eerste, maar vast niet mijn laatste!)
Graag wil ik iedereen bedanken die via de mail, persoonlijk of op een andere manier hebben bijgedragen aan de dag die voor mij een dag met een sterretje is geworden. Mede dankzij jullie support en enthousiasme is het een onvergetelijke ervaring geworden.
Dat ik voor Leiden heb gekozen is te danken aan Ben, die al jaren als een eenzame in de woestijn de marathon van Leiden probeert te promoten. Meestal krijgt hij van anderen daar behoudende of negatieve reacties op. Nou Ben, je hebt geen woord teveel gezegd. De organisatie was top en het publiek hartverwarmend. Zowel de Leidenaren als de inwoners van Zoeterwoude en Voorschoten onthaalden ons als helden. De kinderen zorgden voor een vertienvoudiging van het aantal sponzenposten en maakten daar een vrolijk spel van door natte sponzen aan te reiken, mee te rennen en droge sponzen op te vangen. Onderling strijden wie het eerst zijn spons kwijt kon. Ook extra water aanreiken op een manier dat je gewoon niet kán weigeren. De aangeboden suikerklontjes gingen me net iets te ver. Straten die er meteen een volksfeest van maken. Ik kijk nu al uit naar 3 oktober.
Daarnaast hebben de ervaren marathon lopers van de NSL ook hun steentje bijgedragen door in de afgelopen maanden tijdens de gezellige trainingen hun belevenissen en goede raad te delen. De ene doet dit, de ander dat, nummer drie vindt dit en de vierde dat. Een ding kwam steeds nadrukkelijk naar voren. Rustig beginnen. Door ernstige verkramping in de kuiten in de loop van de week was het onzeker of ik wel kon starten. Na het groene licht van de fysio, kon ik ook niet anders dan rustig starten. Ondanks dat ik in het bezit ben van een dure Garmin, kijk ik niet graag constant op mijn klokje. Ik loop graag op gevoel, wat in de meeste wedstrijden goed uitpakt. Maar de marathon is natuurlijk geen gewone wedstrijd. Ik besloot om me bij de pacers aan te sluiten. Ik hou van ronde getallen dus werden het Mark en Hans met de rode 4 uurs ballonnen. (Achteraf gemerkt dat het twee hardloopbloggers zijn, vandaar de link) De eerste ronde heb ik weinig van de route en het publiek gezien. Wel met veel mensen gezellig gekletst en verhalen uitgewisseld. Inderdaad, sport verbroedert. Niets doet ertoe. Het enige dat telt is dat gezamenlijke doel, de finish. Voor ik het wist was het 21 km punt bereikt. De 21 kilometer lopers konden door de finish en ineens was het overvolle parcours leeg en verlaten. De rode ballonnen was ik net voor de doorkomst kwijtgeraakt. Cor nam hun plaats in en zou mij verder op de fiets verzorgen en coachen. Nu kreeg ik weer zicht op mijn omgeving. Ook op het publiek dat maar bleef aanmoedigen. Doordat je naam op het startnummer staat wordt je naam zo vaak geroepen dat je niet altijd weet of het een bekende is of niet die jou naar de volgende kilometer schreeuwt. Bij het magische 35 km punt ging het nog steeds lekker. Ik verwachte de alom genoemde inzinking (want verder had ik nog nooit gelopen), maar die bleef uit. Ik begon zelfs mensen in te halen die het duidelijk zwaar hadden. Ik begon me nog beter te voelen. De kuiten voelden stijf maar dat kon ik nog wel even volhouden. Toen zag ik het grote blauw-witte logo van mijn werkgever op het dak in de verte. Op dat moment was er geen twijfel. Het gaat lukken. En, hardlopend. Nog steeds mensen inhalend. Wat een sensatie. Het bijzondere gevoel werd versterkt door de onverwachte aanwezigheid van mijn twee zussen en zwagers die vanuit de andere kant van het land waren gekomen om mij op de Leidse Coolsingel op te wachten én door mijn lief die na de finish een grote bos rozen tevoorschijn toverde. De euforie is compleet. Ik voel me ondanks mijn stijve benen vol energie. Ik hoop nog een poosje op mijn roze wolk te kunnen zitten. Ik heb nu achter de 42 km ook een tijd staan. Als er meer marathons komen, in welke plaats het zal zijn of met wat voor resultaat ook, zo mooi en bijzonder als deze eerste keer zal het nooit meer worden.

Cure tape

2008-05-16T21:51:00.002+02:00

Gelukkig er is nog hoop voor zondag. Vandaag bij de fysio geweest en die heeft de kuiten gemasserd en getaped met cure tape. Helpt de bloed en lymfcirculatie. Zijn advies. Gewoon proberen. Nou dat horen we graag natuurlijk. Het ziet er niet helmaal uit als het plaatje. Bij mij zijn van beide kuiten de lange kuitspier getaped, dus de twee buitenste strips.

Paniek

2008-05-13T21:44:00.000+02:00

Vanochtend opgestaan met verkrampte kuiten. Links is niet zo erg, maar de rechterkuit is als een blok beton! Ik kan nauwelijks gewoon lopen. Als dit niet snel verbetert kan ik aanstaande zondag niet eens starten! Hier moet toch wel professionele hulp aan te pas komen.

De laatste loodjes

2008-05-12T21:36:00.000+02:00

De laatste training voor de marathon van Leiden. Een heel rustig rondje. Ik loop vrij vroeg, maar het is al aardig warm. Ik hoop niet dat het zondag zo warm is.

Genoeg?

2008-05-06T21:31:00.001+02:00

Ook vandaag loop ik voor mezelf. Het trainingsschema van Geek past nu niet bij mijn voorbereiding voor de marathon. Het is weer mooi weer en ik loop een rondje Voorhout. De vraag die me nu steeds wordt gesteld is: Ben je er klaar voor? Ik heb geen idee. Trouw maar toch creatief het schema gevolgd. Meer kan ik niet doen. Ik kan me alleen niet voorstellen dat ik op 18 mei 42 kilometer ga lopen. Mijn voorstellingsvermogen schiet daarin tekort.

Afbouwen

2008-05-04T21:25:00.002+02:00

Het afbouwen van de trainingsintensiteit voor de marathon is begonnen. Vandaag dus een rustig rondje in de buurt.

Koffie met Winnifred

2008-05-01T21:21:00.002+02:00

Een duurloop van 60 minuten staat er op het programma. Daarna gaan we met Winniefred koffiedrinken bij de Duinrand. Even over uit het Madridse, kunnen we even bijpraten. Maar dat moeten we wel verdienen! Het is warm en je merkt dat je lichaam daar nog niet aan gewend is. Je lichaam kan zich per dag 1,5 graden aanpassen .Vandaar dat in ons klimaatje waar de temperatuurswisselingen heel sterk kunnen zijn, mensen moeite hebben om in de warmte te functioneren. Sommige lopers zijn duidelijk niet gewend om voor zichzelf te zorgen en water mee te nemen. Wil je het niet te moeilijk krijgen is dat een bittere noodzaak. Gelukkig zijn er altijd anderen die weer iets extra's bij zich hebben.

Aan de koffietafel praten we met z'n achten bij met Winnifred, die het nog steeds niet echt makkelijk heeft. Het is weer ouderwets gezellig en ik hoop dat haar loopmaatjes haar het gevoel hebben gegeven dat we haar niet vergeten zijn.

Mooi weer

2008-04-29T21:14:00.000+02:00

Het is vandaag lekker zonnig. We hebben een interval training die deels op het strand wordt uitgevoerd. De zee is erg rustig en ondanks het mooie weer is het strand leeg en verlaten. Afgezien van de strandopgangen die behoorlijk in je kuiten gaat z\itten is het een lekkere training. Vanzelfsprekend zit de omloop nog in de benen.

Laatste loop

2008-04-27T21:24:00.003+02:00

Vandaag alweer de laatste loop van het Z&Z circuit. Deze keer georganiseerd door onze eigen NSL. Een 21 km door duinen en bollenvelden. De bollen staan er dit weekend prachtig bij. Het is ineens behoorlijk warm en daar moeten onze lichamen nog helemaal aan wennen. Vandaar dat het best wel zwaar aanvoelt. Komt bij dat ik deze week ook nog wat kilometers in de benen heb.
Bij de start ontmoet ik Ben die ik al een tijd niet gezien heb en ook druk is met de training voor de Leiden marathon. De 21 kilometer lopers mogen als eerste weg. Toevallig krijg ik Kees in het vizier die in Roelofarendsveen als haas diende. Nu wilde hij 1uur 40 lopen. Ik loop maar mee, want zijn tempo voelt goed. Ik loop op 1uur 40 schema zegt hij schuin over zijn schouder naar mij toe. Ik zeg maar niet dat ik dat óók in Roelofarendsveen gelopen heb. Voor ik het weet zijn we bij de duinen. Daar staat Astrid van de Kennemer Runners met de Mountainbike. Ook Linda staat op dit punt enthousiast te roepen. Het gaat richting Noordwijk om via de venijnige steile heuvel de duinen in te gaan. Het voelt nog steeds goed. De kilometerborden schijnen niet helemaal goed te staan, maar ik let toch niet op tijd. Kees wel. Moppert en bij de eerste drinkpost na de 5 kilometer, haakt hij af. Ik ga gewoon door, want het gaat nog steeds lekker. Ik ben wel mijn eigen drinken vergeten en ik verbeeld me dat ik dat nu ga missen. Het is toch wel erg warm. De oostenwind brengt pas de tweede helft verkoeling. Als we langs de golfbaan lopen, passeer ik een man die mij toeroept: "jullie zijn steeds met meer" Daar bedoelt hij hardlopende vrouwen mee. "Ik vind het wel leuk hoor" voegt hij er aan toe. We zijn bijna bij de Stay-Ok. Hier staat José te posten. Heb ik ook al een tijd niet gezien. Langs de camping en op de zeeweg een lusje, waarna er gelukkig weer een drinkpost is. Het voelt nog steeds goed. Aan het eind rechtsaf, waar we de oostenwind gaan voelen. Veel support van de bezoekers van de snackcar. De duinen hebben we gehad, nu de bollen.Toch heb ik daar minder oog voor dan normaal. De wind is matig maar duidelijk voelbaar en niemand om me beschutting te bieden. Dat gaat door tot het 15 km punt waar Jos staat. Nu zijn we vlak bij de Leidsevaart waar de laatste etappe ingaat. Een lang stuk, wat gek genoeg minder lang lijkt dan anders. Het gaat nu wel zwaarder. De benen verzuren een beetje. Toch de kilometers van de afgelopen week. Ik haal een dame van Voorschoten in die ineens wakker wordt als ik passeer en alle moeite doet om ij in te halen en van mij weg te lopen. Prima. Ga maar. De laatste bochten en ik zie een man gewond langs de kant. Nog een paar honderd meter tot de finish. Ik zie of hoor niemand meer. Het zit erop. De tijd is prima 1 uur 44 en nog wat. Dat levert mij voor de eindklassering van het totale circuit over 7 wedstrijden de derde plaats op in mijn categorie. Ik ben me er op dat moment niet van bewust. Ga rustig een plantje uitzoeken, klets wat met bekenden. Bij de Z&Z tafel het kado voor de lopers die 6 lopen of meer hebben bezocht. Vanochtend zei ik nog tegen Cor: "als het maar geen bidonhouder is". Ja hoor een belt met 4 flesjes. De zoveelste. Ik moet ze maar weg gaan geven. Met de armen vol, groet ik William van de Kennemer Runners die fantastisch in 1 uur en 28 minuten heeft gelopen en vertrek met Cor in de pendelbus naar de auto. Daar trek ik een schoon shirt aan om vervolgens naar huis te gaan lopen. Ik ben al een beetje stijf en dat hoop ik los te lopen. Het is inmiddels ontzettend druk geworden. Wandelaars, fietsers, automobilisten alles gaat naar de bollen.
Ook Geek komt mij achterop rijden en vraagt hoe het gaat. Het zal er niet al te soepel uitzien vrees ik. Eens stoet van oude Kevers komt mij tegemoet. Ik heb er geen oog voor. Bij de jeugdgevangenis even wandelen om rustig te kunnen drinken. Lopend ben je toch sneller, dus ik ga weer. Uiteindelijk heb ik 9 km uitgelopen.
Ik voel de spieren wel, maar heb nog energie genoeg om na een ontspannend bad in de tuin te gaan werken.

Naar de bollen

2008-04-25T22:57:00.001+02:00

De loopschoenen zijn dankzij de NRC Handelsblad weer helemaal droog. Ik hou van regelmaat én afwisseling (lekker tegenstrijdig en daarom wijzen de neuzen van de schoenen ditmaal wel richting strand en duinen, om vervolgens af te slaan richting Noordwijk. Verder komt de route in mijn hoofd nog niet, dat zien we onderweg wel. De zon is inmiddels achter een lichte bewolking verdwenen maar het is prima loopweer en volgens buienradar houden we het helemaal droog. Wat trekken we aan? Al fietsend van mijn werk naar huis vond ik het best wel fris, dus toch maar de dunne tight en het jackje mee. Jack kan onderweg altijd uit. Sportdrank en gelletje mee, en gaan! Lekker in een rustig ontspannen tempo. Langs het kanaal loopt een kievit. Blijkbaar hebben ze op dit braakliggend stukje grond een nest, want er wordt met veel kabaal geprobeerd mij weg te lokken. Tot Katwijk is het lekker rustig op de route. Op het grote parkeerterrein bij het strand zijn ze druk bezig met de voorbereiding voor de oranjefeesten. Er staat een grote tent en het geluid wordt op dit moment uitgetest. Ben blij dat ik rechtsaf het duinpad op kan. Er valt letterlijk een weldadige rust over mij heen die zich ook figuurlijk doet voelen. Waar zijn al die medebewoners van deze planeet? Die vraag wordt beantwoord als ik in noordijk de boulevard oploop. Bussen. Vooral Duitse bussen laten hun ladingen los. Ook veel particulieren met een vreemde tongval die ik passeer. Bollentijd. Keukenhof. Bloemencorso. De trefwoorden waarvoor deze mensen hier naar toe komen. Wat een drukte. De bollenvelden staan er op dit moment ook prachtig bij en het is jammer dat Google earth op een ander momnet de satelliet foto heeft gemaakt. Wat zou mijn route er gekleurd uitzien als ze dat in het voorjaar hadden gedaan!! O, ja ik ben aan het lopen. Inmiddels op de helft van mijn route. Het gaat nog steeds goed. De darmen geven weer kramp, de voeten voel ik ook, what else is new?. Gewoon stug doorgaan kom ik vanzelf weer thuis. Het jack is in de windstille duinen meteen al uitgegaan maar hier voelt het wat frisser aan. In Noordwijk binnen wordt er druk aan de weggetimmerd dus opletten waar je loopt. Ik heb nog steeds schrik om te vallen sinds mijn Pechloop en ik ontwijk handig een stukje metaal waarover je flink zou kunnen struikelen. De kerk van Voorhout komt al in het zicht maar ik kies de weg van de minste weerstand (geen kruisingen en stoplichten) en ga rechtsaf richting Rijnsburg. Geen prettige weg om hard te lopen. Redelijk wat auto's en de fietsstroken lopen sterk af. Gelukkig ik mag linksaf en hier komt alleen bestemmingverkeer. Ik kan de A44 al in de verte zien liggen. Nu ben ik bijna thuis. Na 2 uur en 15 minuten voelt het nog steeds goed, al voel ik wel de kilometers in mijn benen zitten. Hopelijk willen ze vóór zondag snel herstellen. De hartslag is n ieder geval mooi laag gebleven. Ik heb me duidelijk NIET druk gemaakt.

Door (de) week (te) loop

2008-04-23T21:32:00.003+02:00

Net als de laatste dagen heeft de zon vandaag zijn best gedaan. Heerlijk weer voor een lange duurloop. Helaas betrekt het aan de eind van de middag en buienradar laat niet veel goeds zien. Toch om half zes op pad. Richting Katwijk. De zee en duinen zijn in nevel gehuld. Ik loop langs de boulevard naar het zuiden en zie de bui al hangen. Ik heb nu steeds de wind op zij en tegen gehad maar als ik bij de duinen ben en naar links moet, heb ik hem alleen nog maar mee. Op het parkeerterrein staat de kermis. Ik loop er langs en dan begint het langzaam te spetteren. Voordat ik langs de duinen richting watertoren ga valt de hemel open. Ik ben snel doorweekt dus daar hoef ik me geen zorgen meer om te maken. Het wordt meteen ook al wat schemeriger. Ik loop stoer door. Kan ook moeilijk anders. Dan begint het te onweren. Dit is niet meer leuk er zit nauwelijks tijd tussen flits en klap. Wat moet ik doen? Dat vraag ik me af terwijl ik doorloop. De regen wordt wat minder om een kilometer verderop toch weer feller te worden. Weer een donderslag! Er liggen inmiddels behoorlijke plassen op de weg dus de voeten blijven ook niet droog. Normaal kan je in de verte al het transferium langs de A44 zien, maar alles is gehuld in nevel. Ook het nieuwe Corpus die normaal overal boven uitstijgt, is niet te zien. Toch weet ik dat het niet ver meer is. Er komen wat fietsers mij tegemoet. Die hebben het nog slechter denk ik monter en versnel mijn pas. Ben ik sneller thuis. Op de Wassenaarseweg kom ik meerder lopers tegen. Allemaal hetzelfde lot. Het blijft regenen ook las ik al thuis ben. Mijn handen zijn zo koud dat ik geen kracht heb om mijn sokken uit te trekken. Bizar gevoel is dat, om niets te kunnen. Gelukkig is dat met een warme douche snel over. Door een lege Garmin weet ik niet de exacte afstand, maar ik heb in ieder geval 2uur en 2 minuten in een rustig DL1 gelopen.

Knoop doorgehakt

2008-04-21T21:36:00.004+02:00

Gisteren inderdaad in een ontspannend bad alles nog eens overdacht.

Vandaag de knoop doorgehakt en mij ingeschreven voor de marathon in Leiden (18 mei). Er is geen weg terug. Om het te vieren een rustig herstellooprondje van 9 kilometer.

Genoten van het prachtige weer. Eindelijk voelt het aan als lente. Gisteren kon ik er iets minder van genieten, maar vandaag dus wel. In korte broek en korte mouwen, zo zou je wel uren willen doorlopen!

Onverwacht

2008-04-20T21:15:00.001+02:00

Vandaag was vrij gehouden voor familiebezoek. Al lang geleden vastgelegd. Nog vóór het vreten van de kilometers voor de marathontraining. Vrijdag werd hier een streep door gehaald en lag de hele planning weer open. Ik heb meteen gekozen voor de 30 km in Leiden. De zgn Henk Hakker memorial. Een ou-loper van de Leidse Road Runnersclub. Dat is het enige dat ik weet.Een zonnige dag, hoewel 's morgens nog zo fris, dat ik voor de dunste tight gekozen heb i.p.v. de korte broek. Bij de inschrijving is het best wel druk, er is ook voor elk wat wils. De langste afstand is het minst in trek. Uiteindelijk zullen we met 47 lopers deze afstand afleggen. Op het smalle fietspad is het na de start behoorlijk dringen. De snelheid ligt vrij laag, dus probeer ik toch voorzichtig in te halen, al hou ik de snelheid in de gaten. Ik mag niet te hard gaan. Het gaat verder wel lekker. Kom snel in mijn ritme en een drietal dames (Voorschoten Atletiek) komt mij achterop. We blijven gezellig met zijn vieren lopen. Totdat er een moet plassen. Als ze niet meer bij ons terugkomt gaar nummer twee haar halen. Ik loop heel lang samen met de derde vrouw, die gelukkig goed weet hoe de route gaat. De route is wel gepijld, maar ik vertrouw mezelf daar niet helemaal in. Soms ben je zo met andere dingen bezig of met jezelf, dat je vergeet goed om je heen te kijken. We knabbelen steeds meer kilometers van de route af. De drinkposten doe ik allemaal aan. Bij de laatste drinkpost stopr mijn loopmaatje niet meer. Ze klaagde al eerder dat ze dan zo uit haar ritme gaat. Ik drink wel wat en haal haar niet meer in. Sterker de afstand wordt wat groter. Ik begin het moeilijk te krijgen. Probeer mezelf op te peppen door te beweren dat het heel goed gaat en dat ik vooral dóór moet gaan. Maar de benen worden gevoeliger. Gelukkig had mijn metgezellin al gewaarschuwd voor een extra rondje aan het eind. Dat is een mentale test. Je loopt door de finish en mag dan niet stoppen.
Achter mij hoor ik dat de eerste dame gaat finishen! Dat rondje is ook héél zwaar met wind tegen als ik langs het water loop. Maar ik hou vol! Een sprintje zit er niet meer in, maar dat heeft ook weinig zin op zo'n afstand. De snelste tijd voor mij ooit op de 30 kilometer: 2uur en 33 minuten. De blijheid over dit feit wordt sterk onderdrukt door de vermoeid en de gedachte dat er over een paar weken nog eens 12 kilometer extra gelopen moeten worden! Dit ga ik in een ontspannend bad maar eens verwerken.

Mentale training

2008-04-18T21:27:00.006+02:00

Alweer een wijziging in het schema. De visite die voor aanstaande zondag was gepland heeft afgebeld. Kan ik toch de 30 kilometer van de LRRC (Leidse Road Runners Club) lopen! Dat betekent dat ik het loopje van vandaag wat korter en in DL1 doe. Zondag kan ik dan 30 km in marathon tempo lopen(geen idee wat dat is voor mij!!). Ik begin met wind mee. Het zonnetje schijnt alweer de hele dag. Voor vertrek een sanitaire stop want ik heb geleerd. Hoewel, na 25 minuten beginnen de darmen toch te protesteren. Ik loop het rondje uit, maar met samengeknepen billen en dat loopt niet lekker. Het ergste is dat het merendeel gewoon lucht blijkt te zijn. Nou ja, laten we er voor zondag maar de moed inhouden. Dit is voor mij vooral een zware mentale training.

Opkikker

2008-04-16T21:43:00.002+02:00

De nare smaak van gisteren even weglopen. Gewoon een herstelloopje in een rustig tempo. Ik ben de straat nog niet uit of ik heb het gevoel of ik een kou onder de leden heb. Mijn bovenlijf alles doet zeer. Maar nog geen 500 meter vererop is alles blijkbaar geod van bloed voorzien en is er niets meer aan de hand. De benen voelen zelfs goed aan. Hier kikker je van op! Nu ik pas ween paar dagen van het vloeibaar voedsel ben moeten mijn darmen daar blijkbaar erg aan wennen. Dat is mijn verklaring voor dat ellendige gevoel van gisteren.
Als ik thuiskom ben ik 9 kilometer verder en voel me moreel weer een sterk mens!

Opgeven

2008-04-15T21:24:00.002+02:00

Aan alles komt een eind. Ook aan een supergezellig weekendje op de hei. Maandagochtend om vijf uur gaat de wekker. Niet voor een vroege ochtendwandeling, maar om de boot van half negen naar Texel te kunnen halen. Daar staat mij een tandartsbehandeling te wachten. De gebroken tand moet of eruit of gerepareerd worden. En aangezien onze tandarts op Texel woont. Het inpakken gaat voorspoedig. Nog vol slaaptekort reizen we af. De lange duurloop van mijn schema die in dit weekend viel wil ik goedmaken door vanavond van Den Helder naar Schoorl te lopen en daar weer in de auto te stappen. Je kan het allemaal leuk bedenken, maar soms lopen dingen toch ook anders. Zo ook ons bezoek aan dat heerlijke eiland. De kies kan gerepareerd dus dat was goed nieuws. We zijn met het prachtige weer in de duinen gaan wandelen en deze wandeling was veel langer dan gepland. Ik voelde me dus te moe en heb niet gelopen.
Vandaag is er weer een nieuwe dag. Na het werk dus de schoenen aan en richting duinen. Het eerste stuk gaat prima. Het tempo ligt laag en ik hoef daar geen moeite voor te doen. De wind heb ik tegen maar dat valt ook nog mee. Cor zal mij bij de Stay-OK opwachten. Bij de Duindamseslag staat Piet klaar om de training te beginnen. Vererop kom ik NSLérs tegen op weg naar de trainingDaar is Cor. Ik vul de bidon en ga weer door. Ik had al wat buikkrampen, maar dat verergerd. Ik ga me daardoor niet prettig voelen en het lopen gaat steeds zwaarder. De voeten voel ik, onder mijn rechtervoet begint het te branden maar wordt ook wel wat minder. Drinken lukt niet meer want ik word er misselijk van. Zo sleep ik mezelf voort. Het stuk naar het Zweefvliegveld (Ruigenhoek) is verder weg dan ik had gehoopt. Dan door naar de Leidsevaart. Ben ik in ieder geval op de terugweg. Gelukkig kan ik Cor bellen om me op te halen. Eerst moeten er nog wat kilometers gemaakt worden. Ik heb het heel zwaar. Zo worstel ik door tot in de 's Gravendamseweg heb bereikt. Gelukkig ik kan even stoppen om auto's te laten passeren. Toch nog maar een slokje sportdrank. Nu richt ik mijn blik op Voorhout. Alweer een stukje dichterbij huis. De kilometers kruipen voorbij. Ik weet dat ik Cor ga bellen maar wanneer? Ik rek het tot de zuidelijke randweg van Voorhout. Nu is het klaar. Ik loop door tot ik mijn bezemwagen zie komen ik heb dan 30 kilometer gelopen in plaats van de geplande 32. Ik voel me echt niet lekker en pas thuis in het warme bad, word ik weer een beetje mens. Marathon lopen??????????? Dacht het niet.....

Rondje hei

2008-04-12T21:50:00.001+02:00

Een weekendje we in het mooie Drente. Op stap met 6 Kennemer Runners. We zijn met 4 hardlopers, waarvan er twee geblesseerd zijn. Het lopen schiet er dus een beetje bij in. 's Ochtends vroeg de deur uit. Cor besluit mee te gaan. Het bos en de hei liggen meteen al aan onze voeten. We lopen rustig in onder luid vogelgezang. Cor laat me na een paar kilometer alweer alleen en ik besluit de hei over te steken.
De ruimte en eenzaamheid geven een rustgevend gevoel. Toch ben ik niet de enige vroege hardloper. Met een prachtige loopstijl sprint hij het weiland over. Wat een gratie! Het rondje hei is 4 kilometer. Dat doe ik lekker 2x.Ik loop totaal 10 kilometer om dan net te laat voor het ontbijt aan te komen.

Trainingsritme

2008-04-11T21:18:00.000+02:00

Een weekendje weg verstoord het trainingsritme. Vandaag dus vóór de tassen gepakt worden nog even een lekker stuk rennen. Mijn neus staat alweer richting Katwijk. Daar duik ik de duinen richting Noordwijk in. Het is prachtig weer en heerlijk rustig. Het tempo blijft lekker laag net als de hartslag.

Vertrouwd

2008-04-09T21:09:00.000+02:00

Alweer een duurloop. Na het werk de schoenen aan en gaan! De zee trekt, dus maak ik mijn vertrouwde rondje naar Katwijk. De zee klotst rimpelloos op het strand. Het strand oplopen maakt mijn rondje te lang, dus ik keer de zee mijn rug toe en ben alweer op de terugweg. Via Rijnsburg langs het nieuwe museum Corpus naar de Wassenaarseweg waardoor de route een klein lusje erbij krijgt.

Hollen of stilstaan

2008-04-07T20:48:00.000+02:00

Het is niet helemaal zo zwart wit, maar na de wedstrijd van zondag nu een heel rustig herstelloopje. Gewoon 2x de plas rond. Na 30 minuten voelt alles weer prima aan, maar ik hou het rustig.

Succes

2008-04-06T20:16:00.000+02:00

De extra kilometers hebben duidelijk effect. Vandaag bij de zesde wedstrijd in het Z&Z circuit, alweer een PR gelopen! De 21 kiloimeter heb ik in 1:40:49 afgelegd.

Dipje in de hartslag

2008-04-03T20:39:00.003+02:00

De marathonlopers in de groep zijn aan het afbouwen dus zullen we een uurtje gaan lopen. Dat weten we uiteindelijk te rekken tot 75 minuten. Lekker door het duin.
Geen probleem met de duurloop van dinsdag! Geek is nog steeds geblesseerd dus Fons neemt de training over. Fons is niet als Geek en is doet wel aan warming-upoefeningen. Vandaar een dipje in de hartslagmeting.

Flexibel trainingsschema

2008-04-01T20:14:00.002+02:00

De lange afstand die zondag letterlijk in het water viel, staat nog steeds op het programma. Met een schema moet je creatief om kunnen gaan, dus kwam ik met de volgende oplossing. Vanavond gaan we naar Overveen om met Martin,Gerda, Alette, Frans, Anja en Gerrit afspraken te maken voor ons gezamelijk sportief weekendje. Het aleerseerste plan was om eerst met de Kennemer Runners mee te trainen (interval) om vervolgens bij Martin en Gerda op de koffie te gaan.
Dat meetrainen heb ik dus geschrapt en heb thuis de loopschoenen aangetrokken om vervolgens richting noorden af te reizen. Cor zal mij tussentijds van drank voorzien. Via de duinen is el erg om dus pak ik de Leidsevaart.
Kan je zo'n route mooi in stukjes hakken. Rustig aan beginnen. Nederland gaat huiswaarts dus tot aan de Leidsvaart blijft het druk. Het is prachtig loopweer. De hartslag blijft mooi laag.
Ik ontmoet Cor bij de Zilk als ik aan de andere kant van het water moet gaan lopen. Precies op tijd, want de bidon is nu leeg. Een collega-loper staat met Cor te praten en gaat daarna de andere kant op. Ik ga alleen verder. Zet de blik niet op oneindig, maar hak de route in stukjes. Dat werkt prima. In Vogelenzang valt er een licht buitje. En het was de hele dag zo mooi droog en zonnig weer!! Gelukkig is het maar plaatselijk en zet het niet echt door. Heemstede komt in zicht. Aerdenhout is bereikt. Ik kies voor de route via Krantje Lek. Nog een paar heuveltjes toe. Ik ben an de laatste vijf kilometer. Die voel ik goed. Maar de Tetterodehal met zijn warme douches lonkt. Brouwerskolk als toetje en dan ben ik er al. Ik ben blij dat ik er ben, maar voel me goed. Het loperszweet wordt weggespoeld, de koffie ingeschonken en in het logboek kunnen 28 kilometers bijgeschreven worden. Leiden komt steeds dichterbij.

Eerste circuit loop

2008-03-30T22:34:00.000+02:00

Jankend als een formule 1 door de bochten,(sommige lopers konden dat het geluid goed nadoen!), Niet te scheef lopen, Op en neer, Alleen buitenom was er in te halen. Een leuke ervaring om op het circuit van Zandvoort te lopenm. Helaas WEER in de regen!!!
Strand was goed te lopen, wind viel mee. Door de winkelstraten, aangeodigd door het schaarse publiek. Rustig gelopen omdat ik daarna een lange duurloop nog wilde doen. Maar ik was zo afgekoeld, dat ik dat maar heb uitgesteld. Net binnen het uur gelopen. Te snel naar mijn zin! 59:48
De circuit loop: een aanrader

Teugels vieren

2008-03-29T22:28:00.000+01:00

Wilfried komt vandaag niet. Dat betekent dat Gijs zo'n beetje de leiding neemt van ons lange duurloop groepje. Niet dat Wilfried erg streng is, maar wet de teugels wel aan te trekken. De ervaring leert dat (zonder een trainer) het tempo ook meteen te hoog wordt voor een langzame duurloop en dat vind ik jammer. Was ik nu maar voor mezelf gaan leopen. Verder is het hel gezellig en genieten we van het zonnige weer. De wind is sterk e koud, maar we zijn het helemaal met elkaar eens, dat is beter dan de regen waarin we de laatste tjd te vaak hebben gelopen.

Grote rondjes worden klein

2008-03-28T22:16:00.000+01:00

Vandaag kan het. Een duurloopje doen, nog net voor het donker wordt. 75 minuten. Helaas is het alweer een loopje in de regen geworden! Toch lekker getraind. Grappigdat dit vroegrvoor mij een grote ronde was. Na die lange duurlopen van de laatste weken is het getransformeerd tot een klein rondje.

Garmin van slag

2008-03-25T09:24:00.000+01:00

Ik geef natuurlijk mijn Garmin de schuld, maar het zal wel aan mij liggen. Ik denk dat hij kuren heeft, maar ik zal hem wel niet begrijpen. Al een paar weken geeft hij bij de interval zijn eigen rondes aan. Ik druk wel braaf op de rondeknop, maar maakt het alleen maar nog maar erger.
De lopers die Rotterdam gaan doen, gaan vanaf nu afbouwen. Dus een rustige interval. 500, 1000, 1500, 1000, 500 en als herstelpauze 200, 400, 600, 400 en 200.
Dit geeft mijn Garmin aan:
Misschien moet ik hem resetten of de software opnieuw installeren????????

Paasloop2008

2008-03-24T20:43:00.000+01:00

Lopend van huis naar de start. Dat komt niet veel voor, maar is wel zo prettig. Als ik heel rustig inloop doe ik er bijna 10 minuten over. Te weinig om echt warm te worden want hoewel de zon in een rap tempo de sneeuw doet smelten, staat er een snijdende wind. Ben benieuwd hoe de staat van het parcours is. Autovrij is beloofd, maar dat betekent ook dat er nog sneeuw zal liggen waar de zon nog niet heeft kunnen schijnen. Van verre hoor ik de blaaskapel zich al warm blazen. De Paasloop, georgansieerd door de buurtvereniging zal vooral kinderen met hun ouders trekken. De serieuze lopers (tussen aanhalingsteekjes!)zullen in de minderheid zijn. Toch is er voor elk wat wils. 2km voor de kleinsten (die het eerst zullen starten) en als zij terug zijn mogen de grotere kleintjes en de volwassenen tegelijk weg voor de 5, 10 of 15 km. Ik kies voor de 15 km, dat betekent dat ik 3x een rondje van 5 mag lopen.
Het gaat allemaal wat amateuristisch, wat me wel verbaasd want ze orgnaniseren dit al voor de 33ste! keer en worden ondersteund en gesponsord door Runnersworld. Het is onduidelijk waar de 2 km start is met als gevolg dat de allerkleinsten aan de andere kant van het water staan en zich met hun ouders als een haas moeten verplaatsen via de brug die een paar honderd meter verderop is naar de goede startplek. Hopelijk is er nog wat energie over voor de echte wedstrijd. Het is duidelijk dat deze meest fanatieke groep er echt helemaal voor gaat. In de tussentijd worden wij steeds blauwer van de kou, waar de gezamelijke warming-up niet voldoende is om dat weg te nemen. We starten dus met wat stijve spieren. inmiddels is de zon weg en zien we de (sneeuw of hagel) bui al hangen.

De route loopt door de rustige Haaswijk (ja, zo heet het hier echt) naar de Klinkerbergerplas waar de gesmolten sneeuw de paden af en toe behoorlijk blubberig maakt. Glibber, glibber dan weer plassen ontwijken via het soppende gras om dan weer over de inmiddels schone straten van de wijk Morsebel naar de finisch te lopen. Het tweede rondje wordt al door beduidend minder lopers gelopen, maar ik tref een haas die de tien loopt.
Hij heeft het wel erg moeilijk dus dat geeft mij een goed gevoel. Na de tweede doorkomst word er pas water aangereikt, dus ik ben blij dat ik toch zelf ook nog een flesje meegenomen hebt. Hier kom ik een andere haas tegen die in tegenstelling tot mezelf niet vlak kan lopen. Als ik hem naderbij komt, versnelt hij en als ik niet meega, zakt hij weer af. Dodelijk vermoeiend lijkt me. Dat breekt hem op als we het talud naar de Tolbrug opgaan en ik hem zonder moeite passeer. Hij krijgt even tijd om te herstellen en neemt revanch in de eindsprint. Die wint hij met gemak. Wel sneu dat ik de bloemen en de cadeaubon uit de handen krijg van onze burgemeester omdat ik tweede dame geworden ben en hij maar vierde man.
O ja, voor wie dat interessant vind. Mijn tijd was 1:10:52

Debuut 30 km

2008-03-22T15:11:00.003+01:00

De deur naar de marathon heb ik begin dit jaar op een kier gezet. Eerst eens kijken of de trainingsuibreiding geen lichamelijke klachten in de vorm van blessures oplevert. Het verhogen van de wekelijkse kilometers is erg goed gegaan en heeft (als je naar de uitslagen van de Z&Z loopjes kijkt)zijn vruchten al afgeworpen. De deur staat alweer wijder open. De marathonlopers bij de NSL heben voornamelijk Rotterdam op het oog, dus hun planning ziet er toch wat anders uit dan de mijne. Zo heb ik me opgegeven voor de CPC loop en de daarop volgende dag gekozen voor de Clubkampioenschappen. Dat betekent dat ik niet met ze meega naar Spaarnwoude om de 30km te lopen die op dezelfde dag zal plaatsvinden. Dertig kilometer, een afstand die ik nog nooit gelopen heb. Karolien die in amsterdam trainingen bezoekt met tempomakers brengt me op een idee. Ik ben wat gaan surfen op het internet en uitgekomen bij Av Fortuna in Vlaardingen. Bij Vlaardingen denk ik aan industrie onder de eigen rook en de rook van Rotterdam, maar op de site wordt voor 22maart een mooie route beloofd met tempolopers tussen de 4.30 en 6.15 per kilometer. Daarnaast prestatielopen van 5,10 en 15 km. Cor had wel zin in de 10 dus heb ik ons digitaal aangemeld.
Maar in de loop van de week slaat de twijfel toe. Sinds de inspanning van het afgelopen weekend heb ik last van de bal onder de voet en al heeft de podotherapeut op dinsdag de zooltjes aangepast,Ik ben er niet gerust op. Als ik donderdag ook nog een verkoudheid voel en de regen met bakken uit de hemel komt, besluit ik de voet te laten rusten tot zaterdag.
Vrijdag nog meer twijfel als het weer dramatisch slecht blijkt en ook de voorspellingen voor zaterdag winters aandoen.
Wat een verrassing. Zaterdagochtend schijnt het zonnetje en rijden we in een lentesfeer naar Vlaardingen. 44 minuten volgens de routeplanner. Het gebouw waar AV Fortuna in huist is heel modern en de kleine toekomstige atleten zijn enthousiast aan het oefenen.
Je eerste 30 kilometer is niet niks dus kies ik veilig voor de 5.45 groep. Warm geworden door het lentezonnetje sta ik samen met de andere dames te twijfelen over jasje aan of jasje uit. Ook hier een voorzichtige keus. Bij warmte gaat het jack om de middel, bij kou heb je niks. Aan dus. Ik kan niet vermoeden dat ik een paar uur later mezelf oneindig dankbaar zal zijn voor deze keus.
De tempolopers zijn duidelijk te herkennen aan hesje en bordje met de tijd. Ik en 21 andere lopers verzamelen zich om de twee 5.45 hazen. Geen startschot, maar bij het starten van de klok: gaan.
De meute kwomt in beweging en het duurt even voor iedere groep op de juiste plek in de race zit. Eerst door het park met zijn smalle paden en plassen niet altijd even gemakkelijk. De tijd wordt goed in de gaten gehouden en bij 3 kilometer zie ik dat ik blijkbaar de Garmin niet goed heb ingedrukt. Afstand staat nog op nul! Wat een geluk dat de tijd officieel geregistreerd wordt, want je wil je toch een bewijs van je eerste dertig kilometer!De groep is vrij rustig, de meeste lopen uiterst geconcentreerd al hebben ze dit rondje of deze afstand al veel vaker gedaan. De zon is warm en al snel kan het jasje uit. Later toen als we het park uitgaan en in de open polder kwomen toch weer aan. Zelfs de handschoenen gaan aan. Kilometer na kilometer wordt er in hetzelfde tempo afgelegd. Bij de drinkposten even rust om daarna weer het verlies in te halen. Ik wil graag voorin blijven om daardoor zo min mogelijk te hoeven sprinten.
De route is inderdaad heel landelijk en als ik niet aan die omvangrijke dertig moet denken, daar ook meer van zou genieten. Het water bij de drinkposten is lekker warm. Aangevuld met mijn eigen Isostar moet de machine toch draaiend blijven. Ineens, rond de 15 kilometer zien we in de verte de buien al vallen! De zon verdwijnt en even later krijgen ook wij de volle laag. De wind slaat ons de hagel in het gezicht. Gelukkig loop ik voordelig, dus een beetje beschut. Gelukkig, we mogen naar rechts, de wind komt in de rug. Maar degene die de route goed kennen weten mij te vertellen dat de laatste kilometers nog tegen wind in zullen zijn. Ik wil er niet teveel aan denken. Bij de 25 kilometer word ik ineens misselijk. Heb net bij de post wat water gedronken en ben echt bang om te moeten overgeven! Hoe kan dat nou? Gelukkig zakt het wel wat af, maar ik durf mijn eigen drinken ook niet meer te nemen en sla de laatste drinkposten ook maar over. Na de 25 kilometer voel ik aan mijn benen dat deze afstand nieuw voor ze is. Maar wat is nou vijf kilometer,denk je dan,gewoon doorgaan. Denk maar aan al die posters die vaak onbeschut in de regen staan! Die zijn pas dapper. Uiteindelijk zie ik de vlaggen van Fortuna wapperen. De finish! De klok blijft staan op 2:52:39.
Ik heb het gehaald!!!!!!!! Wat geeft dat een goed gevoel.
Voor mijn gevoel schijnt de zon weer en is de deur toch weer wat verder opengegaan.

Rondetijden????

2008-03-18T21:13:00.000+01:00

Vandaag een kort interval programma, zoals gebruikelijk op de Galweg.
1x 400 m
6x 800 m
1x 400 m en steeds 200 m HS
Geek is geblesserd aan zijn achillespees (zondag te fanatiek geweest) dus Fons leidt de troep. Ik heb Fons eigenlijk nog niet megemaakt omdat hij heel laang op vakantie is geweest.
Voor het gemak 1x400 dan weer terug naar 0 (is dus 400 hp i.p.v. 200) om dat dit makkelijker zou zijn???
Ik begrijp niets van mijn Garmin. Wat doe ik fout. Ik druk steeds na de 400 en 800 meters de ronde knop in, maar hij geeft veel meer rondes. Wat doe ik toch fout. Toch maar eens in de handleiding duiken. Ik kan het wel met de hand optellen maar dat is niet de bedoeling als je zo'n geavanceerd apparaat hebt. Wie het weet mag het zeggen!

Clubkampioenschappen 2008

2008-03-16T21:14:00.001+01:00

Nauwelijks wind maar des te meer regen.
De parkeerwacht bij de Langerveldeslag, doet de deur van zijn cabine open maar blijft lekker binnen staan. De handen in de zakken. Al ben ik niet de eerste, het grote parkeerterrein oogt leeg en triest. Ik graai € 1,50 uit mijn tas en mag daarvoor parkeren tot het donker wordt. De vrijwilligers zijn bezig met het opzetten van de finish. Ik ben veel te vroeg, maar de regen accentueert de verlatenheid nog eens extra. Toch zitten er al mensen op het overdekte terrasje koffie te drinken. Dat lijkt me een goed plan en ga naar binnen. Er zijn toch al meer lopers dan ik dacht, maar die hebben allemaal het warme, droge restaurant opgezocht. Ik heb mijn loopkleding al en zoek alleen een veilig plekje voor de tas. In tegenstelling met gisteren is het vandaag géén korte broeken weer. Tenminste niet voor mij. Ik zie dat anderen er anders over denken. Onder de overkapping wordt er ingelopen. Als gekooide tijgers lopen de lopers hun spanning weg. 10 meter heen en 10 meter terug. Ik sta 2de in het klassement en daar zal vandaag geen verandering in komen. Toch zal ik zorgen zo snel mogelijk over de finish te komen, weg van deze nattigheid. Een klein groepje aan de start is toch wel prettiger. Zonder megafoon is Frans niet te verstaan en dat maakt niet uit. Daar gaan we!

Goed opletten want er liggen enorme plassen op het pad. Ik kan wel wat harder maar de lopers voor mij kan ik alleen maar inhalen als ik door de diepe plassen loop. Dan maar even wachten. Als we de bocht omgaan richting Stay-OK moeten we zelfs alternatief van het pad af om geen natte voeten te krijgen! Het gaat daarna lekker omhoog, vervolgens rechtsaf het bos in. Daar staat Carla die gisteren ook de CPC gelopen heeft. Ook op dit stuk moeten de plassen vermeden worden. Als we daarna rechts het fietspad opgaan (Hoi Marjo!), is het pad lekker droog. Het tempo kan weer omhoog. Door mijn petje heb ik weinig last van de regen in mijn ogen, maar ik zie te weinig van de omgeving. Telkens duw ik hem weer naar achteren. Dat gaat even god, totdat ik weer weinig zicht heb. Nog een keer rechts af en dan is het strand in zicht. We waren al gewaarschuwd. Hoog water, en mul zand. En dit kilometers lang. Het is zwaar! Langs de vloedlijn kan er niet gelopen worden want er is een viswedstrijd aan de gang. We blijven dus maar hoog lopen. Het zal weinig uitmaken. Ik probeer de gaten en de jeepsporen te vermijden. De afstand tussen de man in het rood en mij wordt kleiner. Dat geeft vleugels. Ja, hoor ik kan hem inhalen. Het duurt lang, maar dan zie ik de oranje container. Daar mogen we weer omhoog. Het weinig publiek staat hier aan te moedigen. De eerste ronde zit erop. Even wat drinken en verder met ronde twee. De korte afstand lopers zijn gefinisht dus bij de tweede ronde is het parcours erg leeg. De posters blijven enthousiast! In je eentje is het makkelijker de plassen te vermijden. Het gaat nog steeds prima. Als ik na rechts moet richting strand ben k mijn steeds maar afzakkende petje zat. Ik gooi hem naar de poster. Dan maar haar en regen in de ogen. Het tweede stuk voelt zwaarder aan. Nu wordt de afstand met mijn voorganger grote. Ik probeer kleine pasjes en plat te lopen, maar of dit echt de juiste zandtechniek is weet ik niet. Zouden ze toch moeten aanleren bij een club die zich de strandlopers noemen. Ik houd de blik vlak voor me op het zand gericht. Want het eindpunt hangt in een nevel. Ik wil niet denken aan al die spiertjes en pijntjes die ik voel. Dat zit gewoon tussen de oren! Zie je wel, daar is de container. De finish.
Een laatste klim zonder eindsprintje. Waarom ook . Voor en achter me is het parcours leeg. Als ik mijn Garmin uitdruk op 1.20 ben ik tevreden. De ca. 15 km die ons beloofd was is uiteindelijk 15,7 kilometer. Ik krijg een kop warme thee in mijn handen gedrukt. Dat heeft mij nog nooit zo goed gesmaakt als nu! Helaas kan hier niet gedouchet worden, maar al het zweet is toch al van mijn lijf geregend. In droge kleding en met een kop koffie van Joop wachten we op de prijsuitreiking.

Met bloemen en een beker zoek ik mijn auto op het nog altijd troosteloze parkeerterrein.

CPC loop

2008-03-15T22:59:00.003+01:00

Nog nooit de City-pier city gelopen. De eerste keer dat ik mij voor deze loop opgegeven heb. Pas later kom ik erachter dat in hetzelfde weekend de derde clubkampioenswedstrijd van de NSL plaatsvindt. Niet zo handig dus. Maar het moet allemaal wel lukken. Vandaag dus een rustig tempo om wat energie voor morgen over te houden. Ben gaat ook en het is tot het laatste moment onzeker of Karolien die ook gaat, zich bij ons aansluit of met haar loopmaatje Remco gaat lopen.
Omdat er een after-party bij Maarten is, heeft Cor besloten als supporter mee te gaan, waar hij achteraf wel spijt van heeft.
Als we op de afgesproken tijd bij het station komen, is de hele NS in rep en roer. De treinen loop is volledig ontregeld door een aanrijding tussen Voorhout en Leiden. Wij zouden de Kennemer Runners in de trein ontmoeten, maar die hebben een alternatief moeten zoeken. Ben staat al op het perron en we besluiten de eerste de beste trein naar Den Haag te nemen. In de trein ontmoeten we nog een andere NSL’er (schande, ik weet zijn naam niet!).

VROM.
Dankzij William mogen we gebruik maken van de omkleedgelegenheid bij VROM en daar gaan we ook maar meteen naar toe. Daar ontmoeten we Beatrijs die ook op eigen gelegenheid gereisd is en ons weet te vertellen dat de KR’ers nu met de auto komen. Als we het VROM gebouw betreden, worden we streng gecontroleerd en het duurt even voor we in het immense gebouw de goede weg hebben gevonden. Stempeltjes en bonnetjes verzekeren ons en onze spullen van een goede behandeling.

De loop
Dan nog voor de vorm even inlopen en de staart van het startvak opzoeken. Kilometers hek passeren voor de ingang in zicht komt. Gevolg, we staan lekker achteraan. Krijgen Karolien en Remco in beeld, die zich verder een weg naar voren banen. Ben en ik blijven staan. Met de chip zal het toch weinig uitmaken. Gelukkig is het prachtig weer, want we staan, wachten en staan na half drie nog steeds. Geen idee wat er aan de hand is, maar van de lopers om ons heen horen we dat een late start voor de CPC niet ongewoon is?? Op het moment dat we weer verstijfd wortel staan te schieten, klinkt het kanon. Dan duurt het nog even vóór we het piepen van de matten horen, maar er zit in ieder geval beweging in de massa.
Zoals gezegd, rustig lopen. 5.30 per kilometer is het streven. In het begin is dat onmogelijk te halen want de massa is bijzonder dicht. Goed kijken, waar je loopt want de tramrails zijn overal. Er staan veel mensen langs de kant die doods de lopers aanschouwen. Het lukt ons toch ons tempo te bereiken en gaan zelfs wat sneller. Dan moet Ben toch de bosjes in. Ik vertraag mijn tempo zodat hij straks met een sprintje weer kan aanhaken. Door het rustige tempo kan je lekker van de omgeving genieten. We lopen niet in de natuur, maar in de stad en het is een prachtig gezicht als die verschillende lopers en verschillende loopstijlen. Verbazingwekkend soms. Zwaaiende bovenlijven, wapperende benen en een soms een gehijg dat je je afvraagt hoe lang dàt goed gaat. Lopers die veel te warm gekleed zijn. Lopers die een beltgordel met talloze flesjes drinken dragen alsof ze met een ultraloop bezig zijn. Wij doen het met de drinkposten van de organisatie. Ik, als loper van “kleine”loopjes wordt er door Ben op gewezen dat je door moet lopen tot de laatste kramen. Bij de eerste valt niets meer te halen. De bekertjes bevatten behalve water ook een spons en dat is heel handig. Na de dorstlessing gaat het in hetzelfde tempo weer verder. Nog steeds massa mensen langs de kant. Af en toe een muziekband die net als wij voorbijkomen, hun pauze houden. De stilte om ons heen is onbegrijpelijk. We komen lopers tegen die persé voor zichzelf een goede tijd willen neerzetten. En dan merk je, lopers zijn net gewone mensen. Gehinderd door ons, de massa, worden we af en toe ruw opzij geduwd.
Zelfs een sorry kan er niet af. Ik word nog bijna pootje gehaakt door een loper achter mij, maar gelukkig gaat het goed. Zo komen we in Scheveningen uit. Lekker het strand op roepen wij, maar onze medelopers laten zich niet opschrikken. Zij weten beter. Hing er in de stad een braadworstlucht, hier overheerst de lucht van gebakken vis. Gezellig, een bandje dat wél speelt. Omstanders die klappen en beweren dit zelf nooit en te nimmer te gaan doen. Zien we er niet vrolijk en fris genoeg uit? De pier ligt er zonnig bij en wij gaan zijn weer op de terugweg.
Nu komen we in de buurt waar Maarten woont en we straks verwend zullen worden. Vanwege een griepje loopt hij zelf niet mee, dus verwacht ik hem aan de kant. Hij staat er wel maar we zien elkaar niet. Pff toch nog hoogteverschil in Den Haag. Dan komt het lange rechte stuk. We zien de torens al en gaan voor de laatste loodjes. We zien de opblaas finish al, maar dan blijkt dat we de bocht nog om moeten. Hier staat Cor enthousiast te roepen. Nog een paar meter vóór Ben en ik tegelijkertijd de finish oplopen. Piep, piep, piep pieper de piep ik ben blij met de tijd die ik liep. Netto 1.57.14. De afstand blijkt trouwens volgens de Garmin 21,4 km te zijn.

Na de finish
eindeloos doorlopen tussen de hekken. Medaille, drinken en chip inleveren. Waar zijn we? Waar is VROM. Nu zijn we blij met al die Hagenezen aan de kant. We koelen af, maar hebben geen zin meer hard te lopen. Dan eindelijk weer naar VROM. Ben treft het niet. Veel mannen in de kleine kleedruimte en de douches geven alleen koud water. Ik tref nog een leeg hokje en een warme douche.
Inmiddels zijn Hannie en Beatrijs ook binnen. Hannie helemaal gelukkig met haar PR.

De afterparty
Nadat alle KR’ers gewassen zijn gaat het naar Maarten. Daar staan allerlei lekkernijen opgesteld. Het is een allerhartelijkst welkom in een sfeervol huis. Alle drie de dochters zijn opgetrommeld om te helpen en het is heel gezellig. Zelfs de poes en hond vinden het leuk dat wij er zijn. Anne-Claire heeft heerlijk gekookt en gebakken. Ik kan helaas alleen van de soep en het toetje genieten, maar dat maakt niet uitHet is al half tien als we in een donker Den Haag op de tram wachten. Daarna een lege ongezellige trein naar Leiden en we zijn blij als we rond elf uur weer thuis zijn. Even uitrusten en dan wéér hardlopen..

Contrast rijk

2008-03-13T21:25:00.003+01:00

Gisteren nog een stormwaarschuwing, vandaag een mooie zonnige dag. Het is een uitzondering dat ik al om vier uur thuis ben. De zon is daar blijkbaak van geschrokken want die laat zich niet meer zien, maar het blijft nog lekker lang licht. Dus snel de loopspullen aan en de twee uur die vandaag op het schema staat in daglicht afleggen. Beginnen met wind tegen, dat betekent de kust opzoeken. Probeer het tempo lekker laag te houden wat met deze wind wel zal lukken. Langs het Oegstgeesterkanaal is het nog lekker rustig, maar in Katwijk is Nederland al bezig naar huis te gaan. Lopen is gezond, maar ik vraag me af hoeveel viezigheid ik nu inadem. Als hetgeen de brommers die mij passeren uitstoten net zo is als ze ruiken, is dat niet best. Ik weet niet of het hoog of laag water is dus besluit ik aan zee het schelpenpad naar Noordwijk op te lopen. Weg van de drukte. Het pad gaat omhoog en omlaag. Veel zwaarder dan het fietspad maar heerlijk rustig. Wat een contrast. Op en neer gaat het steeds, met ver op de achtergrond de zee die het strand raakt. Wat rustgevend is dit. Samen met het rustige tempo voelt het helemaal goed. Tot Noordwijk kom ik maar één wandelaar tegen. Met het lege duingebied om mij heen voel ik me vrij! In Noordwijk loop ik de boulevard af richting vuurtoren en ga het binnenland weer in. Neus naar het oosten en in kom vanzelf weer thuis. Bij Voorhout komt een verbaasde Marjo mij op de fiets tegemoet. Ze had mij hier duidelijk niet verwacht. De voeten beginnen te branden. Komt dat door de Vitasan kousen? Ben blij als ik in Voorhout (lang) bij het stoplicht moet wachten. Het fietspad loopt erg scheef af, dus niet lekker. Rechts lopen heb ik de minste last van de scheefheid, maar daar loop ik weer dicht langs de auto’s die zich haasten om thuis te komen. Gelukkig zijn dit de laatste loodjes! Ik denk aan de geblesseerde Ans en al die andere lopers die nu thuiszitten en graag met me zouden willen ruilen. Dat geeft me weer moed en energie om vol te houden. Het vooruitzicht dat ik vanavond niet naar de training hoef en heel veel andere dingen kan doen, geeft me vleugeltjes.
Voldaan druk ik mijn Garmin pas bij het tuinhekje uit.

Denkwerk

2008-03-11T21:20:00.001+01:00

Sommige interval trainingen vereisen wat meer denkwerk dan andere. En waarom? Omdat we de training op de Galweg uitvoeren waar elke 100 meter staat aangegeven tot 1 kilometer. We willen tijdens onze versnelling niet graag keren dus proberen we aan begin en eind goed uit te komen. Tot zo ver duidelijk? Zo ja, dan snappen jullie het beter dan sommige leden van onze loopgroep.
Het programma: 2x 1000m, 2x500m, 2x 1000m. Na de 1000 m, 400 m HP en na de 500 m, 200 mHP. Ondanks de verwachting van storm en regen is er een goede opkomst. Door het blessureleed van Ans, de mexicotrip van Linda en het ontbreken van Karolien mis ik een aantal van mijn loopmaatjes. Marja is er wel maar dieheeft zondag niet gelopen dus blaakt van energie. Dat is al bij de eerste versnelling te merken. Ze probeert De snelle jongens bij te houden wat haar aardig lukt. Doordat ik nu alleen tegen de wind in ploeter wordt de afstand groter. Het tempo is haar toch te snel dus de volgende series lopen we samen. Ik heb duidelijk minder kracht en loop bij tegenwind achter haar. Toch heb ik het idee dat het heel goed gaat al kan ik de rondetijden niet goed aflezen (kwestie van instellen, maar daar denk ik pas vlak voor de training aan!). De laatste twee kilometers moet ik haar weer laten gaan als ze met Geek (die afgezakt is) gaat lopen. Ik heb een aardig gat geslagen met de lopers achter mij, dus ook ik ben heel tevreden.

PR 15 km

2008-03-09T21:19:00.000+01:00

Onverwacht een PR gelopen bij de Voorschotenloop. Daar had ik me van te voren helemaal niet mee bezig gehouden. De planning was om zaterdag gewoon met de anderen 2 uur in het duin te gaan trainen en dan zondag relatief rustig in Voorschoten. Zaterdag moest ik onverwacht werken dus het lopen schoot er bij in. Het flitst dan nog wel door je hoofd om ’s middags voor jezelf te gaan lopen, maar dat vond ik wel erg dicht om de 15 km loop.
Het weer was echt deprimerend en het zag er niet naar uit dat we droog van start konden gaan.
Ook was ik benieuwd hoe mijn lijf op de inspanning zou reageren, want doordat ik nog steeds mijn eten door de keukenmachine wordt gemalen en niet door mijn kiezen, moet ik mijn uiterste best doen voldoende bouwstoffen naar binnen te krijgen. In voorschoten was bij onze aankomst de kinderloop al voorbij en stonden de kleintjes druilerig bij de wagen naar een clown te luisteren die wel lekker droog stond. De andere lopers verscholen zich in gangen, kantine, kleedkamers en overdekte tribune. Een enkeling waagde zich al vroegtijdig aan het inlopen.
Dan het meest gehate ritueel voor een wedstrijd en dat is in de rij voor de toiletten. Het is waarschijnlijk allemaal psychisch, maar wie durft dit over te slaan!
Toch maar even inlopen en Cor weg zien gaan op de 5 km. Hij heeft heel verstandig zijn afstand om laten zetten. Door de onregelmatigheid van het lopen door blessures, maakt de kans op nieuwe blessures alleen maar groter.
Vijf minuten na het startschot van de 5 km, valt die van de tien en dan moeten wij eraan geloven. Het is nu nog harder gaan regenen, dus alle bikkels staan opeengepakt in de partytent die aan de finish aansluit. Pas op het aller-, allerlaatste moment schieten we naar voren. Het startschot klinkt en we zijn de regen alweer vergeten. De wedstrijd verdringt alles. Karoline en Joop lopen mij achterop en we gaan gedrieën verder. Joop geeft tempo aan en ik weet niet wat hij gegeten heeft maar ik vind het erg hard gaan. Komt natuurlijk omdat ik niet goed in gelopen ben. Ook kijkt hij héél irritant om de 500 m op zijn klokje. Tijd? Boeien! Ik heb wel mijn Garmin om, maar kijk naar gedurende de wedstrijd niet op! Ik ben geen prestatiemonster, maar loop zoals ik mij voel. Ik wil namelijk lekker lopen en dat zal de ene keer sneller zijn dan de andere keer, maar mijn gevoel is mijn leidraad, niet de Garmin. Volgens mij ben ik daar wel een uitzondering in.
Karoline vond het ook erg snel gaan dus bleven we samen een stap achter. Toen we bijna op de helft waren vond Karoline het te snel gaan en wilde een tikkie terug. Gek genoeg was ik op dat moment warm en kreeg de spirit. Ben gewoon doorgegaan. Zag Hans en Jan met nog twee anderen voor mij lopen, en zonder te versnellen heb ik ze ingehaald. Dat voelt goed. We liepen intussen weer op een smal pad het park in, dus ik kon er niet voorbij. Zodra er ruimte was ben ik er toch voorbij gegaan. Hans kon niet meekomen zei hij later. Jan wel, maar die wilde solidair bij Hans blijven. Ik wist niet of ik dit tempo vol kon houden, maar het voelde goed. De laatste kilometer was nog het zwaarst. Ik zag in de verte al de oranje partytent bij de finish maar dan moet je nog dat hele rechte stuk.
Ik wist dat ik goed liep maar dat de eindtijd 1:10:23 zou worden, was een complete verassing. Een P.R. van een dikke minuut en derde in mijn leeftijdscategorie. Een resultaat om lang van te genieten.

2008-03-06T21:53:00.001+01:00

Vandaag 1,5 uur gelopen en 2x7minuten uit tempo
Er kan weer 16 km bij het week totaal opgeteld worden
Ik wilde me eigenlijk een beetje rustig houden voor de wedstrijd komende zondag in Voorschoten. Frans en Arthur liepen toch wel lichtelijk te sleuren. Als je naar de gemiddelde snelheid kijkt, ging het minder hard dan voor mijn gevoel. Zou het dan toch tussen de oren zitten?

Hoera

2008-03-04T21:46:00.000+01:00

Cor is jarig.
Ik kan toch nog geen taart eten, dus dan maar intervallen.
8x800m en 200m HP
Het gaat prima. de tijden zijn:
3:44
3:05
2:99
3:05
2:98
3:02
2:95
3:08
Niks mis mee.

Vetloop

2008-03-02T16:27:00.003+01:00

Vandaag wil ik echt een duurloop doen met een lage hartslag. Zal niet meevallen met de nog steeds forse wind, maar ik zal niet op tempo letten. Dat valt uiteindelijk nog niet mee, want het gaat tegen de wind in wel errug langzaam! Ik loop onder begeleiding van het klokkengelui van het Groene kerkje. Het weer is prachtig en het water in het Oegstgeester kanaal wordt fors opgestuwd met dezelfde kracht warmee ik tegengehouden wordt. Anne het eind van het kanaal hoor ik snelle voetstappen achter mij. Hijgend komt er een man naast me lopen. "Zo even een gaatje dichten hijgt hij". "Was ik een goede haas voor je"vraag ik. "Ja, maar nu ga ik vegen"Hij draait zich om en weg is hij weer, zijn loopmaten tegemoet. In Katwijk heerst de gebruikelijke zondagrust, alleen onderbroken daar jawel alweer kerkklokken. Bij het strand heb ik zin in windje mee en ga het strand op richting Noordwijk. Het is nog steeds een onstuimige zee met gelukkig hard zand. Er zijn al aardig wat wandelaars. In de verte schemeren de hotels van Noordwijk. Als ik eenmaal op de boulevard ben wil ik via Rijnsburg weer terug. En dan gaat het mis. Ik kom in een woonerf terecht en om dat te vermijden sla ik toch het pad in waar een bordje "doodlopend" staat. Aangemoedigd door de fietser die hier ook gewoon ingaat, en omdat ik geen zin heb om terug te lopen (want dat is omlopen) ga ik door. Hier zie ik tegen de duinrand het eerste bloeiende bollenveldje van 2008.

Mijn enthousisme is meteen gedemd als ik erken dat ik niet goed zit. Ik kom uit op het terrein van de Psychiatrische inrichting vlak naast ESTEC. Aangezien beide terreinen erg groot zijn en Estec omringd door een heel hoog hek, raak ik de weg kwijt. Ik vraag nog naar de uitgang aan een bewoner die op het terrein wandelt, maar aan zijn gezicht te zien is hij al veel langer de weg kwijt. Ik besluit het hek te volgen dan kom ik goed uit. Gelukkig het werkt wel maar kost kilometers.
Ik wil meteen de snelste weg naar huis. Ik heb er genoeg van en kan niet meer van de laatste kilometers genieten. In tegendeel, ik ga van alles voelen. Het ergste zijn de benen die voelen erg zwaar aan. Pfff, je zal maar met een marathon bezig zijn. Daar moet ik even niet aan denken. Gelukkig is thuis het leed gauw geleden en kom ik bij, door met een nieuwe uitgave van het blad Runners in bad te gaan liggen.

Onstuimige duurloop

2008-03-01T16:08:00.002+01:00

Het heeft de hele nacht gespookt. Er was storm voorspeld met zware windstoten, nou die is er ook geweest ook. Vergezeld van veel weerlichten. 's morgens lijkt de wind wat minder en de lucht ziet er goed uit. Het is tenminste droog. Ik reken op een paar brede ruggen. De laatste dag van de rustige week, er staat 90 minuten op het program. De groep is niet zo heel erg groot en we vertrekken meteen met kop in de wind. Lange Paul, altijd vooraan te vinden, wil nu niet voorop. Gelukkig lopen we na 1 km tegen de zeereep aan en moeten we noodgedwongen links of rechts. We gaan links richting Noordwijk. Via een kronkelige route komen we daar in een heel relaxed tempo. Daar verliezen we Aad, die eigenwijs als hij is, niet een paar stappen terug wil doen om de route van de groep te volgen maar zijn eigen weg zoekt. Inmiddels is de zon herlijk gaan schijnen en is het ondanks de wind, prachtig weer.We lopen door de Goudkust van Noordwijk waar het tempo dankzij wind mee, fors omhoog gaat. Het is redelijk stil in de groep. Op de Boulevard zien we niets meer door de stuifwind. De zee buldert onstuimig. Een gementelijk boompje heeft ondanks de steunpaal van de wind verloren en is ligt plat op straat. Dekking zoekend omdat we gezandstraald worden gaan we richting duinen. De wind komt van opzij en sommige gaan het gevecht aan. Dat gaat wel ten koste van een stijgende hartslag, wat niet de bedoeling is bij deze duurloop. Ik blijf dus achter bij Grazyna die last heeft van haar knie. Ze kan gelukkig de laatse kilometers volgen en daar zien we ineens Aad weer. Komt zoals altijd weer boven water.

Rustige week

2008-02-28T23:49:00.000+01:00

Voor de lopers die trainen voor 42km Rotterdam, is het een rustige week. Voor mij dus ook. Een uurtje met 2x7 uit tempo. Als we vertrekken uit de Schelft, begint Geek meteen een heel verhaal waar blijkbaar niemand naar luistert. Ik vang iets op van we doen geen oefeningen maar beginnen heel rustig. Dat zijn woorden met de wind meewaaien blijkt als degene die geen marathon lopen, meteen aan kop beginnen te sleuren. En Frans is er niet eens bij. Ik blijf in de tweede groep. De versnellingen komen immers ook nog. Ik heb sportdrank bij me wat ik op die korte afstanden nooit doe, maar nu ik alleen vloeibaar voedsel heb moet er meer bijgetankt worden. Het is een simpel vierkantje dat we lopen. Aan het eind van de Leidse vaart linksaf richting Ruigenhoek. Ineens is Aad kwijt. Wil zeker niet versnellen. Want nu begint de eerste versnelling. Geen probleem voor mij. Kees valt van de kopgroep af en ik vang hem op. Ans en anderen volgen. Dan gaat het weer rustiger de Herenweg op. Aan het eind de 206 onderdoor en op de ventweg de 2de versenlling. Ria haalt me in en gaat vlak voor me voeten lopen. Dus ik háár weer voorbij. En blijf voor. Gaat eigenlijk best snel die 7 minuten. Is wel eens anders. Als we stoppen voor de oefeningen komt Aad van de andere kant aanlopen. Het is vanavond heerlijk zacht loopweer. We doen dus extra rek en strek oefeningen, kunnen we er wat langer van genieten.

Blij verrast

2008-02-26T23:23:00.000+01:00

Nu het lopen dit weekend zo goed ing,is het spannend hoe de kaak voelt bij een hoger tmpo. De training van vanavond is daar heel geschikt voor. 6 x 1000m me 200HP op de Galweg.Gaat het nietkkel ik lekker in mijn eigen tempo achteraan. Iedereen is (blij) verrast dat ik vandaag weer kom trainen. Van fijn, goed tot moedig in ieder geval positief. Hele andere geluiden dan het commentaar van niet lopers! Ton probeert me nog te strikken als assistent voor zijn groep. Had echt gedacht dat ik na de val een sapje terug zou doen. NO WAY! Niet nodig. Na het bijkletsen richting Galweg. Geek voelt zich een beetje grieperig (het schijnt te heersen) dus Wilfred doet de warming-up. Dan gaan we los. De groepjes formeren zich vanzelf en ik begin vrij rustig. Ik merk al snel dat het lekker gaat. Nergen last van. Joop en ik lopen voorop. Bij de eerste 2 duizendjs, wordt er door de andere aan het eind gesprint maar dat is daarna over. We blijvn strak draaien. Dat heb je me die oudjes. Sommige haken na de drie keer af en gaan wat rustiger. Daar wordt ik alleen maar sneller van. Ha. Ik ben heel voldaan.6x1000 m in: 4:55, 4:47, 4:53, 4:32, 4:45 en 4:23
Totale afstand gelopen: 10 km.

In plaats van de Baanwedstrijd

2008-02-24T19:46:00.000+01:00

Vandaag de derde wedstrijd voor de clubkampioenschappen. De baanwedstrijd over 1,5 km vind plaats op de atletiekbaan, de Spartaan. Voor ons duurlopers is dit een vreselijke afstand dus ik vind het dit jaar niet erg om niet te starten. Hardlopen gaat nog steeds hardstikke goed, maar een wedstrijd durf ik nog niet aan. Ik besluit om in plaats van de wedstrijd te lopen na afloop de loopschoenen aan te trekken en naar huis te gaan lopen. Tot die tijd bekijk ik het geheel van de andere kant en heb me meteen als vrijwilliger aangemeld. Samen met José en Ankie die ook in meer of mindere mate geblesseerd zijn vormen wij de jury. Een gewetensvolle taak. Diverse pogingen worden ondernomen (zonder succes) om ons om te kopen. Iedereen zal op de juiste tijd finishen. Hoewel er zon voorspeld is laat die zich nog niet zien. Het is heerlijk loopweer, maar als je staat te jureren worden de handjes toch wel koud. Het zijn ook aardig wat series die afgewerkt worden. Van dichtbij kan ik de gezichten zien van lopers die echt tot het gaatje gaan. Anderen dat zijn er beest een aantal stoppen al vóór de finishlijn. Dat scheelt ze echt seconden, want ja, we zijn vandaag echt heel streng! Ik bekijk het groepje waarmee ik had moeten starten met gemengede gevoelens. Hier had ik tussen moeten lopen.
En wat zou het resultaat geweest zijn? Was Ben dan ook na zijn te snelle start even gestopt? Had Karoline dan ook zo relexed gelopen dat ze nog wat over had? Je weet het niet maar ik denk toch dat het een andere race was geweest!

Als iedereen geweest is drinken we nog wat en met stijve benen van het staan ga ik mijn training doen. Het eerste stuk is de route van de Z&Z loop en bij de rotonde (bij het soldaatje) ga ik richting Sassenheim. Ik besluit naar de A4 te lopen en dan via Warond terug te gaan. Het tempo is ongeveer Dl2 en het gaat uitstekend. Ook vandaag voel ik me heel goed. In het begin lijk jik me kaakopje te voelen, maar ik prent me in dat het vast suggestie is omdat niemand geloofd dat ik met lopen niks voel. De borstspier voel ik nauwelijks dus ik kan lekker doorkachelen. Zal ik er nog een lusje aanhaken? Cor denkt dat ik rechtstreeks naar huis kom en niet dat hij ongerust wordt, maar de klok wijst 15 km aan. Voor mij toch een reden om de lus de lus te laten. Goed getraind toch!

Keigoed

2008-02-23T18:27:00.004+01:00

Ik voel me keigoed!!! Vandaag een hele lange duurloop gedaan en liep als een zonnetje. De echte zon leek ook tevoorschijn te komen maar dook snel weg achter een laag bewolking. Bij het strand was het zelfs een beetje nevelig. Met een zuidwesten wind. Maar goed, voor ik daar was moest er eerst 7 km gelopen worden. Ik begon heel rustig, samen met Cor die mij langs het Oegstgeesterkanaal zou vergezellen. We zijn heel rustig begonnen en mijn doel was ook heel rustig te eindigen. Wanneer, dat zou ik laten afhangen van het moment. Aan het eind van het pad, scheidden onze wegen en ik liep door richting jachthaven om via het industrieterrein van Katwijk naar het strand te gaan. Zoals ik al zei was het een beetje mistig, maar heerlijk loopweer. Het strand zag er goed uit en de zee lokte. Ben even lekker over het strand gelopen. Door de tegenwind ging de hartslag wat omhoog en dat wilde ik niet, het moest een rustige lange loop worden. Bij het witte kerkje dus weer naar de boulevard. De boulevard volgen tot de vuurtoren en toen de borden Leiden gevolgd. 6km stond er. Ik liep 6min/km dus 36 min. Geen punt ik voelde me echt heel erg goed. Bij de bushalte stond een echte Katwijkse kritisch naar mij te kijken. Wat denkt ze nu.. positief? negatief? Wat geeft het. Verderop roepen een paar spelende jongetjes iets naar me. Ik kan het niet verstaan, maar het is blijkbaar erg leuk want de anderen lachen. Ik loop langs de duinen en loop uiteindelijk langs de ventweg van de N206. Misschien wel saai, maar volgende keer zoek ik wel een wat leukere route als ik weet hoeveel kilometer het is. Bij de A44 ga ik het fietspad links. Bij het corpus zijn ze nog druk bezig. Half maart is de opening en zo te zien is er nog veel te doen. De snelweg onderdoor en langs universiteit en ziekenhuis. Ik wil er nog wel een lusje aanmaken. Het gaat zo lekker! Bij de rotonde van de Rijnsburgerweg ga ik rechtdoor de Kagerstraat in. Ik wil uitkomen bij de Oegstgeesterweg waar ik het stadspolderpad richting Warmond opga om dan bij het spoortunneltje linksaf te slaan naar Poelgeest.
Dan is het eind in zicht! De Haarlemmerweg af en achter kasteel Oud Poelgeest langs. Nu ruik ik de stal en moet me inhouden om niet nog meer te gaan versnellen. Bij het tuinhek bedenk ik, stoppen! Ik heb het gevoel of ik eindeloos door kan lopen.
Een druk op de Garmin en de klok blijft staan op 2 uur 14 minuten en 55 seconden. Ik ben dik tevreden.

Ik loop weer!

2008-02-19T21:46:00.000+01:00

Ik weet het, iedereen verklaard me voor gek, maar na de val van zaterdag ga ik vandaag weer hardlopen. Rustig aan weliswaar maar toch. De rust van het weekend heeft gezorgd dat de kaak uit zichzelf al rechter is gaan staan. Dat is voor de kaakchirurg een reden om niet te opereren. De breuk moet zonder fixatie helen en het enige is dat ik nog een paar weken gepureerd voedsel moet eten. Dat betekent nu gewoon vloeibaar, want ik kan wel gewoon praten maar verder gaat de kaak nog niet open. Het slechte nieuws is dat er een kies gebroken is tot in de wortel dus die moet als verloren worden beschouwd. De chirurg had geen bezwaar tegen hardlopen (niet struikelen of vallen natuurlijk!!) en zelf aanvoelen of het gaat, ja of nee.
Dat heb ik dus vanavond gedaan. Samen met Cor die na zijn blessure ook weer begint en tot de Klinkerbergerplas zijn we zamen gegaan. Ik zou door tot het spoorpad, want het ging best en dat is uiteindelijk tot de spoorbomen bij de jeugdgevangenis geworden. Het ging goed maar rustig. 6 min/km als ik sneller ga heb ik het gevoel of ik twee tennisballen in mijn kaak heb. Niet prettig. Ook volede ik me niet sterk door het weinige eten van de afgelopen dagen.
Uiteindelijk 38 min (6 km) gelopen.

Pechloop

2008-02-16T21:52:00.000+01:00

Het is een prachtige dag. De thermometer staat een paar graden onder nul maar de zon verschijnt rood achter de horizon en stijgt in de lichtblauwe vrieslucht. Een dag met een randje dacht ik toen ik met de zaterdaggroep van de Duindamseslag vertrok voor een duurloop van 2 uur. Het werd inderdaad een dag met een randje, maar niet zoals ik het bedoeld had. Iedereen had er zin in. In een uiterst traag tempo van 6min/km gingen we van start. Lekker kletsend over van alles en over lopen. De route ging richting Zweefvliegveld waar we de Amsterdamse waterleidingduinen ingingen. We passerden de ingang de Zilk waar we weer richting het zuiden gingen. De ondergrond was aanvankelijk zand en erg ongelijk. Goed oppassen om de enkels niet te verzwikken. Gelukkig heeft het al heel lang niet geregend. Wildroosters, ook van die fijne dingen. We zijn er heel wat over geweest. Vervolgens liepen we op de pas met klinkers belegde fietspaden. Heel erg lelijk en totaal niet passend in deze mooie duinen. En omhoog ging het. Dat ging prima totdat..... ik denk dat ik met de punt van mijn schoen een steen raakte???? Ik kon me niet meer staande houden. In een reflex knie en handen naar voren. Maar voor dat mijn val gebroken werd sloeg mijn kin tegen de grond. Een hoorbare klap. Iedereen schrok, en ik nog meer want ik voelde meteen dat mijn kaak niet meer goed stond. Bloedende kin, bloedende handen een zere knie en een zeer hoofd. Ik proefde een stukje in mijn moed, O jee, mijn tanden. Het wass een heel klein stukje. Hans wilde mij maar van de koude grond hebben, maar ik voelde me echt te naar om op te staan. Na een hoe lang? wilde ik het wel proberen. De pijn in de knie ebde weg en ik kon weer lopen. Maar die kin. Praten ging wel maar niet van harte. Gelukkig had ik de telefoon mee. Gijs belde Cor. Inmiddels was Paul (bleek achteraf) wat verderop een ambulance aan het bestelln. Lopen is soms makkelijker dan communiceren! De auto stond bij de Duindamseslag dus werd er een buurman gecharterd. Wij midden in het duin liepen naar de rand. De rest van de groep liep heen en weer om warm te blijven. Het was nog steeds koud.
Eindelijk de weg naar Langevelderslag. Bleek de ambulance verderop te staan. Inmiddels was Cor met buurman gearriveerd. Wij richting ambulance om te vertellen dat wij zelf wel naar het ziekenhuis zouden gaan. We vonden een ambulance en politiewagen. Leeg. Cor nog het pad op de duinen in, maar nergens een teken van leven. De kin bloedde nog steeds. Wij alvast weg, de andere lopers het verder op laten lossen.
Gelukkig was het niet druk op de EHBO. De kin werd geplakt, en een foto van de kaak liet zien wat ik al vermoedde. Gebroken kaakkop. Overleg met de kaakchirurg en ik word met pijnstilers naar huis gestuurd en maandag op de poli kaakchirurgie verwacht.
Dat wrod een spannend weekend. Wat staat me te wachten? Operatie, fixatie van de kaken? Het is duidelijk dat ik alleen kan drinken. Meteen naar Appie voor pap en vloeibaar spul. Valt nog niet mee wat te kiezen. Maar misschien is het maar voor twee dagen denk ik hoopvol terwijl ik de dicloflenac en paracetamol hun werk laat doen.
De hele route. Het vette stuk hebben we gewandeld

Dit is de onheilsplek

Meniscus uit de rails

2008-02-14T22:08:00.000+01:00

Vandaag staat er een lange duurloop op het programma. 1 uur 45 minuten en dan nog eens 2x 7 minuten uit tempo! Dat is niet kinderachtig. Maar dat wist ik toen ik besloot met Geek mee te trainen. Nadeel is dat je in het donker loopt. Net of 2 uur dan langer is dan 's ochtends in het weekend. Voor sommige is er een ontsnapping. Wilfried gaat maar een uur dus wie mee wil kan na 30 minuten weer terug. Ik niet natuurlijk. Arthur nog even wel want die is vorige week in het donker in de duinen op een tak getrapt en heeft daardoor de Z&Z wedstrijd van afgelopen zondag moeten missen. Uiteindelijk loopt hij toch het hele stuk mee. We gaan eerst de Leidse vaart, lopen dan richting de Zilk en doen de eerste vernelling. Een stapje erbij en dat gaat prima. Bij het zweefvliegveld de duinen in. Mu weer in het groen is het tijd voor ene plaspauze. Daarna wordt er weer opgestart en begint mijn rechterknie vervelend te doen. Het ging zo goed! Ik probeer zo te lopen dat ik hem niet voel, maar moet ook opletten want het is aardedonker. Gelukkig loopt Karoline met haar hoofdlamp voorop en dat scheelt. Geek had de zijne ook mee willen nemen, maar die weigerde. Het is nu weer "bijna" zomertijd, maar volgend jaar koop ik er ook een.
Als we bij Duindamseslag de duinen weer uitgaan is het weer tiojd voor de tweede versnelling. De meniscus zit blijkbaar weer op de rails, want het gaat weer goed. Ik ga dus lekker mee met Karoiline, Geek en Linda. Het voelt goed. De rotonde halen we niet in 7 minuten. Na de versnelling de achterste ophalen en terug naar de Schelft. Een lusje om de tijd vol te maken hoeft gelukkig niet.
Rekken strekken en tot de volgende keer.

4x800

2008-02-12T22:30:00.001+01:00

De interval van vanavond bestaat uit 2 series waarin we 4x800 meter lopen met een HP van 200 en een SP van 500 meter. Ik besluit om met Marja en Linda mee te lopen. Kijken hoe dat gaat. Volgens LInda moet ik dat makkelijk bij kunnen houden. Zij houden als tempo ca. 3.45 min/km aan. Het gaat heel goed al gaan de laatste twee keer wat moeizamer. Daarna nog een kort duurloopje om de tijd vol te maken en dan zit de training er weer op.

Vierde Z&Z loop

2008-02-10T22:23:00.001+01:00

Vandaag lopen in Leiden. De Roadrunnersloop alweer de vierde loop in het Z&Z circuit. Het is prachtig weer. Eigenlijk korte broeken weer al zijn de ochtenden nog behoorlijk koud. Ik twijfel maar besluit de lange broek aan te houden en wel met korte mouwen te gaan lopen. Het is een goede keus. Er zijn heel wat bekenden aanwezig. Gezellig. Kletsen hier, praten daar en toch maar wat inlopen. Bij de toiletten staan rijen dik, maar ik hoor dat er mobiele toiletten bij de start staan. Hier zijn geen wachttijden. Ik ga mijn eigen loop lopen. Joop staat wel in de buurt, maar ik wil met niemand rekening houden. De tien en vijtien kilometer lopers starten dezelfde tijd. Onhandig. De eerste kilometers is het te druk op het parcours. Ik probeer een weg te vinden maar moet me toch inhouden. Uiteindelijk lukt het me om weg te komen en ga. Ik ga zelfs lekker. Te Hard? Ik dacht het niet. Haal Els en Willy in en ook Ton Meiland geeft ineens een schreeuw. Het blijft lekekr gaan. Na de 10 kilometer komt Hans mij voornij. Hij was bij Jan blijven lopen die zich niet optimaal voelt en gaat nu z'n eigen gang. Ik kan hem niet volgen, maar het gat wordt niet groter. Zelfs bij de finish voel ik me nog goed al ben ik wel blij dat ik er ben. In een voor mij prima tijd van 1.11.47
De beloning is een rugzak van de Hardloopwinkel.

Carnavalsoptocht

2008-02-02T22:11:00.001+01:00

In het jaar dat de NSL 40 jaar bestaat hebben een aantal leden Noordwijkerhout kennis laten maken met de veelzijdigheid van de leden van deze hardloopvereniging. Zo verschenen er vanmiddag diverse lopers aan de start om mee te doen met de carnavalsoptocht. We zagen de koploper, kroegloper, naaktloper, broodloper, zandloper en wat al niet meer voor lopers. Alleen de hoerenloper was niet op komen dagen. Was zeker bang voor de dorpsroddel. Ook Roelof hebben we gemist terwijl hij echt beloofd had om als (s)loper te komen. We wilde zo graag weten waarom hij er niet was dat we hem opgezocht hebben. Helaas was hij niet thuis om het ons te vertellen. Jammer. Het kratje bier hebben we niet gevonden.

After Brugge

2008-01-20T21:57:00.001+01:00

Frank en Inke willen al vroeg de boot hebben. Dus zijn we rond half vier thuis. Trek snel mijn hardloopkleding aan om een leker rondje te lopen. 90 minuten. Alweer zonder Garmin want die ben ik vergeten op te laden.

Brugge

2008-01-18T21:55:00.000+01:00

Omdat we dit wekend samen met Frank en Ineke naar Brugge gaan, kan ik morgen niet met de groep mee. Ik loop dus zelf een groot rondje 1 uur en 45 minuten. Helaas zonder Garmin dus geen registratie. Is wel erg kaal, maar de kilometers tellen mee.

Hondeweer

2008-01-17T21:47:00.000+01:00

90 minuten hardlopen en 2x7 minuten uit tempo. Dat staat er op het programma. ER is regen voorspeld, maar voorlopig is het nog droog. We hopen dat de hele training zo te houden. Helaas. Na achten barst de bui los. En niet zo'n klein beetje ook. We versnellen om de druppels voor te blijven. Tevergeefs. We zijn binnen de kortste keren drijfnat. We lopen de route uit en geven ons zelf 5 minuten kado. Dit is echt geen weer. Brrr

Trainen bij Ad

2008-01-14T21:32:00.000+01:00

Morgen, op mijn reguliere trainingsavond hebben we het nieuwjaarsdiner van de Kennemer Runners. Een jaarlijks evenement dat we niet graag missen ondanks dat we niet meer met ze hardlopen. Dus moet er vanavond gelopen worden. Ad geeft 's maandags training dus sta ik 07.00 uur klaar op de Brink. Er staat een guur windje. Het bushokje houd gelukkig het meeste tegen. De groep van Ad is nooit groot, maar vanavond al helemaal niet. We lopen naar de Gooweg om daar de oefeningen te doen.

Lopen op hartslag

2008-01-13T21:22:00.000+01:00

Cor wil vandaag ook weer met de groep lopen. Dus ga ik niet naar Geek die vandaag in de Zilk traint maar gaan we samen bij Ton lopen. Op zijn training staat lopen op hartslag. Ton zoekt een leuk rondje uit waar een prachtig steil duin inligt. Erst verkennend. Dan 3x hardlopen om de maximale hartslag te kunnen bepalen. Je kan eigenlijk alleen het laatste vlakke stuk voluit. Dus het is allemaal natte vingerwerk. Ook hebben de meesten geen hartslagmeter dus voordat de hartslag gemeten is, is hij natuurlijk niet meer maximaal. Maar we zijn lekker bezig. Daarna nog een keer op 70%, maar volgens mij doen de meeste maar wat. Willen gewoon lekker lopen en moe thuiskomen. Cor doet hard mee, en dat moet hij later bezuren als we nog een stukje "gewoon"gaan lopen. Het schiet weer in de kuit en hij kan moeizaam verder. Ik loop voorin en word door anderen gewaarschuwd. Ik blijf bij hem en zeg Ton gewoon verder te gaan. Cor loopt zo slecht dat ik besluit de auto te gaan halen. Ben ik tenminste lekker bezig. Zo gezegd zo gedaan. Inmiddels is Ton met de groep ook aangekomen. Jammer voor Cor, ging net weer beter, nu wéér geblesseerd. Ik haal hem op de Duinweg op en rij naar huis. In het logboek kan 7 km bijgeschreven worden.

Zaterdagduurloop

2008-01-12T21:10:00.002+01:00

Op zaterdag is er geen training, maar een groep trouwe duurlopers die voor de marathon trainen. Ook met deze groep wil ik kennismaken, dus sta ik om 9.00 klaar bij de Duindamseslag. Wilfried is degene die het tempo en de route aangeeft. Vandaag is dat 1,5 uur. Weer spannend, maar na afgelopen donderdag heb ik er vertrouwen in.Iedereen verzekerd mij dat het op zaterdag altijd in een rustig tempo gaat. Nou, vooruit. Het is heerlijk loopweer. Gezellig kletsend lopen we richting Noordwijk aan Zee, vandaar gaat het om Noordwijk heen richting Voorhout om vervolgens langs de Leidsevaart weer terug te gaan. Het laatste stukje gaan de remmen een beetje los. Een medeloper passeert zijn huis maar krijgt niet de kans om uit te stappen en moet mee naar de Duindamseslag.
Ben wel blij als we er zijn, maar heb heerlijk gelopen in inderdaad een rustig tempo van gemiddeld 6min/km

Groep van Geek

2008-01-10T20:51:00.000+01:00

Vanavond loop ik de eerste lange duurloop met de groep van Geek. Ik wil toch wat meer afstanden lopen en dat vind ik te weinig terug in het schema van Ton. De interval afgelopen dinsdag is goed bevallen en ik ben hartelijk welkom geheten in mijn nieuwe groep. Frans, Karoline, Ans, Rens, Lieve en Paul zijn mij al voorgegaan dus het is allemaal erg vertrouwd. Wel spannend voor wat betreft tempo en duur. Omdat het een lange afstand is worden er geen oefeningen vooraf gedaan, maar lopen we in een rustig tempo in. We gaan richting Voorhout en hebben de wind lekker tegen. Ook moeten we nog eens 2x7 minuten uit tempo. Het doet me goed dat ik niet achterin de groep hang en dat ik het makkelijk kan volgen. Lekker ontspannen kletsen met Frans. Ook de versnellingen vallen mee. Deze groep past me wel!

Nieuw

2008-01-08T21:01:00.001+01:00

Hoewel het jaar nieuw is, kriebelt het al een tijdje. Ik wil in 2008 toch een marathon lopen. Of mijn lichaam dat aankan wil ik in de komende tijd bekijken als ik de trainingsarbeid ga uitbreiden. In Ton zijn nieuwe schema kan ik mij niet meer vinden. Het is allemaal te kort. Als straks de opstappers ook weer mee gaan lopen, vind er wéér een aanpassing plaats en dat komt het tempo meestal niet ten goede. Nu mopperen sommige al dat het te snel gaat. We lopen bijna nooit meer als één groep bij elkaar. Ans heeft mij in vertrouwen het schema van Geek gemaild en vandaag heb ik de stoute loopschoenen aangetrokken en me als aspirant loper bij hem aangemeld. We gaan intervallen, dus dat is makkelijk. De intervallen zijn gericht op de langere afstanden dus dat komt helemaal goed uit.
500,1000, 1500, 1000,500 meter HP 200, 400, 600, 400, meter.
Een makkie. Het gaat lekker en het begin is er!

Bosloop 2008

2008-01-06T21:14:00.000+01:00

Een schitterende dag om de bosloop te lopen. De zon schijnt temperatuur is hoog (5 graden)en er is niet veel wind. Het is jammer dat de starttijden zover uit elkaar liggen. Nog een geluk dat we op loopafstand van de start wonen, dus het is voor ons niet zo erg. Cor start om 11 uur voor de 10 km. Ik ga wat foto's maken en ontmoet al veel NSL'ers. Als iedereen gestart is fiets ik snel naar het tunneltje in Poelgeest waar ik langs het fietspad in de Merenwijk weer foto's kan maken. De lopers zijn nog niet lang op weg, maar sommigen (in de achterhoede) hebben het al moeilijk. Dan ga ik naar huis om me om te kleden en klaar te maken voor de start van de 15 km die om kwart over twaalf plaatsvind. Ik sta naast Ans en we zijn zo aan het kletsen dat we verrast worden door het startschot. Jeetje, we moeten lopen! Na een van weerszijden succes gaan we op weg. Ik loop al snel bij de mannen van de NSL. Jan v.d. Berg en Hans van Diemen bepalen het tempo. Niet hun eigen tempo begrijp ik, maar het tempo dat Huub kan volgen. Ik dus ook gelukkig. Dat gaat kilometers goed. Het stuk op tengnagel is blubberig en behoorlijk glibberig. Voorzichtig lopen dus. Haalt je wel uit het ritme. Maar het gaat nog steeds goed. Op de terugweg, laat Huub zich lossen. Gaat niet, ga maar. Meteen zet het duo een versneliing in. Ik ga ook niet mee. Op dat moment ben ik bang dat ik het niet vol zou houden. Achteraf denk ik, waarom heb ik het niet geprobeerd en dan maar kijken waar het schip strand?
Ik blijf hetzelfde tempo houden. Het vervelende lusje in de Leidse hout (de route is nog 1,5 km terwijl je al de atletiekbaan ziet)en dan de finish. 1 uur 12 minuten en 46 seconden. Ik ben tevreden. Vijfde in mijn leeftijdscategorie. Het stukje naar huis gebruik ik om wat uit te lopen. De zon is inmiddels achter een paar wolken verdwenen.

Gelukkig Nieuwjaar

2008-01-03T21:30:00.000+01:00

De eerste training in het nieuwe jaar. Voor die gelegenheid gebben Yvonne en Arthur Warmerdam hun croissanterie beschikbaar gesteld om na het lopen een kopje nieuwjaarskoffie te drinken. Een mooi moment waarop we Ton even in het zonnetje kunnen zetten. Maar eerst moet er gewerkt worden. Er staat een minuten interval op het schema. 3,3,5,5,3,3 met 1 minuut HP, SP 3 minuten en dat 2 maal. We gaan naar het Bavo terrein waar we na de warming up van start gaan. Het is een onmogelijk stuk dat we op en neer gaan lopen. Er zitten bobels in de weg en af en toe een paar gladde plekken. Niet echt om voluit te gaan. Dat zie je ook aan mijn hartslag. Dan blijkt het programma veel te lang als we nog moeten koffiedrinken. De 2de serie wordt voor de helft ingekort. Het begint halverwege te sneeuwen wat door de wind fijn in de ogen waait. Al met al geen training om over naar huis te schrijven. Gelukkig is het nazitten heel gezellig, samen met diegene die niet getraind hebben maar wel gaan voor de koffie met. Ik heb dit jaar (als enige) wat gebakken en ik ben blij dat ik dat intitiatief genoemn heb. Anders waren we toch wel erg kaal het nieuwe loopjaar ingegaan. Aanstaande woensdag doen we het dunnetjes over met de hele vereniging en dan bij Humpry's Palace.

Gelukkig Nieuwjaar

2008-01-01T21:18:00.000+01:00

Voor mijn gevoel hebben we kort geleden het nieuwe millenium begroet, nu is het alweer 2008. Ik hoop dat het voor iedereen een gelukkig, gezond en een goed loopjaar wordt! Om het jaar goed te beginnen een duurloopje in de "vroege" nieuwjaarsmorgen. Na al dat vuurwerk van de laatste dag in het jaar, hangt er een weldadige stilte overal. Geen kip op de weg en de mist geeft de ochtend een Harry Potter sfeertje. Ik ga een rondje Veerpolder in omgekeerde volgorde. Op het laatst neem ik de Klinkerbergplas mee waar het ineens drukker wordt met wandelaars. Zowel met als zonder hond.
Ondanks dat ik (alweer) licht verkouden ben, gaat het prima. Het is kouder dan ik dacht. Heb dus geen handschoentjes meegenomen. Nou ja, thuisgekomen een lekkere hete douche en het nieuwjaarswensen kan beginnen. De eerste kilometers staan alweer in het nieuwe logboek.

Oliebollenloop

2007-12-30T10:49:00.000+01:00

De laatste loopdag van het jaar bij de NSL! Verleden jaar had Kees Zoutendijk met succes een oliebollenloop georganiseerd, dit jaar werden alle groepen en ook de wandelaars uitgenodigd.
Peter van Denzen verzorgt het inlopen en de warming-up, terwijl Kees en Ton de zes zakken met oliebollen verstoppen in het gebied tussen de fietspaden. Van lopen komt niet veel want bij elke gevonden zak moet er gegeten worden.Ik moet er niet aan denken, 's morgens vroeg een koude vette bol met poedersuiker, maar zoals de foto's laten zien hebben anderen daar minder moeite mee. Na drie zakken kon het niet uitblijven. Het beest in Ben komt weer los. Kom op, we hangen de zak in de boom. Een hoge denneboom met nauwelijks zijtakken is de klos. Ben probeert zoals vroeger langs de stam omhoog te klimmen maar zoveel ouder en zwaarder lukt dat niet meer.
Chris en Aad helpen hem. Het gaat niet makkelijk maar uiteindelijk hangt de zak drie meter boven de grond. Alles wordt digitaal vastgelegd. Ook William, gisteren net 50 geworden wil met zijn batch op de foto. Als bewijs dat hij na zijn gezellige feestje toch vroeg uit de veren is om hard te lopen.
Dan weer verder om de overige zakken te zoeken. De laatste wordt niet gevonden, want die is inmiddels meegenomen naar het Florisdal. Daar wacht ons koffie, thee en ja hoor de overgebleven oliebollen.
Ondanks de grote opkomst zijn er nog veel bollen over. Daar is rekening mee gehouden want er zijn extra zakjes om bollen mee naar huis te nemen. Ik bak ze morgen zelf. Met extra rozijnen!

Oudejaarsloop

2007-12-29T09:28:00.000+01:00

2007 zit er bijna op. Wordt 2008 het jaar van mijn eerste marathon?Ik ben al aan schema's aan het snuffeleen. Rotterdam vind ik te vroeg. Misschien Leiden in mei? Ben heeft mij zijn schema gegeven waar hij al 8 marathons met succes heeft uitgelopen. Maar wil ik meer dan uitlopen? Het lichaam voelt nu goed, het lopen gaat lekker, maar echt lange duurlopen doe ik niet veel. Ik heb er vandaag wer zin in. De laatste lange duurloop van het jaar. Toch maar weer naar Katwijk. Ik kijk graag hoe de zee erbij ligt. Handschoentjes aan want het voelt fris aan. Ik doe de route weer eens andersom. Eerst naar de Wassenaarseweg en dan de goudkust van Rijnsburg naar Katwijk binnen, door naar Katwijk aan Zee. Geen strand dit keer. De zee is kalm en heerlijk rustig. Hartslag blijft mooi laag en het gaat allemaal prima. Ben benieuwd hoe de kilometer teller er nu bij staat. Heb helaas (onvolledige) gegevens vanaf maart toen ik begonnen ben met de Garmin te lopen. Zal het volgend jaar wat beter bijhouden. Hé, mijn eerste goede voornemen heb ik dus al.

Kerstloop

2007-12-26T17:50:00.000+01:00

De NSL heeft zijn jaarlijkse Kerstcross. Geen wedstrijd, maar bedoeld als familiegebeuren. Donderdag moest Ton nog op zoek naar posters, dus heb ik mij voor de verandering eens als poster aangemeld. Fototoestel mee en zie je het hardloopgebeuren eens van een andere kant. ER is veel aanstormendtalent bij de NSL. De kleinste waren niet te stuiten en Ton had grote moeite de voorste met de fiets voor te blijven! Winnifred was ook over uit Madrid en liep met Fenne. Wouter was al ver vooruit. Bij de volwassenen zagen sommigen het toch als een wedstrijd en gaven zich helemaal. Anderen liepen lekker te kletsen en maakten zo hun rondje. Daarna koffie bij de Stay Ok. Toen was het mijn beurt om hard te lopen. En wel naar huis. EEn mooie afstand voor een hele rustige duurloop. Wel wat wind tegen (zuidwest) maar verder ging het prima. Misschien heb ik niet de snelste route gepakt, maar ik heb genoten van het ontspannen lopen!

Garmingorerunner 305 vergeten

2007-12-23T22:47:00.000+01:00

Na het rustige duurloopje van gisteren ben ik klaar voor weer wat pittig werk. Daar zorgt Ton wel voor. 60 minuten heuvelloop. Kris kras de duinen door. een uur lang. Zelf loopt Ton niet veel mee. Het is zwaar maar voelt goed. Het is nog wel een hoge luchtvochtigheid dus at maakt het wat zwaarder. Helaas ben ik in de haast mijn Garmin vergeten. De hartslagband heb ik dus voor niets aan. Maar geloof me, ik heb mijn best gedaan!

Sprookjeswereld

2007-12-22T17:42:00.000+01:00

Vandaag worden we wakker in een sprookjes wereld. Het heeft niet gesneeuwd maar door bevroeren mist is alles wit. Prachtig. Cor en ik besluiten in de duinen te gaan hardlopen. We rijden naar de Duindamseslag en lopen naar het strand. Het zand is ook nu weer lekker hard.We gaan richting Langevelderslag. Ik MOET gewoon steeds stoppen om foto's te maken. Het is te bijzonder. We gaan bij Langevelderslag de duinen in en weer terug naar de parkeerplaats. Het begint al te dooien. De sneeuw valt via onze hoofden van de bomen. Over een paar uur is het witte sprookje voorbij.

Tikfout?

2007-12-20T22:27:00.000+01:00

Interval op de Galweg. Ik dacht toen ik het schema las dat Ton een tikfout had gemaakt. 100-200-300-400 tempo met 100m HP 500m SP en dan weer een serie. Geen pyramide dus. Blijkt dat dit echt zijn bedoeling is. Geeft verder geen uitleg waarom dit nuttig zou zijn. HEb ik hiervoor mijn loopschoenen aangetrokken? Resultaat dat we er toch nog een lusje aanlopen voor we naar de Schelft gaan. Dan nog maar een keer tempo op het Westeinde. Ik moet toch het gevoel hebben dat ik iets gedaan heb. Het is weer een klein groepje; 7 man. Het schijnt de avond van de kerstborrels/bijeenkomsten te zijn. Veel zijn er in stress en komen niet. Anderen zoals Sari ontlopen juist de stress door te komen trainen. Ik ben ook blij dat ik toch gekomen ben.

Donkere dagen

2007-12-18T22:19:00.000+01:00

Vandaag staat er 50 minuten op het schema van Ton. Ik vind dat te kort dus ik ga lekker voor mezelf lopen. Niet ideaal in het donker, maar het voordeel is vroeg thuis en nog wat aan je avond. Beste route is langs Voorhout op het fietspad waar het rustig is en goed verlicht. Ik loop tot de derde rotonde. Op de verbindingsweg met Sassenheim zijn alle lantaarnpalen dood. Het is er stikdonker en aangezien er geen apart fietspad is vind ik dat te gevaarlijk. Driekwart rotonde en dan maar weer dezelfde weg terug. Het meest nare stukje is het donkere fietspad naast de A44 langs de jeugdgevangenis. Maar zonder enge ontmoetingen kan ik dat stuk afleggen. Harstlag blijft mooi laag en ik loop verder erg lekker.

Ton is terug

2007-12-16T16:59:00.000+01:00

Ton is weer terug uit Portugal. 's ochtends zien we twee zee gebruinde mensen komen aanfietsen. Op de vraag of alleen zijn gezicht zo bruin is, ontbloot Ton spontaan zijn buik. Dan komt het vast uit een potje is het commentaar. Na een week luieren weer aan de bak. Fartlek. Ik kan me heerlijk uitleven. Het lijf voelt goed en geen heuvel is mij te hoog. Lekker getraind!
Garmin niet gebruikt dus niets zwart op wit. Moet ook een keer kunnen.

Katwijk

2007-12-15T17:04:00.000+01:00

Ik wil weer eens een lange duurloop doen. Het lijf voelt goed en ik heb energie te over. Ik ga naar Katwijk, kijken hoe de zee erbij ligt. Het is windstil. De zee op zijn kalmst. Kan niet rustiger. Een doodkalme branding. Jammer toch dat ik geen camera bij me heb. Ik loop nog een stukje het strand op richting zuiden. Het is prachtig mooi hard zand. Zo kan je wel uren doorlopen. Er zijn weinig mensen op het strand. Omdat ik ook weer terug moet ga ik toch maar weer naar boven naar de boulevard en richting huis. Nog steeds ineen rustig duurloop 1 tempo. Harstlag blijft mooi laag. Bij Rijnsburg ga ik niet via de Wassenaarseweg naar Oegstgeest. Ik wil toch op dat punt zo snel mogelijk naar huis. De belasting is groot genoeg.

Klein groepje

2007-12-13T22:53:00.000+01:00

Ook vaavond is Ton nog met vakantie. Ik doe de warming-up. We zijn met weinig, maar dat mag de pret niet drukken. We gaan een duurloop 1 doen zoals op het programma staat. Er wordt wat heen en weer gepraat over de route, maar daar komen we wel uit. Het is prima loopweer, alweer!
We houden ons prima aan het schema. Na het inlopen 70 (Volgens de Garmin officieel 71minuten voordat Ben de cooling down voor zijn rekening neemt. Wat een samenwerking tussen de assistenttrainers.

Trainer William

2007-12-11T22:22:00.000+01:00

Ton en Willy vieren een week vakantie in Portugal ter ere van hun huwelijksdag. William zal vandaag de training doen. Ben had zich ook al enigszins voorbereid en weilde met mij samen de training geven. Een duurloop. Maar op het schema staat looptechniek. Het stokpaardje van William. Ben kan het niet uit zijn hoofd praten.
Na de loopoefeningen die we op het bedrijventerrein uitvoeren, lopen we nog even de Leidsevaart op en neer. Helaas wordt het een beetje verpest door de vele auto's die hier vanavond rijden.

1500 meter

2007-12-08T15:56:00.000+01:00

Ooit hebben we met de fietscomputer wat afstanden opgenomen. Ik wilde ook graag een 15oo meter stukje hebben omdat deze afstand één keer per jaar bij de clubkampioenschap om de hoek komt kijken. Vanaf huis inlopen tot de Klinkerbergerplas (ca.11 minuten). Vervolgens vanaf de trap versnellen tot het bankje voorbij de afslag naar Warmond. Dat is 1500 meter. Vervolgens herstellen tot de trap (ca 1200 meter). Vandaag ga ik dat lopen. Cor gaat mee en loopt zijn eigen rondje. Ik loop het rondje driemaal. Vlak voor het lopen mijn bakje yoghurt gegeten. Normaal heb ik daar geen last van, maar met tempo lopen, valt het niet helemaal goed. Toch drie rondjes volgemaakt.

Bezoek uit Spanje

2007-12-06T21:41:00.000+01:00

Vandaag bezoek uit Spanje. Nee, Sinterklaas is er net weer naar toe. Vanavond komt Winnifred weer meetrainen. Op het schema staat een tijdloop. Twee rondjes, een met en een zonder horloge. Na de warming-up worden we in groepjes verdeeld. Het is vandaag heel onstuimig weer geweest, maar we boffen. Het blijft de hele training droog. Hoewel, net de Schelft uit en ik stap al in een diepe plas (Daar waarschuwen ze niet voor!) dus ik begon al met één natte voet. De opkomst valt mede door het wer wat tegen. Ik loop met Ben, Winnifred en Dirk. Dirk kent Noordwijkerhout op zijn duimpje. Daar hadden we dinsdag ook al profijt van. Natuurlijk wordt er met Winnifred heel wat bijgepraat dus op tijd letten doen we niet echt. We maken volgens opdracht heel netjes een rondje van 10 minuten heen en 10 minuten terug. Een groepje had het niet begrepen en waren al na 10 minuten terug. Goed uitleggen als trainer is dus heel belangrijk. Het tweede rondje mogen we niet op ons klokje kijken (alternatief is het horloge inleveren, maar mijn Garmin geef ik echt niet af)Ik zet braaf het licht uit, zie ik ook niks. Nu moeten we 12 minuten heen en 12 terug. Winnifred heeft duidelijk conditie ingeleverd, maar zij mag het tempo vanavond bepalen, dat betekent voor nij lage hartslag en nog moeilijker te bepalen hoelang je loopt. We lopen richting Schelft en weer terug en dat klopt aardig.
Daarna koffie drinken in de Schelft (met dank aan William en José voor het lekkers erbij). Hier horen we (Willy, José en Marjo die niet meegelopen hebben maar speciaal voor Winnifred even langskomen en verder Ton, Hans, Wilma, Ben, Marjo, Rick en ondergetekende) hoe het is om in het Spaanse te moeten integreren.

Pepernotenloop

2007-12-04T22:06:00.000+01:00

Hoewel op het schema 70 minuten DL1 staat, heeft Ton anders besloten. In de 5 decembermood doen we het anders. Hij heeft 6 routes uitgezet. Na de warming up worden we worden in groepjes van 5 verdeeld en gooien om de beurt met een grote schuimrubberen dobbelsteen een getal. Dit getal staat voor de route die we op papier uitgezet meekrijgen. Onderweg staat een letter opgeplakt. Na 6 routes hebben we alle letters en moeten daarmee een woord vormen. Tussen de routes door, mogen we een greep doen in de zak met pepernoten. Ons groepje, betaande uit Ben, Diny, Dirk en ik. Sari, Ben en ik zijn waardeloos voor wat de route betreft, want zonder leesbril en in het donker is het voor ons niet te doen. Diny leest en Dirk kent Noordwijkerhout op zijn duimpje dus dar varen Ben, Sari en ik blind op. Wij kijken uit naar de letters. Levensgevaarlijk, want normaal in het donker kijk je goed waar je loopt en dat is nu wat lastiger. De eerste lette vinden we met gemak. Ja, met Ben in je groep weet je dat het niet normaal kan gaan en dan nog aangemoedigd door Diny, die altijd in in voor een geintje wordt de letter omgedraaid en ziet er ineens heel anders uit. Dit gedrag wordt afgestraft, want de volgende letter is niet te vinden. Die is door de een of ander echt weggehaald. Flauw hoor! We proberen met de ene gevonden letter het woord te raden. Fout! Volgende route dan maar. Die geeft de hoofdletter prijs. Het woord hebben we (als eerste). Nog gauw terug naar de eerste letter om hem weer goed te draaien en dan de prijs binnen halen. (Een extra greep in de pepernotenzak. We zijn intussen behoorlijk melig geworden en er ontstaat een discussie over de gevolgen dat iedereen in hetzelfde zakje zit te graaien. Tijdens de cooling down hebben we inmiddels de slappe lach en wordt het echt tijd om naar huis te gaan.

Ter Speckeloop

2007-12-02T21:00:00.000+01:00

De weermannen hadden het al voorspeld, het zou errug onstuimig weer worden. De ochtend begon goed. Wel veel wind net als gisteren, maar hardstikke droog. Toen het eenmaal begon te regenen, regende het ook gestaag en goed. Terwijl we naar de baan van de Spartaan rijden, slaat de twijfel toe. Dit is toch gekkenwerk. Het lijkt erger dan vorig jaar. We zijn net op weg als ik merk dat ik wel mijn hartslagmeter om heb, maar geen ontvanger. Het is te laat om terug te gaan. Dan maar geen persoonlijke registratie. Als we bij de baan aankomen kunnen we de auto gelukkig dichtbij plaatsen. De presentielijst invullen en dan maar schuilen,net als iedereen. De kantine puilt uit en het lijkt alsof er niet veel mensen zijn maar iedereen schuilt onder het afdak. Ik ga naar de dames kleedruimtem daar is het aangenaam warm. Wat trekken we aan, wat laten we uit. Moeilijk. Aanvankelijk wil ik zonder jack lopen. Alleen thermohemd aan en hemdje erover. Dat werkt goed. Wel inlopen of niet inlopen. Eerst toch maar niet, dan toch maar weer wel een rondje. Dat valt zo tegen qua temperatuur dat ik toch weer twijfel en naar de kleedkamer ga om mijn jack te halen. Daar staat Cora Broers die het weer uit mijn hoofd praat. Wordt veel te nat en dan te zwaar. Ik zwicht en laat het jack hangen. Klaar voor de start. De wind komt van opzij en ineens begint het harder te regenen. De meute begint te gillen:"STARTEN,STARTEN" Ik heb wel een plastic zak aan (uitgedeeld bij de zevenheuvelenloop) maar zo wordt je toch nog aardig nat. Gelukkig, het startschot. De menigte stuift weg. Er staat weinig publiek aan de kant. Karolien die bij me wilde lopen is als een speer vertrokken. Ik besluit mijn eigen tempo te lopen, maar houd haar wel in de gaten. Joop Broekhof loopt ook in de buurt en nog een paar andere NSLers. We houden dat zeker drie kilometer vol en halen dan Karolien in. Gaat het vraag ik, nee te snel is het antwoord. Probeer bij ons te lopen zeg ik nog. Het eerste rondje zit erop. Aan de linkerkant staat de drinkpost. Karolien loopt door, ik wil toch een paar slokken. Joop stopt. Ik haal Karolien weer in om bij haar te lopen. Maar ik kan net een tikkie harder, ga dus toch voorbij. Dit probeer ik de rest van de race vol te houden. Wind tegen. Ik heb het gevoel dat mijn petje afwaait. Dan maar afdoen. Probeer uit de wind te lopen, maar vind niemand die lekker mijn tempo loopt. Ga dan toch maar zelf beuken. Bij de 7 kilometer, gaat de rechterveter los. Dat is stoppen. Lastig met je koude handen weer vastknopen. Daarna moet je weer in je tempo zien te komen. Het gebeurt een tweede keer. En een dere keer. Omdat ik niet goed kan strikken leg ik er een knoop in en laat de slierten maar waaien. We gaan het derde rondje in. Het publiek heeft het opgegeven. Alleen de posters zijn er nog. De regen slaat onverminderd in mijn gezicht. Toch loop ik best lekker al merk ik dat ik op mijn uiterste loop. Maar ja, des te eerder lig ik in dat hete bad dat ik mezelf beloofd heb. De stukken wind mee toch het drijfnatte petje op. Houd het hoofd ondanks dat het nat is toch warm. Nu gaan we echt aftellen. Het laatste lusje, het laatste stukje tegenwind, de laatste kilometers. Het is nu een kwestie van volhouden. Gewoon blijven lopen. De laatste bocht. De speaker is al duidelijk te horen. Lopers achter mij trekken de sprint aan. Ik heb geen energie om mee te gaan. Het tempo ligt te hoog. Vlak voor de finish wordt ik nog door een dame gepasseerd. Het zij zo. Ik ben dik tevreden met mijn 1.12.47. Nat en met een arm vol bollen gaan we weer naar huis. Cor staat al een tijdje te wachten. Is ook tevreden over zijn 10 km. Ondanks matig trainen toch nog binnen het uur gebleven. We zijn beide dik tevreden. En de regen blijft maar vallen.

Geen metingen

2007-11-29T22:04:00.000+01:00

Het is gek, jaren gelopen zonder enige notitie van hartslag en nauwelijks tijd registratie. Het kwam niet op een minuutje. Vandaag wel de Garmin omgehad tijdens de training, maar vergeten de startknop in te drukken. Het gevolg, geen tijdwarneming en geen hartslagmeting. Nou ja het was een duurloop van 60 minuten volgens Ton zijn schema. We moesten eigeniljk 10x 2 minuten uit tempo, maar dat heeft hij gemakshalve achterwege gelaten. De tijd zal wel ongeveer kloppen. Het komt bij Ton niet altijd op een minuutje. Het is niet erg, maar het voelt wel kaal hoor!

Verkouden

2007-11-27T23:45:00.000+01:00

Ik ben al voor de derde keer verkouden sinds ik terug ben uit Minneapolis. Nu is het niet een snothoofd, maar een zere keel. Af en toe forse hoestbuien die niet productief zijn, maar alleen door irritatie ontstaan. Omdat ik me niet koortsig voel wil ik toch gaan lopen. Cor besluit thuis te blijven. Op het schema staat een DL1 van 55 minuten. Lekker rustig. Ton fietst mee, maar ineens loopt hij met ons en heeft hij de fiets aan Jan gegeven. Het is prima weer en helemaal niet koud. We lopen over de Duinweg richting Noordwijk en dan weer richting Leeuwenhorst en gulpweg terug. Gediddeld 6min per kilometer, 59 minuten totaal en 9,77 km.

Startknop vergeten

2007-11-25T22:07:00.000+01:00

Vandaag een heerlijke fartlek training gedaan. Kon goed vooraan in de groep meedraaien. Lekker heuveltjes op en stukken flink tempoversnellen. Helaas kan ik geen bewijs van mijn prestatie leveren. Hoewel de Garmin aanstond, ben ik vergeten op de startknop te drukken. Geen afstand, geen hartslag, helemaal niets is bewaard gebleven! Sufferd. Wel lekker getraind.

Versnellingen

2007-11-22T21:58:00.000+01:00

Evalueren

2007-11-20T21:30:00.000+01:00

Het weekend Nijmegen zit erop. Het gewone leven is weer begonnen. We zijn vanaovnd met een klein groepje, maar het belangrijkste onderwerp is de 7 heuvelenloop. Iedereen moet even zijn verhaal kwijt. Sari, Karolien, Maaike en ikzelf, zijn nog vol van deze loop. Ik hoor dat Chris door een zweepslag in de kuit heeft moeten opgeven, heel spijtig, maar dat is de enige negatieve ervaring. Eigenlijk kunnen we Ben daar weer de schuld van geven, want Ben moest plassen en de anderen hebben daardoor ingehouden en op hem gewacht. Toen Chris We lopen heel rustig een duurloop 1 en dat circa 47 minuten lang. Vanavond ook Cor ingeschreven voor de Z&Z loopjes (middenafstand), we zijn weer helemaal klaar voor het winterseizoen.

Zevenheuvelenloop 2007

2007-11-18T22:17:00.000+01:00

We hebben hem deze week toch wel geknepen. De weersvoorspellingen waren aanvankelijk bijzonder slecht. Nat en misschien zelfs natte sneeuw zeiden de kenners. Gelukkig draaide het iedere dag een beetje bij al waren we op het ergste voorbereid. Toen ik 's ochtends uit mijn hotelkamer keek, zag ik een prachtige lucht en was het helemaal droog. De temperatuur was wel vrij laag, en de wind wat guur. Eerst de T-shirts ophalen en dan als vanouds de Kennemer Runners van het station gaan halen, maar die bleken niet allemaal samen te reizen. Uiteindelijk hebben we alleen Maarten in de mensenmassa kunnen ontdekken die notabene uit Den Haag kwam. Dan maar naar de parkeergarage. Hun vaste stek is de Rabobank en ja hoor daar zat het spul. Gezellig bij gekletst en de een bleek zich beter te hebben voorbereid dan de ander. De NSLérs die zich gedeeltelijk in de SNS bank hadden omgekleed ook nog even daggezegd. Annelies had haar startnummer in de bus laten liggen! Gelukkig wel haar chip al in de schoen en kon heel erg opgelucht, dankzij het nummer van José dat over was en in bezit van Dinie, toch gewoon naar het startvak. Toen werd het tijd ons voor te bereiden op de loop. Cor en ik zouden samen in het oranje vak starten. Zijn zenuwen waren groter dan de mijne, maar ik sta er graag op tijd. Na rustig inlopen( heeft toch weinig zin) staan en wachten. Wat een mensen.
Het startschot hebben we gemist, maar de wedstrijd lijkt begonnen. Dan duurt het nog even maar 1 uur 15 passeren we dan toch de startstreep. Ieder zijn eigen weg. Net als die vele tienduizenden met ons. Het lopen gaat lekker! Soepel, makkelijk. Veel makkelijker dan de Oosterduinloop. Zou die verkoudheid daar zo ingehakt hebben? Ik kan de route bijna met mijn ogen dicht lopen. Dat doe ik maar niet, al kijk ik niet bij de 5 km op de klok. Gewoon lekker lopen is mijn plan. Wat mijn lichaam wil. De pijntje in de knie, zijn weg. Niets voel ik. Alles gaat gesmeerd. Daar is het 8 km punt al! We zijn al over de helft. Als zitten we in het oranje vak, ik blijf mensen inhalen. Dat zou eigenlijk niet kunnen want in het oranjevak horen mensen te staan die tussen de 70 en 75 mminuten lopen. Maar ja ik loop lekker ontspannen en vind altijd wel een gaatje. Anderen denken daar soms anders over en ik hoor een man echt schelden. Het is maar een spelletje roep ik hem na. De hoogste heuvel, Berg en Dal en dan gaat het alleen maar naar beneden tot de finish. Ik hoor een motor met sirene. Hoop niet dat er iets naars gebeurd is. De massa loopt door. Links en rechts wordt er nog steeds ingehaald en ik haal ook nog steeds (meest rechts) in. Dan hoor ik de speaker. Nog even een tandje erbij, maar daar is helaas geen ruimte voor. Toch wil ik nu iedere seconde pakken. Over de finish stop ik de tijd.: 1:14:14. Mijn snelste zevenheuvelentijd ooit! Dik tevreden dus. Ik wil nog op Cor wachten, maar koel snel af. Doorlopen tot een flesje AA en de medaille. Daar zie ik Rob langs de kant. Heeft ook goed gelopen, ondanks de slechte vorbereiding. Hij wacht op Annego. Die blijkt achteraf vlak achter mij te zitten, maar we zien haar niet. Jaap van Oerle staat langs de kant. Is helemaal op de motor naar Nijmegen gekomen om dochter, schoonzoon en de twee kleinkinderen te zien lopen. Ook die zitten nog in de massa achter ons. Ik zie Joop Broekhof nog en dan besluit ik toch mijn chip in te leveren en een hete douche te nemen. Als ik ver weg ben hoor ik omroepn dat Carolien Vrolijk binnen is. Zo, die heeft ook een goeie tijd. Leuk hoor!
Na de douche komt Cor dik tevreden de kamer op. Ondanks weinig getraind door de rugblessure en plekje op de voet, toch een nette tijd. 1:34. Na dertien jaar geen 7 heuvelenloop meer gedaan te hebben een knappe prestatie. We gaan tevreden na het omkleden en douchen naar het cafe 2CV. Daar kletsen we na met de Kennemer Runners, die gaan op huis aan maar wij zetten ons feestje nog even voort.

UITSLAG
6335 Cor de Feber NSL M55 21228 1295 1:50:29 31:13 1:03:29 1:34:15
3424 Annemiek Töns NSL V50 7946 39 1:30:27 25:47 50:26 1:14:14
Ik ben 39ste n mijn categeorie waar 200 vrouwen meededen. Toch niet slecht?

Rustig aan

2007-11-15T22:52:00.000+01:00

Vanmiddag scheen de zin, daar hebben wij natuurlijk niets meer aan. Het schema van Ton beloofd ons loopscholing en (alweer) een rustige duurloop. Kunnen we onze krachten sparen voor de 7 heuvelen loop. De loopscholing doen we op een leeg schoolplein. Lekker rustig. Lieven is weer terug uit New York waar hij zijn eerste! marathon in een fantastische tijd gelopen heeft. Een blessure leek roet in het eten te gooien, maar dat is niet gebeurd. Lange Frans die zelf een hekel aan lange afstanden heeft was zeer nieuwsgierig naar zijn ervaringen. Ben had geluk dat vanavond Maaike, Heleen en Carla er niet waren, want dan had hij zeker uitleg over dinsdag moeten geven. Nadat we allemaal ons best hadden gedaan met de oefeningen, mochten we lekker via de zeestraat , oversteken naar het Westeinde en langs de Leeuwenhorst de weg volgen riching Voorhout. Bij de spoorovergang de Leidsevaart over en via het smalle weggetjes weer richting Schelft. In principe heb ik me net als dinsdag bij de langzamere gevoegd want ik wilde echt heel rustig lopen. Vanaf de Leidsevaart me toch wat van voren laten zien om even met Ben en Carolien te kunnen babbelen. Ach dat was toch niet veel sneller. José gaat waarschijnlijk niet mee naar de 7 heuvelen. Is gelesseerd aan har rug. Dat is balen. Kan ze ook niet schaatsen. Het nummer gaat in de aanbieding maar Annelies (die ook heel erg graag meewilde, maar te laat was met inschrijven) is waarschijnlijk al voorzien. Pff, ben blij dat alles bnog functioneert zoals het moet. Kijk verlangend uit naar een heel lang weekend Nijmegen met O, ja, zondag nog een loopje!

Nalopen en napraten

2007-11-13T22:34:00.000+01:00

Onverwacht houden we het vanavond tijdens de training helemaal droog. De wind is fris en uit het noordwesten, maar dat is niet erg. We moeten nu herstellen na de wedstrijd. De versnellingen die Ton aanvankelijk gepland had zijn er uit gehaald. Dat betekent dat we in een rustig tempo een stukje van de Oosterduinloop nalopen. 45 minuten. Tijdens de rustige duurloop wordt er uitgebreid nagepraat over de loop. Maaike en Heleen zijn natuurlijk heel trots dat ze toch voor de twee rondjes hebben gekozen. Dat Maaike daarbij ook nog in de prijzen is gevallen was helemaal leuk. Carla was door Ben beloofd zou nooit de laatste worden en dat heeft ze waar gemaakt ze was een na laatste. Maar een goede prestatie Carla! Ze hadden wel getwijfeld of ze zouden komen trainen. Want de 7 heuvelenloop moest ook nog gelopen worden. Maar Ben had ze daartoe overgehaald. Kon best, niet zo kinderachtig. Er werd daarom breed uitgemeten waarom Ben nu juist vanavond verstek liet gaan!! Die heeft nog wat uit te leggen. Ook vanavond voelen we de wind ons tegenwerken. Carla loopt zelfs met William voorop! Afgezien van de hele snelle, blijven we rustig bij elkaar. Tot er een steentje bij een van de loopsters in de schoen dwars gaat liggen. Ik blijf bij haar terwijl de rest doorloopt (dat verklaart de dip in de hartslag) Ton pendelt heen en weer totdat wij weer opgeveegd worden. De 45 minuten zijn zo weer om en hebben we de hele Oosterduinloop eevalueerd.

De Oosterduinloop in Noordwijkerhout

2007-11-11T21:15:00.000+01:00

De Oosterduinloop in Noordwijkerhout
De weersvoorspellingen zijn niet best, maar blijken uiteindelijk heel erg mee te vallen. Als we op de Brink de auto parkeren zijn de vrijwilligers al druk bezig met het opzetten van start en finish en de posters ontvangen de laatste instructies. Brr, wat een frisse wind. De kantine begint zich al gezellig te vullen met mensen, maar de dames van de inschrijving hebben het nog rustig. Er kunnen 2 afstanden gelopen worden. 8 of 16,1 km (10EM). Ik ga voor 2 rondjes als voorbereiding op de 7 heuvelenloop van volgende week.
Het waait behoorlijk en het voelt fris aan. Jack aan of jack uit.Uit besluit ik.Tijdens het inlopen vind ik het absoluut te koud (ja, ik ben een enorme koukleum) dus ik ga terug om mijn jack te halen.
De meute is zich al aan het opstellen voor de start en de snelle jongens zijn te herkennen aan de korte broek en singletjes. Ik krijg het nog kouder als ik daar naar kijk. Ze stuiven weg als het startschot klinkt. De rest volgt en zoekt zijn weg. Dan komen wij. Na het hek de bocht om en nog een een bocht om, pas op de Herenweg krijg je een beetje de ruimte. Meteen de wind tegen. Gelukkig kan ik een beetje uit de wind blijven lopen. Ik zou wel ietsje harder kunnen maar dan moet ik zelf meer kracht inzetten tegen wind en die energie bewaar ik liever voor later. Het lopersveld ligt al erg uit elkaar. Joop Broekhof komt mij samen met en andere loper voorbij. Nu loop ik echt lekker uit de wind. Ik kan het goed bijhouden en dat verbaast me want ik ken Joop alleen van het Zorg en zekerheid circuit en daar liep hij meestal een eind voor me. Ik voel dat ik toch echt niet te hard loop dus ik blijf volgen. Als we bij de Ruigenhoek naar links draaien verwacht ik (net als vorig jaar) de wind vol in het gezicht. Maar dat valt alles mee. Geen wind, wat een meevaller. Vcorbij de parkeerplaats waar ondanks de afzetting gewoon bloemen worden verkocht draaien we Duinschoten. Nu gaat het lekker. Alsof je vooruit geduwd wordt. Je hoeft er niets voor te doen alleen het ene been voor de ander te zetten. De weg strekt zich voor ons uit en het eind is nog niet te zien. Langs Solassi en dan zijn we ongeveer op de helft. Rechts van de weg staat de auto met de klok. We hebben nu 5 kilometer afgelegd. Voor mij is dat in 25.48. Ik krijg het nu wel warm zo met de wind in de rug. Ik verwacht Cor wel in de buurt mij de doorkomst te zien, dus ik doe m’n jack uit en bind hem om mijn middel. Te los blijkt, dus ik verlies hem. Snel teruglopen en oprapen. Ik prop hem in mijn hand want ik kan hem denk ik snel afgeven. Blijkbaar heb ik mijn zakje niet goed dichtgerist want mijn autosleutel valt op het asfalt. Sufferd, nu moet ik wéér terug! Toch wil ik graag bij Joop blijven lopen want dat kan straks bij wind tegen weer handig zijn. Ik trek dus even een sprintje. Het lukt. Inmiddels herstelt van het uit tempo lopen, zie ik Cor staan en kan ik mijn spullen kwijt. Waar blijft de doorkomst. We proberen de bochten te snijden om de snelste weg te zoeken. Ton staat op de splitsing, de 8 km lopers gaan naar links, wij naar rechts. Daar is ook een drinkpost. Helaas stopt Joop om te drinken. Ik loop al drinkend, rustig door. Dan maar alleen. Het is pittig met de wind in m’n snufferd. Dan komt Ben Gressie voorbij. Informeert hoe het met me gaat en blijft voor me lopen. Hij loopt niet bij me weg dus ik kan achter z’n rug schuilen. Ik krijg meteen het gevoel of ik met mijn vingers in mijn neus kan lopen. Zo lopen we het hele lange stuk richting Ruigenhoek. Bij de 10 km wijst de klok 50.26 aan. Als we een andere loper in dreigen te halen, gaat Ben weer een tandje harder. Daar ga ik niet in mee. Als ik dat doe haal ik de finish misschien niet, dus laat ik een gaatje vallen. We gaan voor de tweede keer Duinschoten op en de posters op de hoek roepen dat ik Ben niet mag loslaten. Deze doet er een schepje bovenop door zich om te draaien en mij aan te moedigen. Zoveel mentale steun kan zijn uitwerking niet missen en ga ik toch weer makkelijker lopen. Waarom ook niet, we hebben nu ook weer de wind gunstig dus ik kan erbij blijven. Er vallen wat druppels uit de lucht. Een plaagstootje, meer is het niet. Zo lopen we richting de 15 km. De klok wijst inmiddels 1.15.35. aan. Nu zou ik er eigenlijk een schepje bovenop moeten gooien voor de laatste kilometer, maar omdat het gat met mijn voorgangers te groot is, lijkt me dat verspilde energie. Ik ken nl. Ben zijn eindsprintjes. Pas als ik Peter hoor, is de finish zo dichtbij dat ik nog wel gas wil geven, maar dat zal mijn tijd niet veel mooier maken die blijft staan op 1.21.20
Wat een heerlijk gevoel als je over de finish bent. Even het vocht aanvullen en nakletsen met lopers en clubgenoten die als vrijwilligers hebben meegedaan. Als deze sportiviteit daarna nog met prijs en bloemen wordt beloond, kan je niet anders dan met een tevreden gevoel naar huis gaan.

Loooptrainersdag

2007-11-10T13:29:00.000+01:00

Vandaag wordt er in Nijmegen een looptrainersdag gehouden. Ton, Willy en Els komen mij al vroeg ophalen want de dag begint al om negen uur. Onderweg is het hondeweer en wij vrezen het ergste. Het unisversiteitscomplx is duidelijk te vinden en er zijn al heel wat trainers aanwezig. Er kunnen totaal 1000 mensen aan meedoen. Het was moeilijk om een keuze te maken welke workshops ik wilde volgen, want het er zaten heel wat interessante dingen bij. Naast het algemene programma, heb ik de workshop van Henk Kraaijenhof gevolgd: hardlopen als hoofdzaak. Daarna buiten een workshop, trainen met de Garmin forerunner 305 en tot slot een verhaal van Bob Bvenman : slim lopen met hart, pas en trainingsritme.

Zandzakken voor de deur

2007-11-08T22:25:00.000+01:00

Stormwaarschuwing. Noordwest met windstoten. Storm is niet het ergste maar er wordt hoog water langs de kust verwacht. Langs de gehele Nederlandse kust is er dijkbewaking ingesteld. Is sinds 30 jaar niet voorgekomen. Dat klinkt toch heftig. Af en toe zijn er flinke buien. Overdag valt het nog mee, maar als ik in de auto stap om naar de Schelft te rijden. Is er een luik in de hemel compleet opengezet. De ruitenwissers kunnen het amper aan. Ik zie in Voorhout nog iemand hardlopen, die heeft pech! Zoals te verwachten zijn we vanavond met een klein groepje. We zijn behalve Ton op de fiets met zeven lopers. De bikkels! Bij de warming-up horen we een nieuw geluid. Een helikopter. Voor de dijkbewaking? Ik ben de hele week al verkouden en hoewel het verder goed gaat ben ik erg schor, veel praten zal ik dus niet tijdens deze 60 minuten duurloop. Op het schema staan 2 versnellingen DL3, maar die laten we zitten. Zoals http://www.buienradar.nl/ heeft laten zien is het na kwart over zeven redelijk weer. Dat klopt. Het is wel buiig, maar zeker met een petje op heb je daar weinig last van. We lopen richting Noordwijk en behalve verlichte fietspaden lopen we langs pikdonkere weggetjes, die ik straks dankzij mijn Garmin op de kaart zal kunnen terugvinden. Gelukkig heeft André een mijnlamp op z'n hoofd wat behalve veel commentaar ook veel licht geeft. Caroline is er na en week Spanje ook weer (zeer gebruind) bij en als één groep(je) lopen wij met verder nog Ben, Henk, Rita en Jos weer richting Schelft. Ton heeft dankzij z'n handschoenen (watje riep Ben), alleen maar koude voeten gekregen. Voor alle thuisblijvers: Het was een heerlijk ontspannen duurloopje. Had wel last van mijn spieren (van dinsdag en woensdag bodyshape of de verkoudheid?) maar het weer viel mee. Wat doet het weer zondag met de Oosterduinloop???? Windkracht erg???

Startnummer Nijmegen

2007-11-07T16:49:00.000+01:00

Vandaag viel het startnummer voor de zevenheuvelenloop in de bus. Ik heb hier al vaak aan meegedaan en het is een van de best georganiseerde lopen die ik ken. Al een paar jaar maken we er een heel weekend Nijmegen van. Dus zeker iets om naar uit te kijken.

Dit jaar loopt Cor ook weer eens mee. Helaas door blessures niet helemaal goed voorbereid, maar we zien het wel.

Geen spatje regen

2007-11-06T10:47:00.000+01:00

Was het vorige week nog te overwegen om de korte broek aan te trekken, nu is daar absoluut geen sprake van. Het waait behoorlijk en af en toe regent het lekker. Ik had er niet zo op gelet, maar als ik wegga is er net zo'n fikse bui aan de gang. Ik ga terug, schiet het door mijn hoofd, maar dat zou zonde van de moeite van het omkleden zijn. Als we om zeven uur bij de Schelft vertrekken is het alweer droog. Ik ben snipverkouden maar hoop dit een beetje los te lopen. We doen vanavond een interval en dat betekent dat je je zo druk kan maken als je zelf wilt. Het iis heen en weer op de Galweg dus de groep kwijtraken kan niet.

Het programma is niet zwaar.

100, 200, 300, 400, 300 ,200 en 100 meter met 100 Herstelpauze en 500 meter seriepauze. Dit deden we 2 keer. Eigenlijk had ik geen last van de verkoudheid en ging het prima. De groep was in ieder geval groter dan vorige week en we hebben geen spatje regen gehad!!

Winnifred als gast

2007-11-04T20:59:00.000+01:00

Winnifred, komt vandaag weer met ons meelopen. Voor een KNAU bijscholingscursus uit Madrid overgekomen, doet ze voor ze weer op het vliegtuig stapt mee met onze Fartlektraining. Iedereen is heel nieuwsgierig naar haar Spaanse avonturen die ze al rennend met ons deelt. Ton heeft vandaag de fites thuis gelaten en probeert in ieder geval het inlopen met ons mee te doen. Het ziet er nog niet goed uit.

Kriskras de duinen door. Het is druk, en al weer korte broekenweer. Ondanks de pittige loop van gisteren gaat het me lekker af. Dat geeft een goed gevoel!

Kennemer bergronde

2007-11-03T20:45:00.000+01:00

Bij de Kennemer runners staat vandaag de Kennemer bergronde op het programma. Ooit door John Strijker uitgezet. Een route die alle hoge duinen van de Kennemer duinen in zich heeft. Uiteindelijk zijn het drie routes geworden van resp. 9, 13 en 18 km. Een goede voorbereiding op de zevenheuvelenloop. Ik ga vandaag dus mijn oude clubgenoten opzoeken. Heel verrast maar van harte welkom geheten. Ik ga net als de meeste voor de 13 km. Het tempo ligt meteen al vrij hoog. Voor mij eigenlijk te ,maar ik wil niet alleen lopen dus ga mee. Later hoor ik van een aantal anderen dat zij het ook te snel vonden. Hans Smits die het tempo trok loopt notabene later achter ons! Het is de herfst op zijn mooist en ook nu had ik beter mijn korte broek aan kunnen trekken. Ik kan echt van de omgeving genieten. Bomen in prachtigste herfstkleuren. Ik probeer het Henk ook mee te geven maar die heeft teveel de blik op oneindig en is heel erg met zichzelf bezig. Op de terugweg ontstaat er wat discussie over de route, maar ik vind het allemaal wel best.

Gerda blijkt bij terugkomst in de Tetterodehal heerlijk lekkers te hebben gebakken en ook de koffie krijgen we kado. Na een warme douche weer als vanouds gezellig nagekletst voor we weer richting zuiden vertrekken.

Korte broek of lange broek

2007-11-01T23:36:00.000+01:00

Het is een zachte herfstdag. We gaan vanavond een duurloop doen van 60 minuten met 2x 5 minuten uit tempo. Wortdt je dus wel lekker warm van. Zal ik het aandurven in korte broek? Ik besluit het uiteindelijk niet te doen. De groep is in ieder geval groter dan dinsdagavond. Ton vraagt of ik de snelle mee wil nemen. Eigenlijk wilde ik lekker langzaam gaan lopen, maar mijn protest komt niet door. Dus ga ik met mijn groep op stap. Uiteindelijk valt het tempo wel mee. We lopen richting Lisse en Sassenheim ,waar het toch nog druk is met auto's. Gelukkig helpen de brandende lantaarnpalen mijn zicht op mijn Garmin om de 5 minuten uit tempo goed bij te houden. Af en toe wat vegen en uiteindelijk vegen we ook de langzamere groep op. We zijn net iets te vroeg bij de Schelft, maar niemand wil echt het uur vol maken. Cooling down dan maar.

Klein groepje

2007-10-30T23:06:00.000+01:00

Vanavond staat er Loopscholing en een korte DL1 op het programma van 45 minuten. Dat heeft tot gevolg dat we met heel weinig lopers zijn waarvan het grootste gedeelte vrouw is. Om precies te zijn 12 vrouwen en drie mannen. Het voelt een beetje guur aan (zijn natuurlijk nog niets gewend deze herfst) maar gelukkig wordt je van hardlopen warm. Heel warm.

De loopscholing duurt niet zo vreselijk lang en dan kunnen we aan het echte werk beginnen. Ondanks ons waarschuwen, voor paaltjes, stoepjes, paardenpoep en andere obstakels weet toch nog een van ons over een piepklein randje te struikelen. We zijn bijna bij de plek van de cooling down en weten, ja hoor dinsdagavond onze ongeluksavond. Gelukkig lijkt de schade mee te vallen en hoeven we dit keer geen ambulance of dokterspost te raadplegen.

We jh

En voor je het weet sta je weer oefeningen te doen bij de Schelft.

Relaxed lopen

2007-10-28T13:38:00.000+01:00

Als voorbereiding op de zevenheuvelenloop vanochtend een lange rustige duurloop. We zijn met een grote groep, maar zeker aan elkaar gewaagd. De meesten gaan voor de 90 minuten en we vragen Ton dringend de 60 minutenlopers niet laten lopen sleuren. Dat gebeurt ook niet. Frans breekt vaak los (mist waarschijnlijk zijn loopmaatjes die op vakantie zijn of andere bezigheden hebben) maar wordt niet gevolgd. We nemen wat lekker zanderige duintjes mee om zo extra het zevenheuvelengevoel te krijgen. Het tempo blijft mooi laag en iedereen is dik tevreden. Behalve over de afstand. Dat we dan maar 14 km en bog wat gelopen hebben, dat kan toch haast niet? De Garmin zegt dat het wel kan.

3de VU gebouwenloop

2007-10-27T18:33:00.000+02:00

Krankzinnig! Lopen in de gebouwen van de VU. In 2005 georganiseerd als ludiek openingsevenemnet van het lustrumjaar van het medisch centrum van de vrije universiteit te Amsterdam (VUmc). Dat sloeg zó aan dat er in 2006 en nu in 2007 wéér een gebouwenloop wordt georganiseerd. Elk jaar met een ander goed doel. Dat is dit jaar het Diabetescentrum. Ik had vorig jaar van diverse kanten zulke positieve geluiden gehoord, dat ik het ook wel eens wilde proberen. De 5 en 10 km loop wordt serieus georganiseerd, met georganiseerde warming-up, verfrissingsposten, prijzen en aandenken in vorm van een tasje en handdoek.

De deelname is beperkt en er wordt op twee tijden gestart. Om 11 uur en half een.

Cor is ook meteen enthousiast maar als wij ons voor de 10 km aanmelden is 11.00 uur al vol. Wij starten dus met de twee serie om half een.

De start en finish zijn in de tuin. Maar het gaat als snel via de hortus en de openbare weg naar binnen waar de temperatuur aanmerkelijk hoger ligt dan buiten. Als we in het ketelhuis komen stijgt de temperatuur en daalt het plafond. Voor de lange mensen onders ons is het oppassen. De Vu wil duidelijk geen nieuwe klanten want overal staan posters om te waarschuwen, voor scherpe bochten, trappen en gladde vloeren en lage plafonds. Toppie! Ook staan er nog personeel en patienten aan te moedigen. Goed tempo! Vasthouden klinkt het onderweg. Behalve slalomtrajecten zijn er ook lange gangen en de parkeergarage is speciaal afgesloten voor deze loop. Wij, 10 km lopers, mogen het rondje 2 keer doen. Het is een verademing weer even buiten te lopen, al is dit maar eenderde van de totale afstand.Natuurlijk gaat deze loop niet om tijd, toch werp ik bij de finish een blik op de digitale klok. 52 minuten en een paar seconden. Mijn Garmin ging deze loop te boven. Begreep er helemaal niets van. Volgens mijn Garmin was de afstand niet meer dan 2.72 km en heb ik daar 13.48 over gedaan. Nou ja. Laat maar. Ik had hem natuurlijk voor binnenshuis moeten afstellen.

De gebouwenloop was een bijzonder leuke ervaring en volgend jaar zijn we er vast weer bij!

Spierpijn

2007-10-25T23:18:00.000+02:00

Ik heb nog spierpijn van de bodyshape gisteren. Vooral de bvenbenen en de hamstrings hebben het zwaar te verduren gehad. Ik hoop het een beetje los te lopen. Schema van Ton: rustig 60 minuten duurloop 1 dat moet toch wel lukken! De groep is niet zo groot terwijl het heerlijk loopweer is. Dat de dagen korten worden is al duidelijk want al bij vertrek om 7 uur gaan de lichtjes aan. Rick is het beste te zien. Hij heeft een band om met aan de voorkant zijn fietsvoorlicht en aan de achterkant zijn fietsachterlicht. Hij krijgt veel commentaar, maar is tenminste goed zichtbaar. Dat dat nodig is blijkt ook vanavond weer. Niet iedere automobilist houd rekening met de lopers en stuiven er zonder gasvermindering voorbij. Pfff dat er tot nu toe nog niets gebeurd is... Ik probeer toch met gevaar voor eigen leven Ton te helpen met het oversteken van de groep en loop het eerste deel voorin en later achterin de groep bij de achtersten waarvan Dirk het hoorbaar moeilijk heeft. Aan de hartslag is te zien dat de groep het tempo aardig hebben opgevoerd. Toch een voldaan gevoel na de training. Alweer lekker loopweer!!

100 meter

2007-10-23T23:04:00.000+02:00

Vanavond staan er twee series van 100 meter op het schema. Ik twijfel of ik voor mezelf nog met licht ga lopen, maar de zon is al weg als ik thuis kom, dus ga ik gezellig met de groep van Ton lopen. In de Schelft hoor ik dat ik afgelopen zondag de derde prijs gewonnen heb in mijn leeftijdscategorie! Dat is een leuke verassing. Wat ik precies gewonnen heb weet ik nog niet, maar het idee is al leuk.

De series voeren we zoals altijd uit op de Galweg en bestaan uit 10x 100 meter met steeds 100 meter rust. Tussen de series zit 300 meter. Geen zware training dus, wat na zondag wel zo lekker is. Ik had snel nog mijn handschoenen gepakt maar het is heerlijk loopweer dus blijven ze ongebruikt in mijn zak zitten. Al was het vanochtend op de fiets best wel fris, daar merken we nu niets van. Lekker getraind.

Boscross 2007

2007-10-21T22:08:00.000+02:00

Vandaag de Boscross nieuwe stijl. De boscross van de NSL is een onderdeel van de clubkampioenschappen en gold altijd als zwaarste onderdeel. Dit jaar is voor een andere route gekozen. Daarnaast is het een open wedstrijd geworden d.w.z ook niet NSL'ers zijn van harte welkom. Wel zo gezellig. Wat mij persoonlijk veel plezier deed is het feit dat voor het eerst iedereen zijn eigen afstand mag kiezen. Voorheen liepen de vrouwen de korte afstand en de mannen de lange. Trainen doen we samen en altijd net zo lang en net zo zwaar, om dan bij de clubkampioenschappen onderscheid te maken. ERG onrechtvaardig. Zo zijn er ook oudere mannen die liever wat korter lopen en ook de hele jongen honden lopen liever kort (maar wel onwijs hard!!)

Het weer deed gisteren ook enthousiast mee al leek het eerst wel fris te zijn, de zon deed wel erg zijn best om de temperatuur snel omhoog te krikken.

De sfeer was optimaal, de animo groot dus kon een positief resultaat niet uitblijven. Kees had weer een prognose wedstrijd ingevoerd en daar ben ik dus nu al flink de mist ingegaan. Ik voorspelde voor mijzelf een tijd van 54.20 maar het werd uiteindelijk 3 minuten sneller!